Sprookjes zijn een dankbare bron voor film. En niet alleen voor Disney, zoveel bewijst klassieker The Red Shoes (1948), dat losjes is gebaseerd op een sprookje van Hans Christian Andersen. Onderwerp van zijn verhaal zijn een paar prachtige rode schoenen. Ze betoveren een jonge vrouw die niets liever wil dan in de betreffende schoenen dansen, maar de schoenen zijn behekst; het blijkt onmogelijk ze uit te doen. Het lot van het meisje is dansen tot ze door uitputting geen stap meer kan verzetten. Uiteindelijk smeekt ze een houthakker haar voeten af te hakken, en sterft daarna een miserabele dood.

Het verhaal vormt de kern van de mooiste scène in de film, waarin ballerina Victoria Page de hoofdrol danst in een ballet met dezelfde naam. De scène begint alsof we daadwerkelijk naar een toneelstuk kijken. We zien een schoenenwinkel, en de schoenmaker die pesterig de rode schoenen toont aan het publiek. Alle andere schoenen vallen in het niet bij dit ene paar. Geleidelijk worden elementen aan de scène toegevoegd die het toneelelement doen vergeten. Victoria ziet haar spiegelbeeld in de winkelruit dansen in de rode schoenen. De gezichten van de mannen om haar heen veranderen van vorm, en hoe langer ze danst, hoe grotesker het decor. Uiteindelijk komt het besef dat we meeleven in Victoria’s droom. Het einde van het ballet is dramatisch als het sprookje van Andersen, maar Victoria leeft op van het applaus dat haar toekomt voor de absolute devotie die ze in haar rol legt. Het brengt een interessant punt in haar persoonlijkheid aan het licht.

The Red Shoes is namelijk niet alleen een film over dans. Het is vooral een film over ambitie. We zien die ambitie in Victoria Page en haar wens om prima ballerina te worden. Ze is aanwezig in Boris Lermontov, haar impresario. Lermontov is een snob die een succes wil maken van zijn balletgezelschap, en geniet van de aandacht van media en geldschieters. En ze definieert ook Julian Craster, een briljante student aan het conservatorium die naam wil maken met zijn muziek. Het ballet The Red Shoes brengt hen samen. Lermontov ziet iets in Julian en Victoria; hij stelt hen in staat hun ambitie te vervullen met daverende successen tot gevolg. Tegelijkertijd zorgt hij er onbedoeld ook voor dat Julian en Victoria verliefd worden. Dagen lang speelt Julian de muziek van het ballet alleen voor Victoria, maar Lermontov gelooft stellig dat liefde en ballet niet samen gaan.

Dit vormt het frictiepunt van de film. De werkrelatie tussen Lermontov en Julian wordt op een kille manier beëindigd en Victoria wordt voor een keuze gesteld: liefde óf ballet. De gehele film leven we toe naar het beantwoorden van deze vraag. Als Victoria uiteindelijk haar beslissing neemt, blijkt dat haar antwoord altijd al op haar lippen lag. Ze geeft het in één van haar gesprekken met Lermontov aan het begin van de film en dat maakt haar antwoord des te dramatischer.

The Red Shoes is vooral een fijne film om te kijken. We groeien mee met Julian en Victoria, die ieder op hun eigen manier naam voor zichzelf proberen te maken. Er wordt veel ruimte gegeven aan hun gedachten en emoties, maar belangrijker nog is de manier waarop hun kunst wordt verfilmd. De dansscènes zijn geweldig, vooral de hierboven beschreven scène. Regisseur Martin Scorsese is groot fan van de film en zijn Film Foundation is ook betrokken bij de restauratie. Nu is over smaak niet te twisten, maar als een grootmeester als Scorsese een film goed vindt, weet je dat je iets bijzonders hebt gevonden.

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren