Nu aan het lezen:

Review: Justice League

Review: Justice League


Waar het Marvel-universum met z’n feilbare helden en menselijke schurken doet denken aan een paganistisch pantheon, draait het bij DC vaak om een Jezusfiguur. Of twee: Man of Steel zat propvol Bijbelverwijzingen en Wonder Woman was een hoopgevend verhaal over de redder van de mensheid tegen de duivel (Ares, officieel, maar kom op).

In Justice League is Superman (Henry Cavill) weer de Christus, met Batman (Ben Affleck) als voornaamste apostel. Hij wordt bijgestaan door Wonder Woman (Gal Gadot) en een paar nieuwelingen die ze gerekruteerd hebben: de Flash (Ezra Miller), een supersnelle tiener die een Robin-relatie met Batman krijgt; Cyborg (Ray Fisher) een, eh, cyborg, die zit te mokken om zijn mechanische lichaam, en Aquaman (Jason Mamoa), een Jason Mamoa-type. De apostelen dragen Jezus naar zijn grot, waar hij herrijst. Maar deze Jezus is nog in de war en ziet zijn redders eerst voor vijanden aan, wat leidt tot de beste actiescène die regisseur Zack Snyder in tijden gedraaid heeft – deels omdat hij, wanneer Superman het opneemt tegen de Flash, eindelijk een goede reden heeft om zijn geliefde slow-motion te gebruiken: we zien de wereld hier zoals de personages hem zien. Dat Henry Cavill geen shirt aan heeft helpt ook.

Haastige spoed
De reden dat ik mijn recensie bij deze scène begin, is dat het verhaal daar begint – maar de film is op dat moment al een uur bezig. Eerst heeft scenarist Chris Terrio de tijd genomen alle poppetjes op hun plaats te zetten: de Flash, Cyborg en Aquaman moesten nog geïntroduceerd worden, evenals de inwisselbare schurk Steppenwolf (Ciarán Hinds) en diens inwisselbare plan (iets met drie magische objecten, die als ze samengebracht worden de wereld kunnen vernietigen, je kent het). Zoals altijd lijkt het of DC haast heeft. Ik bedoel: in de eerste twee films in hun universum zagen we:

  • Superman op aarde arriveren en een held worden
  • Superman strijden tegen Zod, en hem doden
  • De introductie van Batman
  • Het gevecht tussen Batman en Superman
  • De introductie en de val van Lex Luthor
  • De introductie en het einde van Doomsday
  • De introductie van Wonder Woman
  • De dood van Superman

Rustig aan, jongens! Toen Superman in 1992 stierf in de strip, kwam dat in de krant, omdat journalisten geloofden dat zijn dood permanent was. Nu krijgen we niet eens de kans dat te denken. Aan het einde van Batman v Superman werd al duidelijk dat hij binnenkort zou herrijzen. DC raast door de mijlpalen in hun eigen geschiedenis, alsof ze alle verplichte nummers achter de rug willen hebben. Misschien is dat ook wel het plan: zo snel mogelijk op het punt komen waar Marvel nu is, waar de personages bekend genoeg zijn om ze eens in een andere omgeving te gooien. Zoals Thor: Ragnarok bewijst zijn dat vaak de leukste verhalen.

Compromisloos idealisme
Het is fijn dat DC geen tijd verspilt aan origin stories, en van ons verwacht dat we de superkrachten van onze helden na minimale uitleg accepteren (de Flash kan hard rennen omdat hij door de bliksem getroffen is: prima), maar toch doet die haast Justice League geen goed. De film is overvol. Personages krijgen geen tijd om chemie met elkaar te ontwikkelen. Misschien is dat waarom Zack Snyder na de eerste opnames Joss Whedon inhuurde om extra scènes te schrijven; die heeft immers ervaring met superhelden-allianties. Ik vermoed dat de vele grapjes en popcultuur-verwijzingen in de dialogen van hem komen. Vooral het feit dat Batman verkleed zou zijn als vleermuis, is aanleiding voor geestige bedoelde opmerkingen (die niet werken, want Batman is niet verkleed als vleermuis). Het is niet genoeg om deze heldenclub een hart te geven.

Joss Whedon regisseerde ook enkele scènes en overzag de post-productie, nadat Snyder het project verliet vanwege een familietragedie. Over Whedons invloed op de visuele stijl durf ik geen uitspraken te doen, maar er zijn in elk geval momenten dat Justice League eruit ziet als The Avengers: grijs, plat, lelijk. Zelfs Snyders typerende kitsch-shots zijn minder contrastrijk dan normaal. Zijn strakke, Frank Miller-achtige composities doen het nog wel. Snyder is goed in iconische beelden. Let wel: in beelden, niet in scènes, en Whedon evenmin, dus dat er weinig goede actiescènes zijn, komt niet als verrassing – maar welke superheldenfilm heeft die wel?

Wat vooral werkt, is wat ook werkte in Wonder Woman: het compromisloze idealisme. En omdat deze film is geschreven door Chris Terrio, ligt het er nóg dikker bovenop – maar met zo’n simpel thema is dat niet zo erg. Sterker nog, het is verfrissend gewoon iemand te horen zeggen dat helden ons hoop geven in duistere dagen. ‘Ik herken deze tijd niet meer,’ zegt Alfred (Jeremy Irons), en een groot deel van het publiek zal het met hem eens zijn. In tijden als deze hebben we cynische verhalen nodig om de tijdsgeest te reflecteren, en optimistische verhalen om een streven te bieden. Vroeg in de film zien we een reactionaire terreurgroep hun geweren richten op een aantal onschuldige mensen. Wonder Woman rent voor ze langs en de kogels ketsen af op haar armbanden. Deze scène heeft helaas niets met de plot te maken, maar het eenvoudige heldendom dat erin getoond wordt, geeft reden tot juichen. Het maakt veel goed. Ik zeg voorzichtig hoera voor de redders van de mensheid.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken