Nu aan het lezen:

Jurassic World

Jurassic World

Je hebt Burger’s Zoo en je hebt Jurassic Park. Het laatste themapark komt nu definitief tot leven in Jurassic World. Sterker nog, het park blijkt al tien jaar geopend. We kijken mee over de schouders van broertjes Zach en Gray. De naderende scheiding van hun ouders ligt vooral de jongste zwaar op de maag, en met een goede reden. Het uitje naar Jurassic World is niets meer dan een list om een aantal juridische zaken op orde te brengen zonder nieuwsgierige kinderen erbij. De zorg voor de broertjes wordt tijdelijk neergelegd bij hun tante Claire (Bryce Dallas Howard), die ze net zo gemakkelijk uit handen geeft bij haar lieftallige assistente Zara. De Britten hebben de gouvernante immers zowat uitgevonden, bovendien heeft tante Claire leiding te geven aan het park.

Want hoewel de kijker van Jurassic World waarschijnlijk het liefst direct in het scherm wil springen onder het uitroepen van: “OMG! De dinosaurus variant van een kinderboerderij! Kawaii!”, lopen in het echte leven de bezoekersaantallen terug. De remedie is een attractie met een opwindende nieuwe ster. De genetisch gemodificeerde Indominus Rex. Parkeigenaar Masrani (Irrfan Khan) is terecht lichtelijk bezorgd als hij het dier voor het eerst ziet. Ze blijkt gigantisch en steekt met haar witte huid sterk af tegen het groen in haar kleine kooi. Niet alleen de kinderen, maar zelfs hun ouders zullen nachtmerries overhouden aan hun bezoek. Masrani suggereert advies over de veiligheid van de omheining in te winnen bij Owen (Chris Pratt). Hij werkt aan een pilot om voor het leger velociraptors af te richten. Voor de vorm levert Owen kritiek op de leefomstandigheden van het dier, maar dan is het natuurlijk al te laat. Indominus vormt binnen de kortste keren de grootste bedreiging voor het park.

De film heeft zeker haar momenten. De eerste beelden van het park zijn prachtige reclame voor het fictieve Isla Nublar. Er is duidelijk veel zorg besteed aan het bedenken van de attracties, en de gevechten van Indominus Rex tegen verschillende soorten dino’s zijn goed uitgewerkt. De verwijzingen naar de originele films zijn talloos, en zorgen op die manier voor leuke afleiding. Zo leest Zara in de monorail een boek van Dr. Ian Malcolm en draagt nerd Lowery een shirt met print van het originele logo van Jurassic Park.

Jurassic World is echter lang niet zo scherp en betoverend als het origineel. Indominus Rex richt een slachtpartij aan, maar de gruweldaden van het dier spreken lang niet zo aan als bijvoorbeeld de T-rex of velociraptors uit de eerste film. Misschien heeft dat te maken met de oorsprong van het dier. Gedurende de film wordt toegelicht hoe ze is ontwikkeld. Uiteindelijk blijft niets onbenoemd en ebt de fascinatie die je voelt bij de introductie van het dier langzaam weg. Dat is natuurlijk niet de bedoeling met I-rex als de grote antagonist in de film. Terwijl I-rex heel interessant kan zijn: door meer ruimte te bieden voor een kritische blik op het thema van genetische modificatie of het idee van I-rex als biologisch wapen. Nu wordt in een aantal scènes het eerste onderwerp kort aangehaald, maar de regisseur stapt daar verdacht snel overheen en schakelt over naar scènes van I-rex die door het park stampt. Dat is vooral jammer als je bedenkt dat Jurassic Park dit wél heeft gedaan.

Onder de streep hebben we in Jurassic World een vermakelijke film. Niets meer of minder. En gezien de goede resultaten aan de kassa en een specifieke scène in een helikopter, komt er zeer waarschijnlijk over een aantal jaar een vervolg. Het is te hopen dat de makers dan weer terugvallen op de originele dino’s. Het allegaartje dat de I-rex is, bekoort namelijk allerminst.

Jurassic World draait nu in de bioscoop.

Image credit: jurassicworlduniverse

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken