Nu aan het lezen:

Review: Jupiter’s Moon

Review: Jupiter’s Moon

 

Dat de vluchtelingenstroom tegenwoordig een hoge mate van esthetiek in zich heeft is misschien wel iets heel treurigs. Maar een karavaan van mensen door en over water, door bossen, zeulend met huilende kinderen en onleesbare papieren – het zorgt vanuit beeldend oogpunt voor veel mogelijkheden.

Zo ook aan het begin van Jupiter’s Moon. Waar we meteen in een panische scène terecht komen met een constant huilende baby op de achtergrond, een plots remmende vrachtwagen en het rennen voor vluchtelingenjagers. 

Maar op basis van die eerste alinea heb je waarschijnlijk een heel ander beeld van de film dan waar hij werkelijk voor staat. En daarmee is meteen het grootste probleem van Jupiter’s Moon aangekaart. Want het is een film over de vluchtelingencrisis, maar ook een thriller, en een chase-movie, en een science fiction film – het is heel erg veel. Aan ambitie geen gebrek maar dat maakt de film zeker niet minder de moeite waard; het vergt alleen wat meer van de kijker.

Europa

Jupiter’s Moon staat letterlijk voor Europa. Jupiter, een onbewoonbare planeet, heeft heel veel verschillende manen. De maan die door wetenschappers is benoemd tot ‘meest bewoonbaar voor mensen’ heet Europa. Een parallel naar de vluchtelingen die uit onbewoonbaar gebied hierheen trekken is dus makkelijk te herkennen. In de film volgen we de jonge Aryan die samen met zijn vader naar Hongarije probeert te komen maar op de grens met Servië worden de twee opgesplitst als ze worden opgejaagd door een triggerhappy politiekorps. Het is misschien wel hét moment van de film. We zien Aryan letterlijk dood gaan. Dat wil zeggen dat hij sterft en zijn lichaam richting de hemel stijgt, om dan van tientallen meters hoog terug de bossen in te worden geworpen. Vanaf dat moment begint de vraag wat er precies met de jongen is gebeurt.

Enter The Void

Regisseur Kornél Mundruczó laat geen moment onbenut om de nieuwe gave van zijn hoofdpersoon aan de wereld te laten zien. De beelden zijn vaak fantastisch, al worden ze geregeld te snel afgekapt omdat er nog zoveel te vertellen is. De filmstijl is rauw en veel lijkt in één take gedaan. Het perspectief doet me denken aan het filmwerk van Gaspar Noé in Enter The Void. We draaien om Aryan heen, terwijl hij de wereld laat draaien zoals hij dat wil. Is de jongen verandert in een engel? Heeft hij écht helende gaven of wordt dat simpelweg misbruikt om geld te verdienen? Of is het een metafoor? Dat laatste lijkt me het meest voor de hand liggend.

Want is het niet de ultieme gave voor een vluchteling om simpelweg te kunnen zweven? Geen lange tochten meer met kinderen op boten. Geen achtervolgingen door bossen. Geen verwondingen, geen dood. Vliegen waar je dan ook maar heen wilt. Richting die bewoonbare maan van Jupiter die door ons zo angstvallig bewaakt wordt tegen groepen mensen – waarvan de regisseur terloops ook even aanneemt dat daar altijd terroristen tussen zitten.

Jupiter’s Moon gaat alle kanten op. Dat maakt de film moeilijk om in te schatten. Maar het is de ambitie van Mundruczó om het ons niet te makkelijk te maken. Hij levert een film af die heel erg interessant is, zonder dat je precies je vinger kunt leggen op wáárom dat dan zo is. Pas wanneer je je daarvoor openstelt merk je hoe goed de film stiekem is.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken