Nu aan het lezen:

Julieta

Julieta

 

Julieta wordt in de trein aangesproken door een onmerkbaar wanhopende man. Ze reizen beiden alleen; hij is op zoek naar gezelschap. Ze besluit hem te ontlopen door naar de restauratiecoupé te gaan. Hij is niet aantrekkelijk, opdringerig en ze kan niet weten wat voor soort gezelschap hij zoekt. De man blijkt zo wanhopig dat hij zich na een pauze op een station voor de trein werpt. Ondertussen heeft Julieta een wel aantrekkelijke man ontmoet in de restauratiecoupé. Bij hem vindt ze die nacht troost, absolutie en seks. Maar hij is getrouwd en dat zijn vrouw in coma ligt zonder uitzicht op herstel maakt de situatie eerder slechter dan beter.

Julieta1

De schuld wordt er in één scène van Pedro Almodóvars Julieta driedubbeldik opgelegd. Veel dikker dan in de trilogie van verhalen van Alice Munro waar Almodóvar zijn film op baseerde. Dat Almodóvar een van de eerste grote regisseurs is die inspiratie haalt bij de koningin van het korte verhaal is aan de ene kant heel logisch: beide vertellers stellen graag vrouwen centraal in hun verhalen. Maar bij deze oppervlakkige gelijkenis houden de overeenkomsten ook meteen op. Waar Almodóvar zijn drama altijd graag hoog opspeelt legt Munro de nadruk meestal op kleinere gebeurtenissen.

[AdSense-A]

Het is niet dat Almodóvar veel dramatische verwikkelingen aan de verhalen van Munro toevoegt, toch voelt zijn film compleet anders aan. Waar Julieta in zijn film in een diepe depressie belandt – inclusief obligate scène waarin ze bewegingloos voor zich uitstaart in bad – blijft het in de verhalen bij een korte aanval hevig verdriet. Almodóvar meet de dramatische momenten zo breed uit dat we nooit de tijd krijgen om Julieta zelf te leren kennen. Ze lijkt niet meer dan een figuur die we vanaf de kust rondgeworpen zien worden door de woeste golven van haar leven.

Julieta2

Almodóvar probeert dit goed te maken door Julieta via voice-over de thema’s die haar leven beheersen te laten verduidelijken. Dit mag bijna een doodszonde heten wanneer je de verhalen van iemand verfilmt die zo goed schrijft dat ze nauwelijks monologue interieur nodig heeft om dezelfde duidelijkheid te bereiken.

Almodóvar is op zijn sterkst wanneer hij de kunstmatigheid van zijn film benadrukt. De speelse overgang van de actrice die Julieta speelt als ze jonger is (Adriana Ugarte), naar de oudere (Emma Suárez) is één van de leukere vindingen die ik dit jaar gezien heb. En natuurlijk is de aankleding, en dan met name de kostumering, van een prettige buitensporigheid die we van Almodóvar kennen. Zeker in het deel van het verhaal dat zich in de jaren tachtig afspeelt, de tijd dat hij doorbrak als filmmaker, spat de kleurrijke kleding van het scherm. Het maakt de film bijna lichtzinnig, alsof al het drama slechts een excuus is voor de grote verkleedpartij.

julieta3

Dat laatste is natuurlijk niet waar. Almodóvar lijkt, zoals altijd, oprecht geïnteresseerd in zijn personages. Ook probeert hij het thema van schuld uit te diepen door het vanuit verschillende hoeken te benaderen. Bij vlagen lijkt de film dan ook betekenisvol te worden. Als Almodóvar zijn verhaal met iets meer geduld had verteld waren die elementen misschien beter naar voren gekomen. Wat dat betreft had hij een voorbeeld kunnen nemen aan Asghar Farhadi, van wiens film A Seperation een poster in de achtergrond van een scène zichtbaar is. In de huidige vorm verheft de film de oorspronkelijke verhalen van Alice Munro helaas niet, maar brengt ze terug naar de middelmaat.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken