Nu aan het lezen:

Journeyman

Journeyman

 

Journeyman maakt een tragische revalidatie tot een ver-van-je-bed-verhaal. Matty Burton (Paddy Considine) is een oude ervaren bokser die nog eenmaal zijn wereldtitel in het middengewicht verdedigt tegen een jonge gretige Andre Bryte (Anthony Welsh). Na afloop van de titanenstrijd zakt hij thuis in elkaar met ernstig hersenletsel tot gevolg. Onder begeleiding van zijn vrouw Emma (Jodie Whittaker, de nieuwste Doctor Who) en later ook vrienden tracht hij het leven weer op te pakken. Door de hersenbloeding moet hij op vele vlakken weer op nul beginnen: hoe zet je thee zet, hoe loop je de trap op. Tot overmaat van ramp zorgt zijn amnesie er ook voor dat hij zijn geliefde dochtertje niet meer herkent.

De film is geschreven en geregisseerd door Paddy Considine (Tyrannosaur), een veelzijdige Britse acteur die ook de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Zijn Matty is een sympathieke familieman met verholen trots, wat zijn machteloosheid door de hersenschade indringend maakt. Subtiel brengt hij de kleine stapjes vooruit over in lichaamstaal en dialoog. De stappen achteruit, gedreven door de trots, zijn begrijpelijk heftig. Flarden oud leven schieten geslepen langs in de beelden, terwijl het sobere huis de verloren vermogens vernuftig accentueert.


Toch weet Considine niet volledig in Matty’s schoenen te stappen. De dicht op de huid zijnde camera maakt de gekunstelde intonatie en gebaartjes die gepaard gaan met de amnesie extra zichtbaar. Doordat Considine de film moet dragen, doen deze maniertjes afbreuk aan het inlevingsvermogen.

Alles draait in Journeyman om Matty’s weg naar herstel en de obstakels daarbij. Om dit verhaal te vertellen moet al het andere wijken, waardoor zijn omgeving uit grote onbekenden blijft bestaan. Met name Emma blijft daarbij onderbelicht. Zij is alleen bezig met Matty, terwijl haar opvattingen over het boksen of de natuur van haar huwelijk nauwelijks aan bod komen. Haar personage had meer onderzoek verdiend, nu is ze vooral een veredelde verzorgster.

Waarom Matty’s vrienden initieel huiverig zijn voor contact is snel vergeven en vergeten. Aangezien boksen alles was voor Matty, is het hierbij ook de vraag hoe de bokswereld in elkaar steekt en wat boksen precies betekende voor hem. De confrontatie met Andre voelt daardoor anticlimactisch aan. Ook Matty’s relatie met zijn overleden vader had meer potentie. Door alleen maar bezig te zijn met het herstel zelf en de razend makende machteloosheid die een amper functionerend brein met zich mee kan brengen, geeft de film ons weinig reden om begaan te zijn met Matty.

Voor een karakterstudie blijft Journeyman erg aan de oppervlakte met doorsnee degelijke beelden van een weifelende Matty en een immer zorgzame omgeving. De muzikale begeleiding wil sturen naar de gewenste ontroering, maar effectief wordt dat niet. De spanning is niet alleen onderhuids afwezig, maar ontbreekt ook aan de buitenzijde. Na een moeizaam begin van het herstel verloopt alles redelijk voorspoedig. Zijn vrienden doen opeens alles voor hem en zijn vrouw vergeeft gemakkelijk zijn zonden.

Het einde voelt daarbij te perfect aan, alsof alle narigheid geen enkel spoor heeft achtergelaten. Door alle afstandelijkheid wegens de summiere personages glijdt dat makkelijk weg. Journeyman had een een indringende studie kunnen zijn over een trotse bokser in het gevecht van zijn leven buiten de ring, maar is vooral een gemiste kans op dat verhaal.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken