Nu aan het lezen:

Jackie: een groter contrast met het huidige Amerika is ondenkbaar

Jackie: een groter contrast met het huidige Amerika is ondenkbaar

JFK blijft, tientallen jaren later, nog steeds een man waar we met ontzag naar kijken. En ook de complotten rondom zijn dood lijken nooit helemaal weggevaagd te kunnen worden. Maar stiekem is er nog iemand anders die we massaal bewonderden: Jackie Kennedy. Het ideaalbeeld van de sterke vrouw achter de machtige man, wat zeker in die tijd nogal opzienbarend was.

Het is zowel een interessant thema als een gevoelig onderwerp. Voor regisseur Pablo Larrain is de positie van de vrouw iets dat hij graag bestudeert. Die positie is essentieel binnen de machtsverhoudingen in de wereld. Zo geeft hij zelf graag het voorbeeld van Michelle Obama en (zijn gewenste presidentskandidaat) Hillary Clinton, die een cruciale rol spelen of hebben gespeeld in de machtsstrijd – of de uitvoering van de hoogste macht in Amerika. Het gaat niet om girl power of het afdwingen van gelijke rechten, maar om de natuurlijke positie die vrouwen hebben verworven in de wereld; naast de man. Dat is een mooi gegeven om mee te werken maar tegelijkertijd ook een onderwerp waarmee je voorzichtig moet zijn. Juist omdat het geen discussiepunt meer zou moeten zijn. En ook in Jackie zien we dat Larrain daar soms de fout mee in gaat. Bijvoorbeeld als zij een rondleiding geeft in het Witte Huis, waar de kijker niet kan ontkomen aan het beeld van een geldverslindende First Lady, die belastinggeld verspilt aan designermeubels en privé-concerten.

Dat is dan meteen ook het enige negatieve aan de film. Vooral de rol van Natalie Portman wordt terecht opgehemeld. In het eerste kwartier heb ik me vooral beziggehouden met de vraag óf haar stem kunstmatig is gefabriceerd om zo erg op die van Jackie Kennedy te lijken. Om daarna de rest van de film vooral bewondering te hebben voor de acteerprestatie. Want wat een glansrol van Portman, eentje die zeer terecht een Oscar zou verdienen.

Jackie speelt zich af vlak na de moordaanslag op JFK. We zien haar in een afgelegen landhuis, afgekleed in het eeuwige Chanelpakje, waar ze om de dood van haar man rouwt. Ze laat één journalist toe die het verhaal mag vertellen, terwijl zij sigaretten rookt (iets dat hij niet mag vertellen) en haar man op sommige punten volledig afbrandt (wat hij ook geheim moet houden). Waar Jackie vooral om bekend staat, is hoe ze in staat is geweest om de nalatenschap van haar man intact te houden en zelfs wat groter te maken. Het is een portret van een vrouw met wie de hele wereld samen huilde, om het verlies van een zeer populaire president te kunnen verwerken. Juist nu staat dat in groot contrast met de huidige situatie. Het is bijna niet voor te stellen hoe een land als één blok achter haar leider kon staan.

Jackie is geen traditionele biopic. De vondst van het vertellen van enkel het verhaal van een paar dagen na de moord is slim en werkt erg goed. Jackie Kennedy is ook interessant genoeg om de hele film te kunnen dragen, zelfs al gaat het om zo’n korte periode. Larrain stapt met zijn eerste Engelstalige film op het grote podium, waar hij vorig jaar tijdens Cannes al met Neruda liet zien een grote belofte te zijn. Samen met het acteerwerk van Natalie Portman mag Jackie met recht een hypnotiserend juweeltje genoemd worden.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken