Nu aan het lezen:

Invasion Of The Body Snatchers

Invasion Of The Body Snatchers

 

Niet alleen omdat het horrormaand is op Cine maar ook omdat de film later deze maand weer (tijdelijk) terugkeert naar de bioscoop –naar EYE om precies te zijn– laten we Invasion Of The Body Snatchers ook hier terugkeren. De klassieker van Don Siegel komt uit 1956, is geschoten in zwartwit, maar maakt nog altijd indruk. Hoe komt dat?

Waarschijnlijk zit het in de realistische kijk op het genre, dat tegenwoordig wordt overspoeld met supernatural krachten en uitgebalanceerde special effects. Invasion Of The Body Snatchers staat daar tegenover: er moest gewerkt worden met de mogelijkheden van toen en dat is te zien, maar is absoluut geen negatief gegeven. De manier waarop het verhaal wordt neergezet geeft je het gevoel dat het zomaar ook in jouw buurt kan plaatsvinden, iets dat ik bij veel moderne horrorfilms nog weleens mis.

In Invasion Of The Body Snatchers zien we de aalgladde dokter Bennell terugkomen van vakantie. Als hij hoort dat de afgelopen twee weken zijn wachtkamer stampvol heeft gezeten haast hij zich naar zijn wachtende patiënten, om er dan achter te komen dat iedereen plots kerngezond is en weer huiswaarts is gekeerd. Als dan ook nog eens meerdere mensen zich melden met het vreemde verhaal dat hun eigen familieleden niet meer hun familieleden zijn, maar iemand anders, blijkt dat er iets goed mis is..

Invasion Of The Body Snatchers recensie

Wat er aan de hand is? Er zijn body snatchers actief. Een soort peulen die de mensen in het dorp laten veranderen in een kloon van zichzelf – maar dan zonder enig blijk van gevoel in hun ogen. Hoe dat afloopt moet je zelf maar gaan zien.
De film heeft een boodschap willen overbrengen die er niet dik bovenop ligt. Al in de tijd van de release was er discussie over het precieze doel van Invasion Of The Body Snatchers, en die discussie duurt voort. Op de website van EYE lezen we dat het een aanklacht tegen de communistenjacht van de toenmalige president McCarthy kan zijn; of juist als een aanval bedoeld is op het communisme en de gladgestreken, risicoloze samenleving. Ik neig heel erg naar dat laatste – ondanks de andere tijdgeest weten we dat de samenleving toen wel wat opschudding kon gebruiken, in de goede zin van het woord, zoals dat misschien nu ook wel het geval is. Wat dat betreft keert de film op een mooi moment terug.

Invasion Of The Body Snatchers is met 80 minuten geen lange film. Ik twijfel of de film, zeker in de eerste helft, niet veel te traag is – of dat het juist zo mooi is dat die spanningsboog zo lang gespannen kan blijven staan.

Invasion Of The Body Snatchers zien? Dat kan vanaf 29 oktober in de EYE Amsterdam.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken