Nu aan het lezen:

Review: Instant Dreams

Review: Instant Dreams

 

Een film/documentaire over de opkomst en ondergang van Polaroid-foto’s. Dat kan alle kanten op, vooral die van langdradige technische docu. Gelukkig blijkt het tegendeel en komen we terecht in een droomwereld waarin alles magisch lijkt.

Als de eerste Instant Camera wordt getoond op televisie slaat de wereld stijl achterover. What is this sorcery? Er wordt een foto gemaakt, de camera wordt opengeklapt, en daar komt zowel het negatief als de ontwikkelende foto tevoorschijn. Het is het begin van een enorm succesverhaal. De technologie is een uitvinding van Dr. Edwin Land. Die overigens met alle mogelijke middelen zijn geheimen beschermt. De chemische compositie van Polaroidfilm zit vooral in zijn hoofd – en als er iets op papier wordt gezet gebeurt dat door middel van codes, en niet met de specifieke benamingen.

For a product to be truly new, the world must not be ready for it.

De opkomst van smartphones (die overigens door diezelfde Dr. Land wordt voorspeld) brengt een einde aan Polaroid zoals we dat kenden. Het bedrijf gaat zich richten op digitale fotografie maar doet dat te laat, wat er uiteindelijk voor zorgt dat een prachtig merk zal verdwijnen. Gelukkig is daar The Impossible Project. Eerst slechts een Kickstarter-campagne van een aantal Nederlanders, nu een enorm bedrijf dat een paar maanden geleden ook het Polaroid-merk opkocht en nu door het leven gaat als Polaroid Originals en de films dus ook blijft produceren. De cirkel is daarmee rond. Tot nu toe ook geen nieuws, maar in Instant Dreams duiken we een stuk dieper in dit verhaal.

Maar Instant Dreams gaat eigenlijk niet zozeer over die historie en hoe de toekomst eruit zal gaan zien. Het draait om die eerder aangehaalde magie van fotograferen met Polaroid-camera’s en instant film. De film is dan ook bovenal een beeld gezien vanuit zo’n camera. Met veel stilstaande shots met gecentraliseerde objecten, filters die we nu vooral van Instagram kennen, bonte pastel-kleuren, en abnormaliteiten in zowel het geluid als het beeld — parallel met de imperfecties van Polaroid foto’s. Dat imperfecte is misschien wel de essentie van Polaroid. Juist omdat je niet weet hoe het er precies uit komt te zien — maar je weet in ieder geval dat het anders wordt dan de compositie die je met je eigen ogen ziet — ontstaat er een schoonheid die moeilijk te beschrijven valt. Maar iedereen die ooit een foto heeft gemaakt met Polaroid weet precies wat ik bedoel.

We zien hoe die magie leeft vanuit verschillende perspectieven. Met als hoogtepunt een roze geklede vrouw met een koelkast vol verlopen Polaroid-film. Midden in de woestijn (‘Nobody can see me, nobody cares‘) experimenteert ze met beeld en kleur om die imperfecte schoonheid te vangen in alles binnen haar blikveld. Het gaat niet zozeer om de compositie, scherpte, lichtval. Anders dan bij ‘normale’ fotografie gaat het om de onbekende uitkomst. De foto zal je iedere keer weer verrassen, dat maakt het zo mooi.

Regisseur Willem Baptist heeft met Instant Dreams een plaatje van een film afgeleverd. Het spelen met geluidseffecten en samples doet me denken aan experimentele muziekalbums — iets wat ik nog niet vaak in film heb gezien. Het op die manier integreren van historische fragmenten was een goed plan, en de uitvoering zeer geslaagd.

Instant Dreams is vanaf 14 december te zien in de bioscoop. Ga dat vooral doen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken