Nu aan het lezen:

De I van Inside Man

De I van Inside Man

In het hart van het verhaal van Inside Man ligt een gapend gat. De film van Spike Lee draait om een bankoverval die heel atypisch is door de rust en het gebrek aan haast van de overvallers. Onder leiding van Dalton Russell (Clive Owen) lopen vier mensen een bank binnen, schakelen de camera’s uit en gijzelen de klanten en het personeel van de bank. Vervolgens beginnen ze hun gijzelnemers te desoriënteren en een gat in de grond te maken. Ze zijn druk met heel veel dingen, behalve het geld en de waardevolle spullen in de bank.

Ondertussen bouwt zich buiten de bank een politiemacht op onder leiding van detective Keith Frazier (Denzel Washington) en SWAT-commandant John Darius (Willem Dafoe). Frazier heeft weinig ervaring met bankovervallen, maar hij heeft snel door hoe ongebruikelijk de situatie is. Russell opent geen onderhandelingen, en laat deadlines verlopen zonder de dreigementen die erbij horen uit te voeren.

De eigenaar van de bank, Arthur Case (Christopher Plummer), lijkt wel een idee te hebben waarom Russell zo weinig haast heeft en waar de bankovervaller dan wel op uit is. Hij huurt fixer Madeleine White (Jodie Foster) in om het object dat in zijn persoonlijke kluis in de bank zit aan de overval te onttrekken. Daarbij houdt hij geheim wat zij precies moet veiligstellen.

Als Spike Lee ergens goed in is dan is het wel de gemoedstoestand van iemand onder zware emotionele druk vertalen naar memorabele beelden. Zijn vroege films draaien om de black experience in de Verenigde Staten. Onderdeel daarvan zijn de spanningen in de multiraciale wijken van New York, dus het is niet verwonderlijk dat hij zich daarin gespecialiseerd heeft. Zijn stijl sluit daarom uitstekend aan bij een bankoverval met gijzeling.

Iedere handeling van een van beide partijen kan tot escalatie van de situatie leiden, dus als een van beide de controle verliest is dat een memorabel moment. Als Russell die escalatie bewust inzet, gebeurt dit met detective Frazier. Lee verbeeldt dit met een schokkerig shot waarin Frazier zich door de menigte naar de bank begeeft zonder dat hij zijn benen lijkt te bewegen. We zien alleen zijn torso, maar het normale wandelritme ontbreekt daar volledig in. Lee moet Denzel Washington op een karretje met een camera ervoor door de menigte hebben gereden om dit te bereiken. En het werkt: het voelt alsof Fraziers reactie is ingezet zodra hij Russells escalatie heeft geregistreerd en dat hij pas weer enige controle over zichzelf krijgt als hij de deur van de bank heeft bereikt.

De vaste hand van de regisseur is in Inside Man duidelijk zichtbaar, maar ik betwijfel of het scenario ook zo’n auteurswerk is. Het is het debuut van Russell Gewirtz, tot dan toe advocaat. Verschillende onderdelen, zoals het geheim van bankdirecteur Case, zijn later door anderen aan het script toegevoegd. Hoe Russell van dat geheim zou kunnen weten, weigeren de schrijvers expliciet uit te leggen. Over de bankovervaller komen we buiten zijn naam en manier van handelen niets te weten: niet wie hij is, niet waar hij vandaan komt, niet wat hem drijft. Het is een gapend gat in de film.

Lee noemde Dog Day Afternoon als reden om zelf ook eens een film over een bankoverval te maken. Die film draaide compleet om de psychologie van de verwarde bankovervaller Sonny. Dog Day Afternoon is geweldig omdat het zo moeilijk te bevatten is wat deze man drijft. Dat er in Inside Man wat dit betreft nauwelijks een tipje van de sluier gelicht wordt is een duidelijk minpunt. Toch blijft de film ook na tien jaar prima overeind door de sterke regie van Spike Lee en de geweldige cast.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken