Nu aan het lezen:

Insatiable

Insatiable

Insatiable houdt Amerika een spiegel voor. En de reflectie is niet altijd even prettig. Alles en iedereen kampt met issues, die in duizelingwekkende vaart de revue passeren in een overweldigende en bij vlagen hilarische klucht.

Patty Bladell (Debby Ryan, bekend van Jessie) is een tienermeisje met overgewicht. Ze is het doelwit van nare pesterijen. Op een dag heeft ze een handgemeen met een vagebond, wat resulteert in een gebroken kaak. Nadat ze drie maanden niets heeft kunnen eten, is ze omgetoverd tot een mooie diva. Advocaat en hobbyistische beauty pageant coach Bob Armstrong (Dallas Roberts) neemt haar onder zijn hoede. Door valse beschuldigingen van seksueel misbruik door zijn vorige cliënt zit hij in zak en as. Hij voelt zich daarom gedwongen Patty te verdedigen in een rechtszaak tegen de zwerver, want niemand anders accepteert zijn diensten nog. Haar nieuwe schoonheid valt hem ook op en hij hoopt een triomfantelijke terugkeer in de pageantwereld te maken met Patty als protegee.

Het uitgangspunt van de lonkende regionale kampioenschappen waar het duo naartoe gaat werken blijft echter een stip aan de horizon. Zo is Patty belust op wraak tegen haar pestkoppen en is beste vriendin Nonnie (Kimmy Shields) wel erg gecharmeerd van Patty’s nieuwe look. Bob heeft huwelijksproblemen en dan is er nog zijn gladde aartsrivaal Bob Barnard (Christopher Gorham) die hem altijd dwarszit. En dat is slechts het topje van de ijsberg, want elk personage zit qua ontwikkeling geen moment stil.

Dit hoopje typetjes lijkt wel een poppenkast onder de invloed van uppers. Alsof Arrested Development en Mean Girls in een blender met een lading speed zijn gemixt. Vlot zetten de regisseurs (waaronder Andrew Fleming van Ideal Home) een glossy kauwgomballenwereld neer waar alles schreeuwt om aandacht. De personages zijn dermate over the top neergezet, dat Insatiable een ongrijpbaar absurde satire van de Amerikaanse samenleving wordt. Het overdreven zuidelijke accent, het rechtlijnige denken van personages en de bizarre situaties zorgen voor opruiende karikaturen. Aan elk stereotype zit echter een subtiele twist.

Zo is er Dixie Sinclair (Irene Choi) als belachelijke versie van de domme blonde Southern Belle, met het verschil dat ze klein en Aziatisch is (‘I’m not Asian, I’m adopted’ zoals ze zelf zegt). En lijdt aan stoornissen zoals OCD. Dat winkelbediende Donald Choi (Daniel Kang) met zijn seksuele perversies als aangever fungeert spreekt boekdelen. Het mag de pret niet drukken dat het verschil tussen running gag en vervelende herhaling niet altijd wordt begrepen. Het salvo grappen schiet voornamelijk raak, zoals een terugkerende seksuele toespeling die herinnert aan Nonnies liefde voor Patty.

De avonturen van deze personages springen van de hak op de tak, met sociale en psychische issues die spelen in het huidige Amerika als rode draad. Van tienerzwangerschappen tot alcoholmisbruik of eetstoornissen, alles komt aan bod. Het schrijversteam, geleid door maakster Lauren Gussis (schrijfster bij Dexter), gaat hierbij regelmatig met de sloopkogel door heilige huisjes heen. De serie heeft dan ook de nodige controverse opgewekt bij mensen die het punt van deze bizarre satire lijken te missen. De bruuske oneliners, de stompzinnige voice-overs en de kolderieke situaties tonen in hun overdreven schandelijkheid het psychische defect in de Amerikaanse samenleving.

Personages kampen met diepe problemen over hun plaats in een neppe wereld die het individu machteloos maakt. Hun verschillende reacties op deze crisis van identiteit leggen de vinger op de zere plek wat confronterend werkt. Dat de schrijvers de wirwar aan ideeën met moeite in toom kunnen houden blijkt hier wel uit. De vermakelijke janboel schippert tussen balls to the wall-satire en heftig melodrama. Daardoor zijn er aan de ene kant briljant bespottelijke scènes zoals een exorcisme uitgevoerd met hulp van de smartphone, aan de andere kant innemend krachtige momenten zoals Patty’s terugval naar een eetbui op haar mislukte verjaardag. Het maakt Insatiable soms tot een overweldigende chaos.

Toch blijft binnen deze conflicterende keuzestress de onderliggende boodschap overeind. De overdonderende geestdrift waarmee Insatiable alles probeert te tackelen werkt door. Dallas Roberts is een revelatie als de flamboyante Bob Armstrong, wiens innerlijke tegenstrijdigheden flexibel voor melodrama of satire blijken te zijn. Ook Arden Myrin als de vileine femme fatale Regina Sinclair verdient een compliment. Insatiable vindt in zijn schurende satire waardevolle inzichten over identiteit. Het maakt hongerig naar meer.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken