Ook dit jaar zijn we met Cine.nl aanwezig op het Imagine Film Festival om verslag uit te brengen. Met vandaag duivelse hoofdpersonages en exorcisme. 

“I was shocked they went that far to try and heal her.” Het is de cruciale zin in Belief: The Possession of Janet Moses. De film reconstrueert de gebeurtenissen die leidden tot de tragische dood van de 22-jarige Maori-vrouw Janet Moses. Volgens haar familie was ze bezeten door de kwade kracht Makutu. Hun poging deze uit haar te drijven liepen uit op een catastrofe. In de rechtszaak die volgde werd duidelijk dat Janet waarschijnlijk aan psychoses leed. Stubbs reconstrueert de gebeurtenissen met een gestaag opgevoerde intensiteit. Veel van de gebeurtenissen in het huis zijn in slow-motion, wat dat gevoel van langzaam aandraaiende duimschroeven versterkt, maar op momenten het ritme van de film een tikje doet slepen.

Het is makkelijk het gedrag van de familie te veroordelen, maar regisseur David Stubbs ontneemt ons dat oordeel door in dit goed geacteerde docudrama te tonen dat zij handelden uit liefde. En vooral laat Belief zien dat er een moment is waarop groepsdynamiek alles overneemt. Een punt waarop geen enkel individu meer “stop” kan zeggen. Een dynamiek die nog versterkt wordt doordat de familie zich afsluit van de buitenwereld. De gordijnen gaan dicht en de familieleden brengen dagenlang in het huis door, zonder eten, zonder slaap, hiermee zichzelf en Janet, tragisch genoeg, steeds dieper in de vicieuze cirkel neerwaarts trekkend.

Belief: The Possession of Janet Moses (David Stubbs)

Het is de meest directe referentie aan exorcisme, maar in zekere zin gaan alle films in dit artikel over het uitdrijven van duivels. “Drive the devils out”, wordt zelfs geroepen in My Father Die, het nietsontziende debuut van Sean Brosnan (zoon van Pierce Brosnan). De film speelt zich af in de Zuidelijke staten van Amerika en vertelt een vrij klassiek wraakverhaal over de jonge Asher die de dood van zijn broer wil wreken op diens moordenaar: zijn vader. Die vader is zo duivels dat er eigenlijk nauwelijks sprake is van een emotioneel conflict in Asher, of we dat althans niet zo voelen.

De American South is al zo vaak decor geweest in films dat het moeilijk is te ontsnappen aan het clichébeeld ervan, maar Brosnans films doet daar niet eens een poging toe. We zien precies het moerassige, zweterige, gewelddadige en diepchristelijke zuiden zoals we dat wel kunnen dromen. Brosnan toont talent en de cinematografie van Marc Shap is om je vingers bij af te likken, maar My Father Die ondermijnt zichzelf met een aantal onnodig shockerende scènes en een overdaad aan christelijke symboliek.

Samurai Rauni (Mika Rättö)

Nog zo’n visueel spektakelstukje met een duivels personage is het Finse Samurai Rauni. Rauni terroriseert de lokale bevolking van een klein Fins stadje met zijn constante honger naar geweld en seks. Wanneer een mysterieus figuur een prijs op zijn hoofd waagt te zetten, gaat hij op oorlogspad om deze figuur uit de weg te ruimen, wat transformeert tot een odyssee waarin Rauni uiteindelijk wellicht zelf verlossing kan vinden van zijn destructieve aard.

De film van Mika Rättö, die ook de hoofdrol voor zijn rekening neemt, moet het vooral hebben van de uitbundige kostumering en decors, die met een zekere willekeur bijeen lijken te zijn geraapt uit allerlei culturen en decennia. Als film bleef het voor mij een iets te vrijblijvend allegaartje en pas richting het einde raakte ik geboeid door de tocht van  deze onconventionele samoerai, maar een aantal afzonderlijke scènes en beelden blijven nog lang op je netvlies nabranden.

Belief: The Possession of Janet Moses is nog te zien tijdens Imagine op 19 april, in een double bill met de documentaire Deliver Me

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren