Nu aan het lezen:

Imagine-verslag: “We are all time travelers in a way”

Imagine-verslag: “We are all time travelers in a way”

Ook dit jaar zijn we met Cine.nl aanwezig op het Imagine Film Festival om verslag uit te brengen. Met vandaag: reizen door de tijd. 

De naam Albert Einstein viel nogal eens deze editie van Imagine. In de inleiding die wetenschapsjournalist George van Hal gaf bij Will You Be There? en ook in de film The Death and Life of Otto Bloom van Cris Jones. Het is dan ook vrijwel onmogelijk het over tijdreizen te hebben zonder te refereren aan Einsteins concept van ruimtetijd, het idee dat tijd een dimensie is die samen met de drie dimensies van ruimte (hoogte, breedte en lengte) een geheel vormt. Dat wij de tijd als iets lineairs beschouwen is slechts omdat wij tijd nu eenmaal niet anders kunnen ervaren, maar in feite bevinden alle momenten van de tijd zich in dezelfde ruimte.

Ook Otto Bloom ervaart de tijd lineair, maar dan in precies de tegengestelde richting. Wat voor ons toekomst is, is voor hem verleden en vice versa. De film is opgezet als een mockumentary, waarbij interviews met mensen uit Otto’s omgeving worden doorsneden met “archiefbeelden” en reconstructies. De film echoot Errol Morris’ The Thin Blue Line, ook in de detectiveachtige benadering van het mysterieuze leven van Bloom. The  Death and Life of Otto Bloom is typisch een film die alleen werkt als je je mee laat slepen door die speelse vorm en vooral niet te lang stilstaat bij de logica erachter. Iets waar Jones je gelukkig ook weinig tijd voor geeft.

Will You Be There? (Hong Ji-young)

In het al genoemde Will You Be There? wordt de lineaire tijd doorbroken, net als in het Hongaarse Loop. In beide films probeert het hoofdpersonage zijn geliefde te redden door in te grijpen in de loop van het verleden. In Will You Be There? van Hong Ji-young is het Soo-hyun die met behulp van een mysterieus pilletje dertig jaar terug de tijd ingaat en daar zijn jongere zelf opzoekt. Aanvankelijk is zijn doel slechts om zijn geliefde nog eens terug te zien, maar langzaam ontstaat bij Soo-hyun het idee dat hij misschien kan voorkomen dat hij haar verloor. Of gaat verliezen. Daarmee ontstaat echter een conflict met zijn latere verleden. Als hij zijn geliefde kan redden, verliest hij later weer iets wat hem ook lief is.

Will You Be There? is een verfilming van het gelijknamige boek van de Franse schrijver Guillaume Musso. De sterke cast wordt aangevoerd door de immer fijne Kim Yun-seok en voorkomt dat de film, die af en toe dicht langs de sentimentaliteit scheert, echt over het randje kiepert. Maar de film duurt een tikje te lang en voor het echte einde zijn er al een stuk of drie momenten waarop een scène wordt opgebouwd als eindscène, wat maakt dat het laatste deel sleept.

Loop (Isti Madarász)

Dat kan niet gezegd worden van Isti Madarász’ Loop, een film met een hoog tempo, waarin je al iets mist als je met je ogen knippert. In de film komt hoofdpersonage Adam in een (jawel) tijdsloop terecht. Telkens opnieuw ervaart hij een kort, maar cruciaal (want fataal) stukje van zijn leven. Nadat hij over de eerste verwarring heen is, beseft hij dat hij de kans heeft zichzelf en/of zijn geliefde Anna te redden. Maar wat hij ook probeert, het is als een steen die in een rivier wordt gegooid; de stroming wordt een tikje verlegd, maar de richting en de uitmonding van de rivier wordt er niet door veranderd. Vaak blijken zijn pogingen iets aan te passen, juist weer een puzzelstukje van de gebeurtenis die hij probeert te veranderen.

Adam is verzeild geraakt in een drugsdeal waarvoor hij heeft gestolen uit zijn vaders ziekenhuis. De film is dan ook een verbeelding van de vicieuze cirkel waar drugsdealers zo vaak in terecht komen en waaraan het zo moeilijk ontsnappen is, verstrikt als men is in schulden. Net als in Otto Bloom is er nauwelijks tijd om stil te staan bij de zich opstapelende vragen, maar Madarász toont in zijn debuut dat hij inventief en boeiend een verhaal kan vertellen.

The Darkness (Daniel Castro Zimbrón)

Nog een film waarin de tijd een metafoor is, is het Mexicaanse horrorsprookje The Darkness. In deze film van Daniel Castro Zimbrón is de aarde gestopt met draaien en is het altijd aan het schemeren. Diep in de mistige bossen heeft een vader (gespeeld door Brontis – zoon van – Jodorowsky) zich met zijn twee zoons en dochtertje teruggetrokken in een huisje. Zimbrón is niet echt geïnteresseerd in de logica of gevolgen van die stilstaande tijd, maar gebruikt het als een metafoor. Waarom de moeder afwezig is, komen we niet te weten, maar dat er een traumatische gebeurtenis in het verleden van deze familie ligt, lijkt evident. Zo’n gebeurtenis kan je het gevoel geven dat je in een tijdsvacuüm vastzit, dat je leven tot stilstand is gekomen. Een  trauma is een aanslag op je vermogen narratief te denken en dus lijkt er geen ontwikkeling meer mogelijk. En intussen cirkelt dat trauma als een hongerig monster rond en rammelt aan je deuren.

The Darkness biedt nooit definitieve of eenduidige oplossingen, zelfs niet als dat wel zo lijkt. Wie een horrorfilm verwacht zal teleurgesteld worden, want op een paar enge momenten na is er eigenlijk geen pay off voor de intense spanning die door de hele film heenloopt. The Darkness is beter gecategoriseerd als een dramafilm (als je er dan toch een etiket op wil plakken), over de onbreekbaarheid van familiebanden en hoe ver we gaan om die te beschermen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken