Nu aan het lezen:

Imagine Film Festival: Dag 8 & 9

Imagine Film Festival: Dag 8 & 9

 

Tien dagen lang kun je bij het Imagine Film Festival in EYE terecht voor de – in meerdere opzichten – fantastische film. Horror, sciencefiction en fantasy zijn de genres waarbinnen Imagine vertoeft, met dit jaar speciale aandacht voor architectuur onder de titel Building Dreams & Nightmares.

Eén van de eerste films die ik dit jaar in het programma aanstipte was Francesca van Luciano Onetti, ‘vlekkeloos eerbetoon aan de giallo’. Een paar jaar geleden maakte Peter Strickland Berberian Sound Studio, een in een nachtmerrie ontaardende deconstructie van de giallo-films uit de jaren zeventig. Voor mij min of meer de kennismaking met het genre, waar ik intussen op gesteld ben geraakt. In Onetti’s film, waarvan beeld en geluid dusdanig zijn bewerkt dat het werkelijk een film uit de jaren zeventig lijkt, echoot alles de giallo’s van weleer zonder – bij mij althans – echt resonantie te vinden.

Onetti trekt alle clichés uit de kast, van de gemaskerde (of in dit geval gesluierde) moordenaar tot de slechte dubbing. Het arsenaal moordwapens (onder meer een briefopener en strijkijzer) is indrukwekkend. Maar het probleem is dat Francesca ergens blijft hangen tussen pastiche en parodie in. Het is een hommage, maar er wordt op momenten ook gespot met de conventies. En dat maakt het lastig om er echt in mee te gaan. Giallo’s met een ridicuul plot zijn er genoeg, maar dat wordt gecompenseerd met de sfeer en stijl die je meeslepen. In Francesca gebeurt juist het tegenovergestelde. De stijlelementen halen je uit de film en benadrukken daardoor ongewild dat de film qua plot en structuur niet echt goed in elkaar zit.

In het Canadese Project-M wordt een groepje astronauten als experiment voor duizend dagen in een baan rond de aarde gestuurd. Zo moet worden onderzocht of een bemande reis naar Europa, een maan van Jupiter waar zich misschien water bevindt, mogelijk is. Eric Piccoli maakte zijn sciencefictionfilm met een miniem budget en concentreert zich op de dynamiek tussen de vier astronauten, die op de kop wordt gezet wanneer de missie na ruim 900 dagen plotseling wordt opgeschrikt door een catastrofale gebeurtenis op aarde.

Vooral in het eerste deel worden de scènes aan boord van het ruimteschip regelmatig onderbroken door televisiereportages waarin de missie wordt uitgelegd, de astronauten worden voorgesteld. Het maakt dat de film wat moeizaam op gang komt, Piccoli had een deel van die expositie beter overgeslagen. Hoe meer hij zich richt op het heden in de ruimte, hoe beter Project-M werkt.

Dag 4.2De Amerikaanse horrorfilm Southbound heeft de opzet van een anthologie of omnibus. De film bestaat uit vijf verhaallijnen geregisseerd door evenveel regisseurs. Ik geef maar meteen toe: ik heb het niet zo op anthologieën in film, zelden zijn ze van begin tot eind sterk en je zit al snel te vergelijken welk deel beter is dan het andere. De film start beloftevol met een mix van horror en sciencefiction waarbij twee mannen in bebloede kleding vast komen te zitten in een reeks loops terwijl over het woestijnachtige landschap een stel aliens naderbij zweeft. In de volgende delen verandert de toon naar onder meer zwarte humor en gore.  

Toch weet Southbound zelden echt te verrassen. Het ophoesten van zwart bloed, de bar vol zwijgzame types, het komt net wat te bekend voor. Daarbij had de film veel meer kunnen halen uit het beginprincipe van die eindeloze highway, zonder afslagen, zonder verlichting. Want waar vooral de eerste deel nog echt inherent is aan de weg, de auto en het onderweg zijn, daar geldt dat voor sommige andere verhaallijnen een stuk minder. En daarmee bevestigt Southbound helaas dat anthologieën als deze zelden de wisselvalligheid buiten de deur kunnen houden.

Imagine sluit dit jaar af met een rampenfilm, maar dan eentje die niet uit Amerika komt en niet is geregisseerd door Roland Emmerich. Het is weer eens wat anders. Het Noorse The Wave (Bølgen) van Roar Uthaug is een rampenfilm volgens de formule van de jaren zeventig en biedt in die hoedanigheid niets nieuws. De protagonist is een wetenschapper die de bui (of in dit geval berg) al ziet hangen terwijl de rest het relativeert of ontkent en die in zijn werkmanie zijn gezin vergeet om er uiteindelijk achter te komen dat zij het enige zijn wat telt. Ook de drieakter-structuur verrast nergens. Eerst is er de karakteropbouw en de trage aanloop naar de ramp, dan de ramp zelf en vervolgens de pogingen van het gezin te overleven en elkaar te hervinden.

Toch heeft The Wave een aantal factoren voor zich werken. Allereerst de prima acteurs die relateerbare personages neerzetten. Al wordt in de bijrollen Thomas Bo Larsen wat ondankbaar ingezet. En het relatief beperkte budget maakt dat Uthaug wordt gedwongen zijn special effects gericht en spaarzaam in te zetten en dat is een voordeel. Ik las eens ergens dat 2012 van Roland Emmerich dan wel bijna drie uur duurde, maar in elk geval nooit saai werd. Ik beleefde dat heel anders. Na de zoveelste aardverschuiving en tsunami was ik totaal verveeld. Dan toch liever een rampenfilm als The Wave. Net zo pretentieloos, maar wel zorgvuldig opgebouwd en met een fundering in geloofwaardigheid die maakt dat de paniek, wanneer het misgaat, echt voelt.

Tot slot mijn persoonlijke top vijf van deze 32e editie van Imagine:

  1. De Palma (Noah Baumbach, Jake Paltrow)
  2. Synchronicity (Jacob Gentry)
  3. The Witch (Robert Eggers)
  4. Men & Chicken (Anders Thomas Jensen)
  5. Bone Tomahawk (S. Craig Zahler)
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken