Nu aan het lezen:

Imagine Film Festival: Dag 4 & 5

Imagine Film Festival: Dag 4 & 5

 

Tien dagen lang kun je bij het Imagine Film Festival in EYE terecht voor de – in meerdere opzichten – fantastische film. Horror, sciencefiction en fantasy zijn de genres waarbinnen Imagine vertoeft, met dit jaar speciale aandacht voor architectuur onder de titel Building Dreams & Nightmares.

De opzet van De Palma is zo simpel als de titel doet vermoeden. Filmmaker Brian de Palma vertelt, in chronologische volgorde, over de films die hij regisseerde, gelardeerd met fragmenten. De documentaire werd gemaakt door collega-filmmakers (en De Palma-fans) Jake Paltrow en Noah Baumbach. Er zijn twee factoren nodig om zo’n documentaire interessant te maken: een oeuvre dat omvangrijk én rijk is en een maker die interessant kan vertellen. De Palma heeft het allebei.

Smakelijk vertelt De Palma anekdotes over acteurs waar moeilijk mee samen te werken was, zoals Cliff Robertson die tijdens de draaiperiode van Obsession altijd veel te veel bruiningscrème op had voor iemand die een rouwende weduwnaar moest spelen. Maar vooral vertelt hij meesterlijk over zijn manier van filmen, zijn zoektocht naar visuele technieken om een verhaal op de best mogelijke manier te vertellen. Natuurlijk gaat het over zijn gebruik van long shots en split screens, over zijn grote voorbeeld Alfred Hitchcock. Zo overstijgt de documentaire het werk van enkel De Palma. Het gaat over cinema. De Palma is altijd polariserend geweest, maar ik kan me niet voorstellen dat wie deze documentaire ziet niet zo snel mogelijk in zijn oeuvre wil duiken. En ook voor de kenners van zijn werk (waar ik mezelf toch enigszins toe reken) is De Palma een rijk document.

Een regisseur met een flink kleiner regie-oeuvre is Anders Thomas Jensen. We hebben lang moeten wachten op een nieuwe film van zijn hand. Tien jaar om precies te zijn. Jaren waarin hij overigens wel gewoon werkte als scenarioschrijver aan onder meer The Salvation en het Oscarwinnende In a Better World. Maar nu is er dus een nieuwe regie, Men & Chicken, over een stel ongewone broers (om het eufemistisch uit te drukken). Jensen heeft aan absurdisme in de tussenliggende jaren niets ingeboet. Hij maakte eerder films over twee slagers die plotseling de klandizie de pan uit zien rijzen als ze per ongeluk mensenvlees verkopen en over een neonazi die resocialiseert in een parochie. Ik zal niet te veel verklappen van de plot van Men & Chicken, maar dat het maf is, is een understatement.

Als je wilt kun je er zelfs een parabel inzien over het opleggen en de grenzen van beschaving. Maar dat kun je ook gewoon laten. Men & Chicken is typisch een film die profiteert van een festivalsetting. Want iedereen weet, lachen werkt aanstekelijk en in zo’n grote, volle zaal komt een komedie als deze het best tot z’n recht. Wie het werk van Jensen een beetje kent, weet dat zijn humor absurdistisch is en dat de grap regelmatig verstopt zit in het morbide, perverse, gewelddadige. En dat hij vrijwel altijd werkt met een vast groepje acteurs, waaronder Mads Mikkelsen, Nicolas Bro en Nikolaj Lie Kaas. Niet de minsten dus, en ze zijn op dreef. Combineer dat met de prachtige aankleding en uitmuntende cinematografie van Sebastian Blenkov en je verlaat – in mijn geval althans – met een brede glimlach de zaal.

Dag 2.2Een van mijn favoriete decennia in de filmgeschiedenis is de jaren tachtig. De elektronische ambient-soundtracks, de neon-steden van Michael Mann waarin het altijd nacht is, de dystopische sciencefiction. In Synchronicity verwerkt Jacob Gentry al die elementen in een sciencefictionfilm die een duidelijke hommage is aan vooral Blade Runner. De eerste keer dat ik die film zag was thuis en ik voelde het niet. Vorig jaar zag ik hem opnieuw, in de grote zaal van EYE. Vanaf het eerste shot was ik overweldigd. Mijn voornaamste kanttekening bij Synchronicity is dan ook dat de film niet in de grootste zaal draaide. En ik vraag me af in hoeverre de film standhoudt op een kleiner scherm.

In vormgeving en vooral ook soundtrack is Synchronicity zeer schatplichtig aan Blade Runner, maar in plot zoekt Gentry zijn eigen weg. En dat is een weg die eigenlijk niet in één keer te volgen is. Het gaat over tijdreizen, wormgaten, parallelle universums en er wordt een hoop getheoretiseerd met moeilijke termen. Maar een groot bezwaar vond ik het niet, want de wereld die Gentry schept is er een waar ik me graag nog eens in onderdompel. Synchronicity levert opnieuw het bewijs dat een klein budget geen belemmering hoeft te zijn als de visie er maar is. Zie ook Shane Carruth’s Primer of James Cameron’s Terminator. Gentry’s film is wat te referentieel om een nieuwe mijlpaal te worden, maar voor een jaren tachtig en sciencefiction-liefhebber als ik is het een must-see.

Terwijl in Hollywood gewerkt wordt aan een live-action remake van de oorspronkelijke film uit 1995, zijn ze in Japan alweer toe aan het zoveelste deel van de op Masamune Shirow’s mangastrips gebaseerde Ghost in the Shell-reeks: Ghost in the Shell: The New Movie. Dus, zou je zeggen, even een samenvatting van het verhaal tot nu toe. Tja. Ik heb de oorspronkelijke Ghost in the Shell gezien, maar navertellen waar die precies over ging kan ik niet. Ongeveer trouwens ook niet. Voorafgaand aan The New Movie heb ik op Wikipedia de hele plotbeschrijving van de oorspronkelijke film nog eens doorgelezen, maar die kon ik ook niet volgen. En na afloop van The New Movie kwam ik erachter dat deze nieuwe film juist weer een vervolg is op de vierdelige reeks Ghost in the Shell: Arise, die ik niet heb gezien. Al betwijfel ik of het veel verschil had gemaakt als ik die wel had gezien.

Dus. Kan ik dan op z’n minst vertellen waar The New Movie over ging? Eigenlijk ook niet. Er is iets met een moordaanslag en onze heldin Motoko Kusanagi moet op zoek naar de dader en het complot. Ghost in the Shell was vooral ook een film over ideeën, over de relatie tussen lichaam en ziel en de invloed van technologie op de relatie of juist onthechting tussen die twee. Filosofisch gezien heeft deze nieuwe film weinig toe te voegen en dus wordt er door regisseurs Kazuchika Kise en Kazuya Nomura vooral ingezet op actie. De futuristische animatie ziet er nog steeds piekfijn uit, dat neemt niet weg dat de film een beetje onnodig voelt. Maar ach, dat kan na drie uitmuntende films mijn humeur niet verpesten.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken