Nu aan het lezen:

Imagine, dag 7: kick-ass women

Imagine, dag 7: kick-ass women


Hoe kan het ook anders: Imagine besteedt dit jaar speciale aandacht aan de rol van vrouwen in films met het randprogramma Kick-ass Women.

Het komt wat gedateerd over, dat Kick-ass Women-programma. Dat vrouwen kunnen vechten weten we toch al een tijdje? De actieheldin komen we tegen in films sinds het stille tijdperk (Helen Holmes, Pearl White) en is in de eenentwintigste eeuw alleen maar populairder geworden. Kick-ass women zijn niet meer weg te denken uit de bios — inmiddels lijkt het tijd om te vragen wat er nog meer te winnen valt. Wanneer zien we bijvoorbeeld een vrouwelijke versie van Sherlock of Iron Man: de geniale klootzak zonder klootzak? Mannelijke helden mogen sociaal onmogelijk zijn, getroebleerd, onsympathiek. Vrouwen zijn ‘kick-ass’.

Maar het Kick-ass Women Panel gaat een stuk verder dan het letterlijke ass-kicken. Moderator Hedwig van Driel (filmjournalist voor Schokkend Nieuws en natuurlijk Cine) gaat in gesprek met regisseuses Issa Lopez  en Veronica Kedar, die dit jaar allebei een film op Imagine hebben (Tigers Are Not Afraid en Family), en filmwetenschapper Maryn Wilkinson, gespecialiseerd in feministische filmtheorie. Alle vier zijn boeiende sprekers met interessante observaties over vrouwelijke representatie in films. Academische termen als male gaze legt Wilkinson snel en helder uit, waardoor een toegankelijk gesprek op niveau kan ontstaan. Zelfs de vragen uit het publiek (die trouwens vooral van mannen komen) zijn relevant en interessant — dat wil nog weleens tegenvallen bij dit soort panels.

Hersenvoer maakt hongerig, dus na het panel neem ik de daghap. Hij is terug! Voor het eerst sinds 2013 (het eerste jaar waarin Imagine plaatsvond in het EYE Filmmuseum) is er in de festivalbioscoop voor een redelijke prijs en binnen redelijke tijd een maaltijd te krijgen (het officiële restaurant van EYE is goed maar duur en het kan even duren voor je je bestelling krijgt). Elke dag in ieder geval een vegetarische optie, meestal ook vlees, voor 12,50. Vandaag spaghetti bolognese of spaghetti met tomatensaus. Als ik in het festivalcafé kom staat er één meisje aan de bar om drankjes te schenken en eten op te scheppen; te weinig. Ze kan me niet vertellen wat voor vlees er in de spaghetti bolognese zit. Dan maar de vegetarische saus, wat de juiste keuze blijkt: mijn vriendin heeft de vleessaus en die is gevuld met vettig varkensgehakt en van die goedkope hamblokjes, die wat mij betreft niets te zoeken hebben in bolognese. Mijn stevige tomatensaus met zachte stukken aubergine is prima en de spaghetti precies beetgaar. Oerdegelijk festivalvoer, gul opgeschept: een flinke bodem voor de rest van de avond. Imagine houdt rekening met de die-hard-bezoekers die een hele dag blijven.

De enige film die ik vandaag zie sluit aan bij het panel: Revenge, een rape-revenge-thriller van Coralie Fargeat. Normaal heb ik geen interesse in dat genre. De klassiekers heb ik vroeger wel gezien: I Spit on Your Grave, Thriller (draaide ook op Imagine), Ms. 45. Laatstgenoemde vond ik de beste; na die anderen had ik vooral een douche nodig. Revenge is nu mijn favoriet in het genre. Verkrachtingsslachtoffer Jen (Matilda Lutz) heeft drie mannen om wraak op te nemen: haar verkrachter, de man die de andere kant op keek, en de man die de sporen van de misdaad wilde wissen. Het wordt een kat-en-muisspel door de woestijn, waarbij Jen regelmatig in de underdogpositie belandt. Haar kwetsbaarheid ten opzichte van de gewapende mannen maakt Revenge  oprecht spannend. De debuterende Fargeat is een heerlijk excessieve regisseuse: woestijnshots schreeuwen oranje en blauw, bloed spuit in het rond, de camera danst.

In tegenstelling tot de meeste regisseurs in dit genre brengt Fargeat de verkrachting niet heel expliciet in beeld. Maar afgezien daarvan is Revenge een excessieve rape-revenge-film die aan alle verwachtingen voldoet — en daarmee juist niet aan de verwachtingen die ik had bij een rape-revenge-film geregisseerd door een vrouw. Als je me verteld had dat de shots van Jens kont door Michael Bay gefilmd waren, had ik je geloofd. Fargeat beheerst de visuele stijl van de male gaze. Ze omarmt die stijl, knuffelt hem haast dood. En richt uiteindelijk dezelfde blik op de laatste schurk, die vlak voor de finale een douche neemt en de climax van de film naakt doorbrengt. Zo levert Fargeat commentaar op genderclichés met puur filmische middelen. Revenge is geen subversie van het rape-revenge-genre, maar een opeising ervan.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken