Nu aan het lezen:

Imagine 2018: My Friend Dahmer

Imagine 2018: My Friend Dahmer


Een coming-of-age-film waarin een seriemoordenaar en kannibaal centraal staat. De premisse is interessant, zeker als die persoon Jeffrey Dahmer is. Maar helaas is die voorbode geen garantie voor succes, want de film komt nooit echt tot ontbranding en mist ook een stukje geloofwaardigheid.

My Friend Dahmer is gebaseerd op de strip John Backderf, een voormalig klasgenoot van Jeffrey. Hij behoorde toe aan een klein groepje schooljongens dat kan worden gezien als het vriendengroepje van Dahmer — voor zover hij echt vrienden had. Hij wordt neergezet als iemand die er het ene moment wel bij lijkt te horen (de jongens richten zelfs een Dahmer Fanclub op) en op het andere moment weer compleet wordt genegeerd. En daar ligt ook precies het mankement van de film: de clichés die bestaan over het ‘vormen’ van iemand als Dahmer worden stuk voor stuk uit de kast gehaald.

Zo zien we hem op jonge leeftijd dieren mishandelen. Zijn ouders maken ruzie, hebben geen aandacht voor hem, gaan scheiden. Hij is een loner, een buitenbeentje op school. Begint op vroege leeftijd met drinken. You get the picture.

Een groot deel van de tijd bouwt de film een profiel dat misschien in de jaren 80 nog baanbrekend was. Maar in deze tijd moet je toch met iets originelers voor de dag komen. Mindhunter deed dat laatst al een stuk beter; want er zijn duizenden, zo niet miljoenen mensen die aan het in My Friend Dahmer geschetste profiel voldoen en die nooit een vlieg kwaad zullen doen. De oorzaken voor Dahmers misdaden zijn niet zo eenvoudig te duiden als suggereert.

Daarnaast mist de film een stukje geloofwaardigheid. Veel gebeurtenissen die we zien kunnen nooit gebaseerd zijn op de verhalen van die klasgenoot, simpelweg omdat Dahmer die in zijn eentje onderneemt. Ze moeten zijn gestoorde gedrag illustreren. Dat gedrag zal vast hebben bestaan, maar komt in de film niet echt geloofwaardig naar voren. Wel interessant is het spel met zijn worsteling met zichzelf, dat tot uiting komt in zijn zelfverzekerdheid: het ene moment is hij onzichtbaar en loopt voorover gebogen door de schaduwen, dan weer vestigt hij plots de aandacht op zich met rare capriolen in de schoolgangen, of vraagt hij een willekeurig meisje mee uit. Dahmers gekte wordt in een vroeg stadium gesuggereerd en dat is mooi subtiel gedaan. Maar het is echt te weinig om de film body te geven.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken