Nu aan het lezen:

Imagine 2018, dag 3: snijdende satire en old school vermaak

Imagine 2018, dag 3: snijdende satire en old school vermaak


Op het Imagine Film Festival zijn elk jaar de nieuwste titels op het gebied van horror, sciencefiction, fantasy en andere gerelateerde genres te zien. Daarnaast zijn er meestal een aantal (cult)klassiekers te bewonderen in het programma, zo ook dit jaar. Luuk van Huët keek zowel de recente corporate revenge flick Mayhem als de pittoresk kneuterige cult-klassieker Jason Lives: Friday the 13th Part VI in het Straight to Video-programma.

In 2001 bezocht ik voor het eerst het toenmalige Amsterdam Fantastic Film Festival in filmtheater Kriterion, het was tevens mijn eerste ‘eigen’ filmfestivalbezoek (ik was eerder met medestudenten op het IFFR geweest, maar dat was op een studiereisje). Het plafond van Kriterion was overdekt met gemuteerde spermatozoïden die met vlijmscherpe tanden achter gemuteerde baby’s aan zaten (allemaal van kippengaas en papier-maché, het was geen Trainspotting-flashback), er draaide een voor een appel en een kuiken gemaakte Lynchiaanse horrorfilm genaamd The Attic Expeditions inclusief een Q&A met regisseur Jeremy Kasten. Toen ik als jonge filmkneus mijzelf wat Dutch Courage had ingeschonken om hem wat vragen te stellen, praatte hij vol enthousiasme de oren van mijn hoofd over hoe hij de film had weten te maken door te bedelen om overgebleven filmrollen en verf voor de decors. Ik was meteen fan van het festival: de combinatie van DIY-esthetiek, obscure films en laagdrempeligheid was goud.

Inmiddels is Imagine natuurlijk gegroeid en geëvolueerd: waar in Kriterion alles mogelijk is tenzij je een dragende muur gaat slopen, is de status van het EYE Film Institute als het belangrijkste filminstituut in Nederland niet altijd ogenblikkelijk te rijmen met de rauwe randjes van Imagine. Maar dit jaar voelt het alsof er een hogere graad van synthese is bereikt.

Mede komt dit dankzij de screening van de heren van Straight to Video, die normaliter in een zaaltje in cultbioscoop Lab111 in Amsterdam West wazige titels uit de krochten van de videotheek op VHS vertonen onder het genot van een biertje in een ongedwongen sfeer. Op Imagine vertoonden ze een Double Bill van Jason Lives: Friday the 13th Part VI en Cheerleader Camp. Helaas kon ik niet blijven plakken voor de tweede titel, maar de ongedwongen sfeer van filmavondjes bij vrienden thuis wordt vrij goed nagebootst in EYE 2, en het heeft zeker een sterke nostalgiefactor om op een groot scherm een ietwat verkleurde, korrelige B-film te zien. De zesde titel in de Friday the 13th-reeks is geen meesterwerk, maar leverde wel een vermakelijke kijkervaring op in deze setting.

De eerste titel die ik zag op het festival was Mayhem van Joe Lynch, waarin een infectie van virus dat alle remmingen in individuen wegneemt, uitbreekt in een kantoor van een advocatenbureau dat gevuld is met carrièretijgers en inlikkers. Steven Yeun is ontsnapt uit de oneindige zombie-malaise van The Walking Dead om in Mayhem gestalte te geven aan de ambitieuze Derek Cho, wiens idealisme omgekeerd evenredig is gekelderd naarmate hij op is geklommen in het internationale advocatenkantoor. Op een dag waarop hij door een hoger geplaatste collega dusdanig genaaid blijkt te zijn dat hij ontslagen wordt, breekt er een infectie van het virus uit. Cho en de door Samara Weaving gespeelde metalfan/advocate Melanie Cross banen zich daarna een weg omhoog door de kantoortoren om persoonlijk verhaal te halen en om het corrupte bedrijf een oor of twaalf aan te naaien.

Mayhem hinkt iets teveel op meerdere gedachten om echt efficiënt een punt te maken, als er betere keuzes waren gemaakt was de film overtuigender geweest. De film komt ietwat traag op gang omdat we Dereks ontslag volgen, waarbij we geïntroduceerd worden aan personages die niet genoeg uitgediept worden om de kijker te interesseren in hun uiteindelijke lot. Als sociaal geëngageerd pamflet weet Mayhem ook niet geheel te overtuigen, daarvoor is de satire op corporate culture niet scherp genoeg.

Maar wat de film alsnog zeer vermakelijk maakt, zijn Steven Yeun en Samara Weaving, waarbij Weaving haar landgenoot Margot Robbie overtreft in een soort hybride Suicide Squad/Wolf of Wall Street-performance. Daarnaast hebben zij en Yeun geloofwaardige chemie. Nice.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken