Nu aan het lezen:

Imagine 2018, dag 1: controverse en freudiaanse onzin

Imagine 2018, dag 1: controverse en freudiaanse onzin


Het leuke van de openingsavond van Imagine, voor een semi-vaste bezoeker, is dat die een beetje voelt als een reünie. Het nadeel is dat het nooit lukt om met iedereen te praten die je al veel te lang niet hebt gezien (of in sommige gevallen alleen nog maar digitaal kent) om het programma en de openingsfilm te bespreken.

Die openingsfilm was Isle of Dogs. Toen artistiek directeur Chris Oosterom de film aankondigde, ging er een golf van realisatie door de zaal van mensen die (net als ikzelf, overigens) toen pas de dubbele laag in de titel opmerkten (tip: spreek het eens hardop uit). Aan de ene kant is Isle of Dogs een veilige keuze: na afloop was iedereen het er wel over eens dat de aandacht voor detail verbluffend is. Dat is wel eens anders geweest: na Ex Machina drie jaar geleden kwam sommige (vooral mannelijke) bezoekers briesend naar buiten.

Toch is het ook geen film die geheel vrij is van controverse: er kwam kritiek uit de hoek van vooral Aziatisch-Amerikaanse critici over hoe Wes Anderson in zijn film Japan en de Japanse cultuur fetisjiseert. Oosterom beschreef Anderson is zijn aankondiging als maker van ‘fantastische films’, in de zin dat zijn films zich in een heel aparte, zorgvuldig geconstrueerde wereld plaatsvinden, een wereld die onmiddellijk herkenbarbaar is als Andersonland. Maar ja: Japan is toch net iets anders dan Middle Earth. Een slechterik is bijvoorbeeld wel heel karikaturaal; sommige details worden iets té duidelijk ingezet om een lach los te krijgen. Anderson bewondert Japan duidelijk erg, maar misschien wel vooral op een vrij oppervlakkig niveau, vanuit het perspectief van een buitenstaander die het allemaal stijlvol en schattig vindt.

Fantastic Mr. Fox toonde dat het wereldbeeld en de zorgvuldig composities van Wes Anderson zich uiterst goed lenen voor stop-motion animatie, een vorm waarbij je per definitie minuten moet besteden aan elk frame. Maar Isle of Dogs is, ondanks de verwondering die de film oproept voor het vakwerk en de schattige hondjes, toch vooral een illustratie van de zwakkere punten van de maker als het gaat om het afbeelden van niet-westerse culturen… en van vrouwen, overigens.

Fantastische werelden zijn er meer te verkennen, dit Imagine. Zo is er voor het eerst ook een VR-competitie: uit een twintigtal VR-kandidaten zal een winnaar worden gekozen die deze nieuwe technologie het beste weet te benutten. Degene die nog nooit een VR-bril heeft opgezet kan de komende tien dagen in EYE terecht. De compilatie van beelden uit de VR-ervaringen (-films? -beelden? -spelletjes?) wekte in ieder geval nieuwsgierigheid op.

De structuur van verhalen in die fantastische werelden werd ooit grondig geanalyseerd door Joseph Campbell, die zeventien stappen beschreef van wat hij de Hero’s Journey noemde. Zijn boek hierover kan ik eerlijk gezegd niet aanraden – honderden pagina’s gevuld met grotendeels freudiaanse onzin, als je het mij vraagt, al moet ik ook toegeven dat ik het nooit tot bladzijde honderd heb geschopt. Beter volg je in het EYE de yellow brick road (nou ja, de gele streep op de vloer dan) om installaties te verkennen die elk van die zeventien stappen illustreren.

Last but not least: het Kick-Ass Women programma. Acht speelfilms, een hele zooi shorts én een panel (full disclosure: gemodereerd door ondergetekende) over kick-ass vrouwen voor én achter de camera. Dat was ook de aanleiding voor de compilatie die Menno Kooistra (ondertussen zelf haast een vast programma-onderdeel) dit jaar maakte – dat Bowie wordt gebruikt voor de muzikale ondersteuning zal mensen die Menno’s werk kennen niet verbazen.

Het is elke keer weer leuk, de openingsavond van Imagine, omdat je direct zin krijgt om tien dagen exclusief in EYE te bivakkeren. Het nadeel is dat je uiteindelijk altijd meer mist dan ziet. Cine levert in ieder geval dit festival dagverslagen voor degene die niet te bang voor FOMO is.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken