Het basisidee is heel simpel: een stel is midden in de nacht op de vlucht en probeert een treinstation te bereiken. Omdat geen fatsoenlijk mens wil stoppen voor een lift zijn ze overgeleverd aan een paar ongure types, van wie de bedoelingen onduidelijk zijn. Wat wel duidelijk is, is dat ze met ze iets illegaals bezig zijn en dat ze net te veel belangstelling hebben voor Durga, de vrouwelijke helft van het stel.

Maar Sanal Kumar Sasidharan opent met iets heel anders, namelijk beelden van een festival ter ere van de godin Durga. Op dit festival offeren mannen hun eigen lichaam aan de godin op. In trance steken ze metalen pinnen door hun wangen, takelen zichzelf op aan haken die door hun huid zijn gestoken en lopen over vuur. Het is gruwelijk, angstaanjagend en nobel tegelijk.

Op de achtergrond speelt een constante stroom van nieuwsberichten over aanrandingen, verkrachtingen en moorden op vrouwen in India. De gruwelijkste details kleuren deze berichten inktzwart. Sasidharan kiest ervoor om zijn film niet te laten escaleren als op het nieuws gebeurt. Enkele keren weet het stel weg te komen van de weldoeners en kwelgeesten die hun een lift hebben gegeven. Iedere keer komen ze echter tot de conclusie dat ze aan deze mannen overgeleverd zijn, omdat niemand anders ze zal helpen hun vlucht te voltooien.

Als maatschappelijke kritiek is Sexy Durga een uitermate krachtige film. Bovendien is de film met een zekere hand en de nodige flair geregisseerd. Het gebruik van metal muziek werkt erg goed. Maar de personages zijn in te grove lijnen geschetst om op dat niveau eenzelfde zeggingskracht te hebben. Dit maakt de film naast een krachtige, ook een heel tergende kijkervaring.

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren