Nu aan het lezen:

IFFR Postcard #5: Moeder en Kind

IFFR Postcard #5: Moeder en Kind


Alleenstaande moeders hebben het vaak zwaar in cinema. Dat feit wordt ook in twee films op het festival benadrukt, alhoewel ze stilistisch compleet van elkaar verschillen.

Life & Nothing More is een realistisch portret van een gebroken gezin in Florida. Met zijn statische camerashots en observerende stijl doet het aan een documentaire denken die in de eerste helft vooral gefocust is op de puber Andrew. Hij heeft net een rechtszaak erop zitten voor kleine criminaliteit en komt op het nippertje weg met een taakstraf. Zijn moeder Regina doet alles om hem op het rechte pad te krijgen, maar het helpt niet dat zijn vader in de bak zit. Zij heeft daarnaast wel meer op haar bord met nog een klein kind dat ze moet verzorgen en een veeleisende baan als serveerster.

 

Het perspectief verschuift geleidelijk meer naar haar als ze een nieuwe man aan de haak slaat. Het zijn vooral die segmenten die bijblijven. Regina wordt solide neergezet door de niet-professionele actrice Regina Williams. Er zijn mooie intieme scènes als zij zich voorzichtig weer aangetrokken voelt tot iemand maar ook eerlijk is over haar twijfels. Zij is een pittige dame die niet op haar mondje is gevallen. Ondertussen probeert Regina zo goed en zo kwaad als het kan haar zoon op te voeden, maar die moet weinig van haar nieuwe geliefde hebben.

Je voelt de bui natuurlijk al snel hangen, en de film beklemtoont de vicieuze cirkel waarin veel arme zwarte gezinnen in de VS gevangen zitten. Net als zijn vader lijkt Andrew door zijn beperkte mogelijkheden gedoemd te zijn om ook in de gevangenis terecht te komen. De film bevat een sterke scène waarin hij in een parkje in een rijke buurt gaat zitten. Daar blijft een blanke man die zijn gezin wil beschermen hem lastigvallen door te vragen wat hij daar doet en of hij weg kan gaan. Het is een pijnlijk en lang moment waarbij de kloof tussen arm en rijk en blank en zwart in al zijn gênante intolerantie getoond wordt.

Je zou het als manco kunnen zien dat de film voorspelbaar is in zijn tragische verloop en de geijkte realistische stijl nooit ontstijgt. Maar het is ook een werkelijkheid zonder enige illusies of vooruitzichten die voor veel mensen in de VS geldt. Ondanks hard werken en de beste bedoelingen worden zij op allerlei vlakken tegenwerkt. Klassen- en rassenverschillen blijken nog steeds stevig verankerd te zijn in de Amerikaanse samenleving. De film benadrukt dat op heldere wijze en zonder enige valse sentimentaliteit. Het staat daarom buiten kijf dat de intenties achter deze film van regisseur Antonio Méndez Esparza goed zijn.

Stilistisch kan Life & Nothing More niet meer verschillen met de felle kleuren en dromerige belevingswereld van puber Iona in Pin Cushion. Toch werkt deze bijzondere film toe naar een keiharde conclusie. Iona komt met haar excentrieke moeder Lyn aan in een nieuwe stad. Ze willen een nieuw leven opbouwen en de sfeer lijkt in de eerste helft nog surrealistisch en komisch te zijn. Zo draagt Lyn een vreemde muts met een kattenkop. Haar huis staat vol met kitscherige beeldjes en zij is verzot op haar parkietje. Iona weet dat haar moeder niet helemaal normaal is, maar is lief voor haar. Ze noemen elkaar kozend dafty en zijn elkaars steun en toeverlaat.

Die situatie verandert drastisch als Iona naar een nieuwe school gaat en zich aangetrokken voelt tot een groep populaire meisjes die vallen in de beste Mean Girls-traditie. In dagdroomsequenties fantaseert Iona over hoe zij door iedereen aanbeden wordt en dat haar moeder in plaats van de gebochelde Lyn een knappe stewardess is. De kleuren en bepaalde effecten geven die scènes een lief karakter, maar dat is een suikerlaag die een bittere en zure kern omgeeft.
Net als in Life & Nothing More is er iets cyclisch en wederkerends in het lot dat de dochter van haar moeder overneemt. Ze wordt gemanipuleerd door het populairste meisje, maar als die erachter komt dat haar moeder vreemd is wordt Iona al snel het pispaaltje. Vanaf dat moment wordt de film steeds grimmiger alhoewel regisseuse Deborah Haywood surreële momenten niet loslaat. In zijn bijna troosteloze visie op hoe mensen met elkaar omgaan komt de film erg dicht bij het oeuvre van Todd Solondz en dan vooral zijn Welcome to the Dollhouse. Dat is voor een eerste speelfilm geen slechte prestatie.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken