Nu aan het lezen:

IFFR Postcard #3 “Genre” Cinema (deel 1)

IFFR Postcard #3 “Genre” Cinema (deel 1)


Zoals je in onze preview al kon lezen is er een berucht programmaonderdeel van het IFFR weer uit het rijk der doden herrezen, namelijk Rotterdammerüng! Toepasselijk dus dat we in deze postcard beginnen met Parijse zombies…

La Nuit a dévore le monde begint nietsvermoedend tijdens een hip feest in een groot appartement. Sam komt er wat ongemakkelijk aan. Het is de fuif van zijn ex en hij wil eigenlijk alleen maar wat oude cassettebandjes ophalen. Hij zit zijn tijd uit en wacht in een kamer waar hij wegdut. Als hij eenmaal wakker wordt, blijkt de stad opeens in de greep te zijn van een zombie-invasie. Sam durft niet naar buiten en het appartementencomplex wordt zijn kleine wereld terwijl hij zijn vindingrijkheid moet gebruiken om te overleven.

Dominique Rocher zei tijdens een Q&A dat zijn debuut een ander soort zombiefilm is. Denk vooral niet aan de Walking Dead of aan Night of the Living Dead, vertrouwde hij het publiek voor de screening toe. Deels klopt zijn bewering. Alhoewel geijkte elementen moeilijk zijn te vermijden: een shotgun is altijd wel bij de hand en de bloeddorst van de levende doden is nog altijd niet gelest. La Nuit a dévore le monde weet zich echter wel te onderscheiden van de hordes klonen en varianten binnen het zombiegenre.

Waar in het arty en teleurstellende El desierto het uitgangspunt van de ander als hel werd verkend gaat het in La Nuit a dévore le monde juist om eenzaamheid. Is het in dat opzicht erger om een gruwelijke dood te sterven of om juist als enige te overleven in een wereld waar elk sprankje hoop is verdwenen? Hoe houd je het in dat geval vol? Scènes waarin Sam zin probeert te geven aan zijn wanhopige toestand doen denken aan het ondergewaardeerde The Quiet Earth. Geen zombiefilm, maar wel een indringende verbeelding van hoe het is om de laatste persoon op aarde te zijn.

Rocher kan terugvallen op een opmerkelijke cast voor zijn eerste wapenfeit. Andersen Danielsen Lie is niet de minste. Hij is een favoriet van Joachim Trier en speelde in Reprise en het sterke Oslo, 31. august. Recent was hij nog naast Kirsten Stewart te zien in Personal Shopper. Hij is een acteur die je geboeid kan houden zonder maar iets te zeggen en dat is een pre in een film met weinig dialogen. En dan is er ook nog de onnavolgbare Denis Lavant. Het alter ego van regisseur Leos Carax en altijd een onmiskenbare verschijning. Rocher cast hem als een bijzondere zombie. Verrassend is ook Golshifteh Farahani die even opduikt en die wij natuurlijk kennen uit Jim Jarmusch’s Paterson.

Tegenover deze sterke variatie op een bekend thema valt de geforceerde meligheid van Top Knot Detective in het niet. Deze Australische nep-documentaire gaat over een campy tv-serie met Samoerais die schijnbaar een cultus aanzwengelde. Tijdens een fanconventie zien we allerlei enthousiaste cosplayers vol lof praten over deze bizarre serie over een Samoeraidetective. De serie is het geesteskind van Takashi Takamoto en zijn leven vormt de basis voor de docu.

Regisseursduo Aaron McCann en Dominic Pearce zijn duidelijk fans van oude samoerai-films en tv-series. In Top Knot Detective parodiëren ze het genre tot in den treure. Het werkt misschien als korte sketch, zoals het ongeëvenaarde segment A Fistful of Yen uit The Kentucky Fried Movie, maar anderhalf uur is te lang. Daarnaast zijn de heren minder grappig dan ze denken. Flauwe en magere geintjes over product placement in de serie worden steeds maar herhaald. De montage en de stijl zijn dan misschien wel liefdevol afgekeken van originele samoeraiseries en -films, als trucje irriteert het toch ook al snel. Ik betwijfel of echte fans van het genre deze van de pot gerukte film tot het einde volhouden.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken