Nu aan het lezen:

IFFR Postcard #1: Lokale meiden

IFFR Postcard #1: Lokale meiden

 

Vandaag begint de 48ste editie van het International Film Festival Rotterdam. Cine doet ook dit jaar weer uitvoerig verslag van het grootste filmfestival van Nederland. We doen dat met Postcards en Close-Ups. In onze eerste postcard aandacht voor een Nederlandse en Belgische film over vrouwen die tobben over hun plek in het leven.

In Take Me Somewhere Nice volgen we Alma die haar vader gaat opzoeken in Bosnië. Zij is haar roots met haar vaderland echter kwijtgeraakt omdat ze als kind in Nederland is opgegroeid. Als jong volwassen vrouw gaat Alma nu in haar eentje terug om haar vader op te zoeken en te ontdekken waar ze nou precies vandaan komt. Eenmaal in Bosnië is zij echter een verdwaalde ziel die met tegenzin wordt opgevangen door haar neef Emir. Uit verveling hangt zij rond met zijn flierefluitende vriend Denis.

Ena Sendijarević eerste lange speelfilm wordt geplaagd door overbekende arthouseconventies die te veel doorschemeren in het eenvoudige en voorspelbare verhaal. Landerige personages, een vervreemdende sfeer en een narratieve structuur die van ongelukken, toevalligheden en besluiteloosheid aan elkaar hangt. Het zijn na de films van Jim Jarmusch hippe stijl- en plotmiddelen geworden die oververtegenwoordigd zijn in de programmeringsgeschiedenis van het IFFR en Take Me Somewhere Nice bewijst dat die invloed nog niet is weggeëbd bij jonge filmmakers.

Sendijarević weet scènes wel mooi te vangen in strakke composities. Het zijn realistische en vaak statische shots, maar met een onwerkelijkheid die er in verscholen ligt naarmate de beelden op je inwerken. Afgezien van dit knappe visuele gevoel voor kleur en sfeer laat de rest het grotendeels afweten. Lazar Dragojevic is als Alma een tobberig tienermeisje die doelloos door de film slentert. De film heeft een duidelijk fixatie op Alma’s lichaam in haar korte en strakke zomerjurk. Geen wonder dat seks een sluimerende rol in het verhaal speelt als manier om verveling tijdelijk te verdrijven.

De symboliek is ook iets te dik aangezet om echt te overtuigen. Zo blijft de reiskoffer die Alma heeft meegenomen en waarvan zij de sleutel is vergeten steeds ongeopend, en wordt zij in een goochelact in een resort in tweeën gesplitst. Vrij voor de hand liggende metaforen die slaan op haar gesloten persoonlijkheid en haar gespleten achtergrond. Ondanks de bitterzoete tegenslagen en onaangename verrassingen die Alma meemaakt in deze reis naar zelfinzicht en een soort van volwassenheid betreedt Take Me Somewhere Nice vooral platgetreden paden.

De hoofdpersoon van The Best of Dorien B zit ook in de knoop met zichzelf, maar anders dan Alma begrijpt zij dat ze bijna letterlijk terug moet slaan als ze wil dat er zaken veranderen. Anke Blondé weet dit gegeven op vermakelijk wijze in een herkenbaar verhaal te gieten en leunt vooral op Kim Snauwaert die Dorien speelt. Zij is op het eerste gezicht een brave meid die voor haar twee kinderen zorgt en haar man zo goed mogelijk steunt terwijl hij bezig is met een belangrijk onderzoek. Ondertussen zit het huwelijk van haar bejaarde ouders in het slop en moet Dorien maar aanhoren hoe ongelukkig ze zijn.

Dorien lijkt voor alles een praktische middenweg te hebben gevonden, maar cijfert zichzelf daardoor weg. Totdat zij geconfronteerd wordt met slecht nieuws over haar gezondheid en gaat twijfelen aan de trouw van haar man. Snauwaert, die geen acteerachtergrond heeft en door Blondé op de gok werd gecast, weet Doriens twijfels perfect over te brengen in een op het eerst gezicht ingetogen rol die geleidelijk meer pit gaat krijgen. Haar ogen zijn daarbij vooral een expressief en veelzeggend middel. In scènes waarin Dorien het onderspit moet delven lijkt haar blik alles te zeggen over haar innerlijke gemoedstoestand en haar opgekropte gevoelens van woede en machteloosheid.

The Best of Dorien B is weinig verrassend als je bekend bent met de films van Nicole Holofcener (Enough Said, Please Give) en doet zelfs een beetje denken aan de recente komedie Juliet, Naked. Het thema van de muizige vrouw die haar verborgen potentieel ontdekt komt terug in zowel serieuze dramafilms als in romantische komedies. Deze film zal dat gegeven zeker niet op zijn kop gooien of overstijgen. Toch is het een herkenbaar en sympathiek portret van een vrouw die ondanks alle obstakels die haar omgeving opwerpt moet opkomen voor zichzelf.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken