Nu aan het lezen:

IFFR postcard #1 Americana!

IFFR postcard #1 Americana!


In onze eerste postcard van het IFFR gaat George Vermij op de Amerikaanse toer. Wat zeggen drie films uit de VS over hoe het gesteld is met het land van de onbegrensde mogelijkheden?

Dat de American Dream voor de meeste inwoners van het land niet meer haalbaar is weten we natuurlijk al lang. Het is ook niet vreemd dat die situatie gereflecteerd wordt in de Amerikaanse cinema. Films zijn de laatste paar jaar een goede barometer voor het peilen van het financiële maar ook morele bankroet van de VS. Op een eerdere editie van het IFFR was American Honey te zien die rauw realisme combineerde met lyrische momenten.

Dit jaar was die combinatie het beste te merken in The Florida Project van Sean Baker. In een louche motel dichtbij het toeristische Orlando leven er meer arme huurders dan vakantiegangers. Het zijn mensen die van dag tot dag rondkomen en afhankelijk zijn van de voedselbank. Haley is een jonge alleenstaande moeder in het complex. De film volgt haar en haar bijdehante en brutale zesjarige dochter Moonee die allerlei kattenkwaad uithaalt. Brooklynn Prince is een natuurkracht als Moonee en op momenten kan zij zich meten aan Willem Dafoe die een vermoeide conciërge speelt met een klein hartje.

De van de straat geplukte Bria Vinaite is ook sterk als Haley die lijkt op een aso en een feestend leven leidt. Toch houdt zij van haar dochter en probeert zij op haar manier rond te komen. De eindjes knoopt zij aan elkaar door schoonheidsproducten aan toeristen te verkopen. Naarmate de situatie verslechtert wordt zij gedwongen om op wanhopigere wijzen haar geld te verdienen.

Baker weet het onwerkelijke Florida van Haley en Moonee goed in beeld te brengen. Er is de kunstmatigheid van gebouwen die lijken op pretparkattracties en grote winkels die zijn versierd met opzichtige letters en decoraties. Een soort goedkope versie van het nabijgelegen Disney World waar de omgeving op probeert mee te liften. Maar ondanks die belofte van vermaak en vrije tijd is het Florida van de film een plek dat wordt geteisterd door werkeloosheid en een ruïnerende huizencrisis. Grote woningen staan leeg en nieuwbouwwijken zijn veranderd in spooksteden. Moonee weet er wel raad mee en speelt er zorgeloos zonder zich druk te maken om volwassenen.

Sean Baker heeft zich al bewezen als een empathische filmmaker die pakkende maar onsentimentele films maakt over buitenstaanders. Zie bijvoorbeeld zijn ongewone portret van een pornoster in Starlet en het opvallende Tangerine. The Florida Project zet die lijn voort ook al is de film minder vernieuwend of origineel dan wordt verkondigd. Dit soort cinema heeft al een lange traditie die teruggaat tot het neorealisme en kent veel navolgers. Het hart zit in ieder geval wel op de juiste plek.

Waar Haley een echte vechter is die zich ondanks haar afkomst niet uit het veld laat slaan is Tonya Harding dat ook. In de sterke biopic I, Tonya wordt haar levensverhaal verteld, culminerend in het schandaal dat haar tot een van de meest gehate vrouwen van de VS zou maken. De stijl doet denken aan To die for van Gus van Sant waar verschillende personen worden geïnterviewd naar aanleiding van een incident. Ook is de film ondanks de echte gebeurtenissen die worden gereconstrueerd soms net zo absurd als de serie Fargo waar menselijk falen en koppige onbenulligheid fatale consequenties hebben.

Craig Gillespie heeft een ijzersterke film gemaakt die overtuigt als drama maar ook als entertainment. Dat lijkt een elkaar uitsluitende combinatie, maar eigenlijk past dat perfect bij het leven van Harding. Daar komt het competitieve spektakel en de kitscherige sierlijkheid van kunstschaatsen samen met haar harde white trash bestaan dat wordt belichaamd door haar meedogenloze moeder LaVona. Allison Janney heeft wat fantastische scherpe oneliners als Lavona, maar Margot Robbie imponeert vooral als Harding. Een vrouw die door haar leven genoodzaakt is om hard, vindingrijk en doortrapt te zijn. Kunnen wij het haar kwalijk nemen als je wordt verwacht om naar de top te reiken?

Tot slot nog het gelauwerde Lady Bird dat na alle hype op mij overkwam als een grote teleurstelling. Het is geen slechte film maar juist een middelmatige die op geen moment echt uitstijgt boven andere titels die vergelijkbaar terrein verkennen. Dat terrein is dat van de lichtelijk artistieke puber die volwassen wordt en zijn of haar vertrouwde maar saaie omgeving wil ontvluchten. Saoirse Ronan, als de gelijknamige hoofdpersoon, en Laurie Metcalf, als haar strenge doch rechtvaardige moeder, dragen de film vooral. Ze kunnen niet verbergen dat het verhaal voorspelbaar is en de meeste personages erg eenzijdig behandelt.

Blijft de vraag waarom de film zo de hemel is in geprezen. Hopelijk niet alleen maar omdat Greta Gerwig de film geregisseerd heeft. In vergelijking is 20th Century Women (waar Gerwig overigens een mooie rol heeft) een veel diepgaander coming of age-relaas met meer pit. Lady Bird lijkt te veel te willen behagen, maar charmeert niet echt. Verwacht een zure recensie van bovengetekende, alhoewel je daar nog even geduld voor moet hebben. De film komt pas in april uit in de Nederlandse bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken