Nu aan het lezen:

IFFR: Light Thereafter

IFFR: Light Thereafter

Cine is ook dit jaar weer aanwezig op het International Film Festival Rotterdam. Je krijgt van ons verslagen, recensies en sfeertekeningen vanuit de eigenzinnige Planet IFFR.

De zestienjarige Pavel (Barry Keoghan) is in een staat van nerveuze opwinding. Zonder kleren, bedekt met verf en schrammen staat hij in een bos. De camera zit hem dicht op de huid. De onwillekeurige bewegingen van zijn handen en het gebrek aan focus in zijn ogen vallen op. In de volgende scène zien we de oorzaak van zijn agitatie: een schilder van middelbare leeftijd genaamd Arnaud (Kim Bodnia) wijst hem de deur. Pavel brengt hier tegenin hoezeer hij Arnaud bewondert, en hoe zeer hij zich met zijn kunst vereenzelvigt. Hij koestert duidelijk een ongezonde obsessie voor wat zijn leraar lijkt.

Maar in een volgende scène leren we dat Arnaud nooit heeft toegestemd om Pavel als leerling aan te nemen. De jongen is uit eigen beweging naar zijn afgelegen Franse chateau gereisd. Het patroon van Light Thereafter wordt ons zo langzaam duidelijk. Regisseur en scenarist Konstantin Bojanov hanteert dezelfde structuur als Gaspar Noé deed in Irréversible. Iedere volgende scène is een stap terug in de tijd die iets onthult over hoe Pavel in het bos belandde.

In een groot deel van de film werkt die vorm vrij goed. We leren Pavel echt kennen. Hij lijkt iets in het autismespectrum te hebben, en de nerveuze tics uit de openingsscène horen daarbij. Maar we zien de tics minder worden naarmate we verder op zijn schreden terugkeren. Door de gekozen vorm eindigt de roadtrip bij Pavel thuis. Tijdens zijn reis is hij rustiger en lijkt hij gelukkiger, wat Keoghan subtiel overbrengt. Dit zien we niet alleen terug in zijn psychische toestand, maar het wordt ook gereflecteerd in de cameravoering. De camera blijft meer op afstand, beweegt kalmer en geeft ons daardoor een rustiger en overzichtelijker beeld.

Tijdens zijn reis staat Pavel dan ook open voor de wereld en de mensen die hij ontmoet. Een grappig gegeven daarbij is dat we woorden die we eerder in de film uit de mond van Pavel hebben gehoord, later, en dus eerder in de tijd, uit de mond van een ander horen. We volgen als het ware de vorming van een jongeman via alle mensen die hem beïnvloed hebben. Light Thereafter is dan ook in hoofdstukken met tussentitels opgeknipt en op iedere tussentitel staat de naam van een ander personage. Aan de ene kant maakt Bojanov op deze manier iets expliciet wat vaak impliciet is, aan de andere kant reduceert het personages ook in extreme mate tot de manier waarop ze de hoofdpersoon beïnvloeden.

In tegenstelling tot Irréversible, dat een duidelijk lineaire vorm heeft (van donker naar licht gaat), is Light Thereafter tamelijk elliptisch van vorm. Naarmate we dichter bij het begin van de reis, en dus het einde van de film komen, wordt Pavel onrustiger en kruipt de camera hem dichter op de huid. We herkennen weer de Pavel die zich geen houding weet te geven in de nabijheid van zijn idool Arnaud. Dit herinnert aan de fascinerende verhouding tussen de man en de jongen. Een verhouding die door de gekozen vorm van de film eigenlijk te weinig ruimte krijgt om zich te ontwikkelen. Het vervelende hieraan is namelijk dat het einde van de film veel minder interessant is dan de bestemming van Pavel.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken