Nu aan het lezen:

IFFR: Arábia

IFFR: Arábia

De provincie Minas Gerais in Brazilië is vernoemd naar z’n meest opvallende economische activiteit: de mijnbouw. Zo’n nadruk op iets economisch zou wel eens een weerslag op het gedrag van de inwoners van de provincie kunnen hebben. Het past in ieder geval goed bij Cristiano. Hij groeide op in een achterstandswijk van één van de grootste steden van de provincie, Contagem. Na een kort verblijf in de gevangenis wijdt hij zijn volwassen leven aan een zwerftocht door de provincie van de ene baan naar de andere. Zoals hij zelf schrijft in het notitieblok waaruit zijn verhaal wordt opgelezen, is werken het enige dat hem bezighoudt.

Hoewel werk naast slapen voor een groot deel van de volwassenen hun belangrijkste bezigheid is, wordt er in films vrij weinig aandacht aan besteed. Nu is mijn werkende leven over het algemeen niet al te filmisch, maar Affonso Uchoa en João Dumans slagen er prima in om waarde te geven aan dat van Cristiano. De film zit vol met warme scènes als een gesprek met een vrachtwagenchauffeur over dingen die heel naar (cement, dakpannen) en prettig (zand, aardappelen) om te tillen zijn. Het zijn die kleine momenten die het zware leven van Cristiano het leven waard maken.

Maar als hij op een keer een minder zware baan heeft, ontstaat er zelfs ruimte voor de hogere behoeften in het leven, zoals de liefde. En als de liefde spaak loopt, volgen de gedachten over de zin van al dat ploeteren vanzelf. Zo brengen Uchoa en Dumans meer existentialistische thema’s op een heel natuurlijke en geduldige manier naar voren. En dat alles in de woorden van Cristiano zelf, zoals hij ze heeft neergeschreven in een notitieblok. Het is een mooie combinatie die het traditionele onderscheid tussen de lagere klasse en de hogere cultuur tart.

Een van de meer bijzondere elementen aan Arábia is dat we in de eerste twintig minuten van de film slechts een glimp van Cristiano opvangen als hij een lift krijgt van de tante van André. Deze jongen, bijna volwassen, vindt het notitieblok als hij kleren haalt voor Cristiano nadat deze in het ziekenhuis is beland. Pas dan wordt het titelscherm getoond en schakelt de film over naar de eigenlijke hoofdpersoon. Over deze André, die we dus in de eerste twintig minuten volgen, heeft Cristiano ook een gedachte opgetekend. Hij heeft medelijden met hem, omdat hij zonder zijn ouders opgroeit, iets dat Cristiano herkent. En waarschijnlijk herkent hij ook de toekomst die voor André in het verschiet ligt: veel zwaar werk, een paar mooie momenten met collega’s en vrienden en hopelijk ook wat tijd en ruimte voor die ‘hogere’ behoeften.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken