Nu aan het lezen:

Ibiza

Ibiza

Drank, drugs, nachten doorhalen in foute clubs en een potentiële one-nightstand met een beroemde DJ. Drie jonge vrouwen krijgen in Netflix’ party train naar Ibiza alleen de meest voor de hand liggende ingrediënten geserveerd.

Het begint in New York. Harper (Gillian Jacobs) is alles behalve happy met haar verkoopbaan bij een grote PR-firma. Ze is nog net geen zombie. Ze wacht op het moment waarop ze zich eindelijk kan bewijzen. Als haar neurotische baas Sarah (Michaela Watkins) haar naar Spanje stuurt om een klant binnen te halen, pakt ze de kans dan ook met beide handen aan. Haar twee besties Nikki en Leah (Vanessa Bayer en Phoebe Robinson) nodigen zichzelf ook uit voor de trip en zo ontstaat de mogelijkheid van een eiland: een drietal twijfelende millennials vertrekt naar de Costa, vastbesloten om te slagen in het leven en te feesten.

‘This trip has ‘locked up abroad’ written all over it’

Deze start belooft een bruisende film. Fair enough, met black lights en elektromuziek worden we snel genoeg het foute feestgedruis in gesleurd. Maar de dynamische roes slaat al snel dood. Het script kabbelt, alsof de gesprekken zich ‘s middags in een koffietentje in New York afspelen in plaats van ‘s nachts in een stampende Club aan de Costa. Nikki en Leah worden versierd door verschillende Don Juans, maar die lijken niet meer indruk op ze achter te laten dan de gemiddelde lauwe afbakmuffin die in de Starbucks wordt geserveerd. Niet dat de liefde een verplicht thema in een film is, maar in een omgeving waarin alles mogelijk is zou je een weerslag daarvan verwachten op de belevingswereld van de personages. Ook de grappen komen niet aan, uitschieters daargelaten, en lijken meer op zijn plaats in een serie. De film voelt als een te lang uitgerekte aflevering van een sitcom. Dat het niet hygiënisch zou zijn om snacks van het lichaam van een blote vrouw te eten tijdens een huisfeestje, die opmerking verdient niet de originaliteitsprijs.

Bad boys versus bad girls

Waar bijvoorbeeld The Hangover de mannen op een vrijgezellentripje naar de hel meeneemt, lijkt het alsof Ibiza de vrouwen niet meer laat beleven dan ze zelf hadden verwacht. Dat is zonde, want daardoor staat er geen moment echt iets op het spel. De drive van het verhaal is Harpers verovering van de DJ. En eerlijk is eerlijk, de chemie tussen Harper en Leo (Richard Madden) werkt. Maar de relatie krijgt weinig ruimte en lijkt te wijken voor al het oeverloze geklets in de film. Ook prille liefde heeft uitdaging nodig. Er staat één moeilijk voicemailberichtje tussen de star-crossed, of oké, fluorescerend-licht-crossed lovers in, als dat eenmaal is opgehelderd vallen ze elkaar in de armen. Ook de klus waarmee Harper zich wil bewijzen op haar werk verdwijnt volledig naar de achtergrond. Tegen het einde van de film wordt haar keuze om voor zichzelf te beginnen als belangrijk moment gepresenteerd, maar dan leef je als kijker helemaal niet meer mee. Het laatste feministische statement, dat de DJ haar achterna moet reizen omdat ze zijn uitnodiging afslaat, is nogal mager. Niet dat elke film zware kost moet zijn, of diepe thema’s moet raken. Wat mij betreft mag een zomerfilm licht verteerbaar blijven, niks mis met muffins. Alleen moeten de ingrediënten wel iets met elkaar doen. In Ibiza is het alsof halverwege het script de oven is geopend en de hele cake in elkaar is gezakt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken