Nu aan het lezen:

I, Tonya

I, Tonya


Nog zo’n biopic die tijdens de aftiteling beelden toont van de werkelijke mensen waar het om ging, om te bewijzen dat de film echt niet heeft overdreven met z’n malle figuren. Want daar zijn er veel van, in I, Tonya. En dat ze in het echt blijkbaar ook zo excentriek zijn, maakt ze als personages niet geloofwaardiger.

Tonya Harding (Margot Robbie) is verrassend genoeg de normaalste. ’s Werelds beroemdste kunstschaatser werd vanaf jonge leeftijd door haar moeder (Allison Janney) gepusht om de beste te zijn, wat ze uiteindelijk ook werd. In 1994 nam ze deel aan de Olympische Spelen, waar haar rivale Nancy Kerrigan tegen haar knie geknuppeld werd. Dat incident is de reden dat veel mensen de naam Tonya Harding kennen. En de reden dat ze lang gehaat is, hoewel ze zelf niet op de hoogte was van de aanval die haar beveiliger Shawn Eckhart (Paul Walter Hauser) had gepland. I, Tonya lijkt deels bedoeld om haar een soort eerherstel te geven. Te laten zien dat haar leven ook om andere redenen interessant is: dat ze als redneck in het snobistische kunstschaatswereldje de top wist te bereiken, bijvoorbeeld, terwijl ze het fysieke en geestelijke geweld moest doorstaan van eerst haar moeder, toen haar man (Sebastian Stan).

Tegelijkertijd bespot de film haar en haar omgeving. Stereotiep white trash-gedrag moet op de lachspieren werken. Het geweld dat Tonya’s echtgenoot haar aandoet wordt gebracht als bijzaak, evenals het feit dat ze tijdens haar carrière in armoede leefde en naast haar training ook nog gewone baantjes had. Hoe vindt iemand in die omstandigheden en wilskracht en de passie om op Olympisch niveau te schaatsen? Daarin is de film niet geïnteresseerd. Ondanks het natuurlijke spel van Margot Robbie leren we Tonya Harding niet kennen. Des te meer tijd voor humor, met eentonige typetjes van Allison Janney als bitchy moeder en Paul Walter Hauser als idioot-die-slim-wil-klinken. Geestig hoor, vooral Hauser, maar het is wrang dat de film meer aandacht besteedt aan zijn geklungel dan aan de geestelijke toestand van de protagoniste.

Meer dan in zijn personages, is regisseur Craig Gillespie geïnteresseerd in quirky stijlelementen. Het breken van de vierde muur is favoriet. Dat doet hij vooral met talking heads waarin de acteurs in character hun kant van het verhaal vertellen. Eén keer ook in de ‘lopende’ film: als Tonya met zakken tuinaarde door het bos rent draait haar coach zich om naar de camera en zegt: ‘She really did this.’ Dat is op zich al irritant genoeg, maar dat Gillespie niet consequent is met die fratsen maakt het ook nog eens een storende stijlbreuk. Wel dik in orde zijn de kunstschaatsscènes. Kunstschaatsen is een filmische sport. Gillespie gebruikt de combinatie van kitsch en ongelooflijke atletische prestaties voor indrukwekkende actiescènes. Het feit dat Robbies gezicht duidelijk digitaal op het lichaam van een schaatser is geplakt doet daar nauwelijks aan af.

Had de hele film maar hetzelfde respect voor Harding als die scènes. In een van de talking heads verwijt Robbie-als-Tonya ons dat we alleen maar zitten te wachten op ‘het incident’. Tja. Dan moet je maar iets interessants te vertellen hebben.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken