Nu aan het lezen:

I Feel Pretty

I Feel Pretty


Toen Amy Schumer zo’n acht jaar geleden doorbrak, was ze ‘de sexy stand-up comedian’ die bekend stond om haar grove, harde grappen. Ze was een van de weinige vrouwen die populariteit genoot in de jongensclub van New Yorks donkere comedykelders.

Inmiddels is dat helemaal omgeslagen: door haar uitgesproken feminisme wordt Schumer gezien als ‘politiek correct’ en de mannen die haar vroeger toejuichten noemen haar nu ‘an unfunny c*nt.’ Daar zal I Feel Pretty bepaald geen verandering in brengen.

Tegelijkertijd krijgt de trailer al kritiek uit feministische hoek: Schumer moet hier een lelijke, dikke vrouw voorstellen; daar is ze te knap voor. (Toen ze in Trainwreck speelde vond bekende blogger Jeffrey Wells haar juist niet knap genoeg voor een hoofdrol in een romantische komedie; het probleem van een actrice die er normaal uitziet.) Maar I Feel Pretty gaat er juist over dat charisma meer met gedrag te maken heeft dan met uiterlijk.

De onzekere Renee (Amy Schumer) gelooft dat ze niet mooi genoeg is om ooit gelukkig te zijn. Tijdens een training in de sportschool stoot ze haar hoofd, waarna ze magischerwijs een beeldschone versie van zichzelf in de spiegel ziet. De rest van de wereld ziet geen verschil met vroeger. Renees ingebeelde nieuwe uiterlijk geeft haar het zelfvertrouwen dat ze nodigt heeft: in de rij bij de wasserette vraagt ze zomaar een jongen mee uit en ze durft opeens te solliciteren naar een baan bij een groot cosmeticabedrijf. Door haar directe aanpak krijgt ze wat ze wil, hoewel ze zelf natuurlijk denkt dat het komt omdat ze zo mooi is.

Een ouderwetse high-conceptkomedie dus, een soort bodyswapfilm zonder bodyswap. Het meest heeft I Feel Pretty gemeen met Big, een film waarnaar expliciet wordt verwezen in een nogal overbodige scène. Regieduo Abby Kohn en Marc Silverstein (Never Been Kissed, He’s Just Not That Into You) is in elk geval blij met het concept en maakt er een inkleuroefening van. Alle gebruikelijke plotpunten komen langs. Renee verwaarloost haar oude vrienden, ontdekt dat ze helemaal niet van uiterlijk is veranderd en alles aan zelfvertrouwen te danken heeft, zegt sorry tegen haar vrienden, geeft een inspirerende toespraak.

Kohn en Silversteins haast koppige weigering te verrassen maakt I Feel Pretty bij vlagen knap vervelend. Op visuele flair kun je de regisseurs ook niet betrappen. Nu is gebrek aan stilistische ambitie niet zeldzaam in contemporaine komedies, en vaak is dat niet zo erg. Maar bij slapstickscènes valt het op dat er in de komische cinema een kunst verleerd is. Als Renee in I Feel Pretty van een hometrainer valt, is die scène zo onduidelijk gefilmd en geknipt dat alle potentiële humor verloren gaat.

De redding komt van Michelle Williams, in een hilarische rol als baas van het cosmeticabedrijf waarvoor Renee komt te werken. Williams maakt een sympathieke karikatuur van een vrouw die haar onzekerheid verbergt achter ingestudeerd gedrag. Ze zit uitsluitend in houdingen waarmee ze op de foto zou kunnen. Onnatuurlijke poses zijn haast natuurlijk voor haar geworden. Zo verkent I Feel Pretty verschillende vormen van vrouwelijke onzekerheid op een best sympathieke manier. De film had misschien hilarisch kunnen zijn met een sterkere actrice dan Schumer in de hoofdrol. Schumers humor komt doorgaans uit haar persoonlijkheid, niet uit haar acteerwerk — wat dat betreft is ze een soort Jerry Seinfeld of Larry David. Het is niet voor niks dat die bijna alleen zichzelf spelen. I Feel Pretty had een actrice nodig die humor kan halen uit zowel de onzekerheid als het overdreven zelfvertrouwen van Renee. Misschien Aidy Bryant, die hier een van haar vrienden speelt. Maar goed, ik ben geen casting director.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken