Nu aan het lezen:

De hoogte- en dieptepunten uit 2017

De hoogte- en dieptepunten uit 2017


Laten we eerlijk zijn, 2017 was een wilde achtbaanrit waarbij hoogtepunten in rap tempo werden afgewisseld met dieptepunten. Het was het jaar waarin Donald Trump het stokje overnam van Obama — en dat voelt nog steeds als een koortsdroom waaruit we collectief niet kunnen ontwaken.

Het was het jaar waarin het debat over ras, discriminatie en feminisme een kookpunt bereikte, waarbij Charlottesville en Leeuwarden pijnlijk tastbare voorbeelden zijn van hoe het absoluut niet moet.

Maar 2017 was ook het jaar waarin gemarginaliseerde groepen hun stemmen bundelden, en de roep om diversiteit, inclusiviteit en representatie steeds luider werd — en werd gehoord. Hoe 2017 ook voor jou persoonlijk is geweest, op mondiaal gebied is er veel gebeurd (R.I.P. Lil Peep en Fats Domino) dat besproken dient te worden. Dus zonder verdere toeters en bellen, hierbij het jaar 2017 in hoogte- en dieptepunten.

Luuk Imhann

Mijn hoogtepunt was de diversiteit van Nicole Kidman, die ik zag schitteren in Little Big LiesTop of the Lake en The Killing of a Sacred Deer. Elk personage is een complete transformatie, niet alleen in uiterlijk, maar vooral in karakter: elke vrouw die ze speelde heeft zulke andere doelen, wensen en visies dat ik me afvraag of er een rol is die ze niet zou kunnen spelen. En dan heb ik How to Talk to Girls at PartiesThe Beguiled en The Upside nog niet gezien. Haar uitspraak op Cannes dat ze voortaan in veel meer films van vrouwelijke regisseurs zou gaan spelen, is er een waarvan ik hoop dat veel acteurs hem zullen herhalen. En ze houdt woord: voor 2018 staan onder meer Destroyer (door Karyn Kusama) en het tweede seizoen van Little Big Lies (Andrea Arnold!) op de planning en het jaar erna She Came to Me, door Rebecca Miller.

Mijn dieptepunt was de manier waarop verschillende scenarioschrijvers omgingen met reeds gevormde personages. Alles moest wijken voor de humor in Thor: Ragnarok, waarin de god van de donder na vier films opeens veranderd is in een komiek en zijn vader Odin in een monster. Plotselinge wijzigingen in personages zijn geen karakterontwikkelingen, maar lui schrijfwerk. Thor: Ragnarok was daarvan het dieptepunt, maar ook Justice League, The Last Jedi, Guardians of the Galaxy Vol. 2 en Trainspotting 2 maakten zich er schuldig aan.

Hedwig van Driel

Mijn hoogtepunt van 2017 is dat actiescènes me eindelijk weer eens wisten te verrassen. Nee, niet de CGI-extravaganzas die je aan het einde vindt van elke superheldenfilm – zelfs die in het verder verrassend leuke Wonder Woman en in het lekker Thor: Ragnarok was de derde acte wat dat betreft teleurstellend. Maar in de kleinere films werd je er aan herinnerd dat actiescènes niet het saaiste gedeelte van een film hoeven te zijn. We noemen even: de openingsachtervolging uit Baby Driver (en de latere achtervolgingsscène viel ook niet tegen); zo’n beetje elke scène uit John Wick 2, en dan in het bijzonder de sequentie waarin John Wick het opneemt tegen een schier eindeloze parade mede-moordenaars; de trapscène uit Atomic Blonde; de scène in Logan waarin we voor het eerst zien wat Laura kan; de achtervolgingsscène uit Okja; de No Man’s Land sequentie uit Wonder Woman. Jason Statham en de baby in Fate of the Furious… Uit Good Time valt niet echt een enkele scène te isoleren, maar de rauwe film was misschien wel de beste actiefilm van het jaar, omdat hij snapt dat actie niet om choreografie hoeft te draaien, als je maar een gevoel van urgentie weet over te brengen.

Mijn dieptepunt van 2017: het floppen van ambitieuze projecten. Ik had bezwaren bij Blade Runner: 2049. Na mother! was ik ronduit boos. En van Valerian and the City of a Thousand Planets moet ik toegeven dat de romance tussen de hoofdpersonen echt niet werkte, en zelfs storend was. Toch ben ik heel blij dat deze drie ambitieuze projecten gemaakt zijn: ze waren in ieder geval geen van allen voorspelbaar en saai. Blade Runner 2049 en Valerian zijn weliswaar gebaseerd op bestaande ‘IP’, maar Blade Runner durfde langzaam en melancholiek te zijn en Valerian durfde net zo vreemd te zijn als het bronmateriaal. mother! was al helemaal een unieke visie. Daarom vind ik het heel jammer dat deze drie films financieel niet succesvol waren, omdat dit studio’s er van zal weerhouden om meer risico’s te nemen — met als resultaat minder interessante films.

Dandyano Zentveld

Mijn hoogtepunt van 2017 waren alle succesvolle films en series over vrouwen, minderheden en mensen van kleur. Niet alleen vanwege het belang van representatie, maar ook omdat ik intens heb genoten van series als Atlanta, Chewing Gum, Insecure, The Handmaids Tale en Master of None seizoen 2. Laten we hopen dat dit geen trend is maar het verschuiven van het paradigma. Op naar Black Panther, Atlanta seizoen 2 en alles wat Jordan Peele dan ook maar gaat maken. En natuurlijk de re-branding van de site.

Mijn dieptepunt van het afgelopen jaar was Johnny Depp zien afglijden. Volgens Luuk Imhann zullen al mijn helden vallen, maar niemand kwam zo hard neer als Depp. Verder mogen alle mannen die zich schuldig hebben gemaakt aan wat voor seksueel vergrijp dan ook lekker verbannen worden uit Hollywood. Dit is de grote revolutie in de filmindustrie waar we onze kinderen over zullen vertellen.

Luuk van Huet

Mijn hoogtepunt van 2017 is The Revenge of the Nerds: 2017 was in véél opzichten in januari al rijp voor de lijmfabriek, maar dit werd enigszins dragelijk gemaakt door de fantastische populaire cultuur die uitkwam waardoor je in de bioscoop en op de bank kon genieten van de meest ambitieuze Star Wars film ooit met The Last Jedi, 18 uur Twin Peaks, recht uit het visionaire brein geprojecteerd van grootmeester David Lynch, Marvel pakte wederom uit met Guardians of the Galaxy Vol. 2, Spider-Man: Homecoming en Thor: Ragnarok, Wonder Woman bracht hoop naar het DC Universe, Baby Driver was zeer genietbaar en Blade Runner 2049 was één van de beste sequels ooit.

Het dieptepunt van 2017 was de andere kant van deze munt: Toxic Fandom. Van rabiate Rick & Morty-fans die vrouwelijke schrijvers van de show ervan beschuldigen de show te saboteren, de DC-fanboys die dreinen dat ze een niet-bestaande versie willen zien van Justice League met Snyders ‘originele visie’, terwijl Snyder zelf door een familietragedie daar toch niet op zit te wachten en de alt-right zoutvlokjes die klagen over diversiteit in ‘hun’ fictieve universum; ze zijn allemaal zo welkom en nuttig als een Porg in de Millenium Falcon. Hoe eerder deze afgekeurde stormtroopers in een Sarlacc gesodeflikkerd worden, des te beter.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken