Nu aan het lezen:

Hold the Dark

Hold the Dark


Hold the Dark
is een film waar je zonder al te veel moeite een recensie over kan schrijven vol bijvoeglijke naamwoorden. Over de kille, ijselijke wildernis van Alaska, de onheilspellende ambiance, de grimmige duisternis en het brute geweld. Over hoe de film uitblinkt in het neerzetten van een sfeer zwanger van constante dreiging, wonderschoon in beeld gebracht door cinematograaf Magnus Nordenhof Jønck. Maar wat schuilt daaronder? Schuilt er überhaupt iets onder?

Wanneer haar zoontje wordt meegenomen door de wolven, schrijft Medora Slone (Riley Keough) een brief aan wolvenexpert Russell Core (Jeffrey Wright). ‘Find him. Kill him,’ gebiedt ze hem wanneer hij is afgereisd naar het afgelegen dorpje in Alaska waar naast haar zoon al twee andere kinderen zijn verdwenen. Wat even een survivalfilm lijkt te worden, verandert al snel van richting. Medora verdwijnt en haar man keert terug van de oorlog in Irak en plotseling zijn er een andere prooi en jager. En Core, die maar niet kan wennen aan de lange nachten en het klimaat, is uit het centrum van het verhaal geslingerd met een fikse verkoudheid.

Jeremy Saulnier zette zichzelf in 2013 op de kaart met zijn tweede speelfilm, de ongewone wraakthriller Blue Ruin en volgde die op met het hyperintense en hypergewelddadige Green Room. Net als die films gaat Hold the Dark over geweld en meer specifiek over de notie van geweld als beestachtig. Daar is genoeg interessants over te zeggen en ergens in de film zitten ook wel wat aanzetten tot prikkelende ideeën, maar Saulnier overgiet het geheel met een bovennatuurlijk sausje waarmee meer betekenis wordt gesuggereerd dan hij kan waarmaken.

Een van de films waar ik al snel aan moest denken bij het zien van Hold the Dark was Wind River van Taylor Sheridan. Ook een film die zich afspeelt in een sneeuwrijke omgeving en ook een film waarin wraak een motief is. Maar er is nog iets wat me aan die film herinnerde. Ik schreef destijds naar aanleiding van Wind River een artikel over de representatie van Inheems Amerikanen in cinema, omdat ik me ergerde aan de wijze waarop die film hun verhaal kaapt. En iets vergelijkbaars gebeurt in Hold the Dark.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van William Giraldi. Dat boek heb ik niet gelezen, dus ik kan mijn kritiek alleen op de film richten, al vermoed ik dat deze ook op het bronmateriaal van toepassing is. Het plaatsje waar de Slones wonen heet Keelut, wat de naam is van een boosaardig hondachtig wezen uit de Yupik-mythologie. In dat dorp wonen ook voornamelijk Yupikmensen. Twee van hen komen significant aan het woord. De eerste is een oude vrouw die spreekt in cryptische waarschuwingen, de tweede een man die de witte politie uit de stad wantrouwt en (in een overigens sterk gefilmde shoot out) overhoop schiet. Het zijn stereotypes.

Maar vooral die naam van dat dorp is kenmerkend voor hoe deze film omgaat met mythologie. De makers hullen Hold the Dark in de gedaante van een mythe, zonder zich genoeg te bekommeren om de inhoud ervan. Ik ben niet te beroerd om als filmkijker zelf te moeten zoeken naar betekenis, maar kon me niet aan de indruk onttrekken dat in Hold the Dark alle vage toespelingen en omineuze aanwijzingen cirkelen rond een leegte. Dat het slechts buitenkant is. De suggestie van betekenis. Alsof de makers mythe hebben verward met geheimzinnigheid.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken