Nu aan het lezen:

Joy

Joy

 

Joy woont in het huis van haar ouders, ooit gelukkig getrouwd maar nu al jaren met ruzie uit elkaar. Haar moeder leeft in de waanwereld van soapseries en komt haar slaapkamer niet meer uit. Verder verzorgt Joy ook haar twee kinderen en haar ex-man die na de scheiding in de kelder in de kelder woont en droomt van een carrière als zanger. Als de nieuwste vlam van haar vader hem zat is wordt ook hij op haar schouders gedumpt. Ze verliest haar zoveelste baan en haar stiefzus is van het jaloerse type die constant afgeeft op Joy om maar beter te lijken. Als iemand het recht heeft om in elkaar te storten, dan Joy wel. Opgeven, weglopen, keihard gillen of gewoon iemand even goed in elkaar slaan; allemaal logische reacties die iedereen haar zou vergeven. Maar Joy lijkt verdoofd, ze gaat door in de overlevingsmodus om te kunnen zorgen voor alles en iedereen om haar heen. Joy is een vechter die nooit wil opgeven. Toch kruipen er langzaam vragen en onzekerheden naar binnen. “Is dit alles?” “Waar is de Joy van vroeger?” “Waarom heb je je passie opgegeven?” Joy zit midden in het bekende dertigersdilemma en haar antwoord is verbluffend.

Het verhaal van Joy is globaal gebaseerd op het leven van Joy Mangano, uitvinder en zakenvrouw die meer dan 100 patenten op haar naam heeft staan. Annie Mumolo en David O. Russel verwerkte delen van haar leven tot een scenario waar 20th Century Fox wel heil in zag. Russel nam zelf de regie in handen, dat deed hij al vaker en niet onverdienstelijk. Dankzij o.a. American Hustle en Silver Linings Playbook had hij ruimschoots ervaring met Jennifer Lawrence die in Joy de hoofdrol vertolkt. Bradley Cooper, Robert De Niro & Isabella Rossellini werden aan het rijtje acteurs toegevoegd, nu kan het bijna niet meer mis gaan… Of toch wel?

Toegegeven, Lawrence speelt een geloofwaardige en sterke rol. “Haar” Joy spat van het scherm af en is menselijk tot op het punt dat je gelooft dat zij Joy is. Die Oscarnominatie is dus welverdiend. Maar overall stelt de film wat teleur. De bijrollen komen te veel als karikaturen over en missen de diepgang die er bij Joy afdruipt. De opbouw naar het moment van doorbraak duurt lang en verloopt traag. Pas richting het einde van de film voert Russel het tempo op en word je als kijker meer naar binnen getrokken. Je blijft te lang een toeschouwer en geen hoopvolle medeplichtige.

Joy is zeker de moeite waard om te zien. Je zult de bioscoop enthousiast verlaten, daar twijfel ik niet aan. Je krijgt energie van het kijken naar Joy, vooral in de laatste paar minuten als ze eindelijk terug slaat! Dat Joy geen nominaties voor beste film en beste regie heeft weten te bemachtigen verbaast mij echter niet.

Joy draait nu in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Written by

Dol op films, voornamelijk de net niet mainstream varianten waarbij je met meer vragen naar buiten komt dan dat je naar binnen ging. Stiekem fan van Sandra Bullock en Matthew McConaughey. Laat zich graag vervoeren naar andere landen door regisseurs als Zhang Yimou, Alfonso Cuarón en Baz Luhrmann. Geniet soms ook van films als Iron Man, Star Wars, Mary Poppins en The hunger games (niet doorvertellen hoor).

Typ en klik enter om te zoeken