Nu aan het lezen:

Hereditary

Hereditary


Bij de Nederlandse voorpremière van
Hereditary stelde distributeur Splendid een noodnummer in, voor kijkers die ‘de behoefte voelen hun emoties tijdens of na de film te bespreken.’ Een lachwekkende stunt, natuurlijk, maar ik kan me best voorstellen dat sommige kijkers over de film zullen praten met hun therapeut. Niet vanwege hun angst voor wat er op het scherm gebeurde, maar vanwege de angst die Hereditary heeft opgewekt voor wat er in hén gebeurt.

Hyperige clickbaitartikelen willen ons doen geloven dat Hereditary ‘de engste film van het jaar’ is. Een belachelijke bewering, want het jaar is nog lang niet voorbij. Het zal ongetwijfeld goed zijn voor de kaartverkoop, en dat zal ongetwijfeld leiden tot veel teleurgestelde bezoekers, die na afloop klagen dat ie ‘helemaal niet zo eng’ is. Misschien hadden ze liever iets als A Quiet Place gezien. Ook een horrorfilm over een gezin. Maar waar A Quiet Place een subtextvrije film is met een geruststellende, familievriendelijke boodschap, is Hereditary verontrustend en angstaanjagend op een dieper niveau. A Quiet Place kon ik na afloop gemakkelijk vergeten. Hereditary sloeg zijn nagels in mijn vel en blijft bij me.

Na het overlijden van grootmoeder Ellen gaat alles mis in het gezin Graham. Niet dat oma zo gemist wordt. Integendeel. Maar haar dood lijkt een reeks mysterieuze gebeurtenissen in gang te hebben gezet. Moeder Annie (Toni Collette) ontdekt oude familiegeheimen. Een tragedie overkomt het gezin, waarna alles pas echt uit de hand loopt. Toni Collette speelt een complete showreel aan heftige emoties met indrukwekkend realisme, ondersteund door sterke, naturelle bijrollen van Alex Wolff, Milly Shapiro en Gabriel Byrne.

Zoals de meeste bijzonder goede horrorfilms is Hereditary een bijzonder goed drama. De beklemmende sfeer bestaat in eerste instantie omdat we kijken naar een gezin dat steeds ongezonder blijkt. Rouw, spijt en woede blijven onuitgesproken. Aster doseert zorgvuldig informatie over de geschiedenis van de familie, en hoe meer we weten van wat deze personages al met zich meedroegen vóór de tragedies in de film zelf, hoe naarder het wordt. En dan is er nog niet eens iets bovennatuurlijks gebeurd. Tegen de tijd dat we daar aankomen hebben we al heel wat horror gezien. Horror in realistisch menselijk gedrag, genadeloos in beeld gebracht; John Cassavetes is niet ver weg.

Annie is bezig met een kunstproject: ze maakt diorama’s van belangrijke momenten uit haar leven. Met aandacht voor de kleinste details plaatst ze figuurtjes in een poppenhuis. Aster gebruikt dezelfde soort nette kadrering voor het poppenhuis als voor de kamers in het echte huis. Alsof de personages ook willoze figuurtjes zijn die gecontroleerd worden door een onzichtbare macht. Shots van de buitenkant van het huis krijgen soms een tilt-shift — het centrum van het beeld scherp, de rest wazig — waardoor het eruit ziet als een miniatuurgebouw. Opvallende stijlkeuzes, maar alles in dienst van het verhaal.

Als het op stevige griezelmomenten aankomt, toont Hereditary in feite weinig dat we niet eerder gezien hebben — Asters genialiteit zit in de manier waarop hij deze scènes vormgeeft. Hij speelt een vernuftig spel met onze aandacht; hij weet waar onze ogen op een bepaald moment op focussen, en gebruikt die kennis ‘tegen’ ons. Met onze oren is hij ook goed bezig. Geluiden zonder aanwijsbare bron zijn eng, maar nog enger wordt het wanneer die bron onthuld wordt als… nee, ik zeg niks.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken