Nu aan het lezen:

Halloween (2018)

Halloween (2018)

 

Na 40 jaar, zeven eerdere vervolgen, een remake en een sequel op de remake, is er eindelijk een nieuw vervolgdeel op John Carpenters Halloween, verwarrend genoeg ook Halloween genaamd. Extra verwarrend is dat de film de overige vervolgdelen negeert, waardoor dit de tweede Halloween II is en de derde als je de remake-sequel van Rob Zombie meerekent.

Overzichtelijk is het allemaal niet, waardoor het misschien nuttig is dat regisseur David Gordon Green heeft aangegeven in interviews dat hij met een compleet schone lei wilde beginnen. Oftewel, alleen John Carpenters oorspronkelijke Halloween is canon. De hoofdpersonen van die film, seriemoordenaar Michael Myers en zijn beoogde slachtoffer Laurie Strode keren beiden terug, maar de familieband tussen die twee die onthuld werd in Halloween II (die uit 1981, niet die van Rob Zombie) wordt wijselijk bij het grofvuil gezet. Toch kunnen David Gordon Green en scriptschrijvers Danny McBride en Jeff Fradley het niet laten een knipoog naar deze roemruchte plottwist te verwerken in het script. Net als verwijzingen naar Halloween III: Season of the Witch, Halloween 4: The Return of Michael Myers, Halloween H20: 20 Years Later en Rob Zombies Halloween-films. Van een echt schone lei blijkt eigenlijk geen sprake, want we leven in tijden van easter eggs en fanservice.

Dat er niet te ontkomen valt aan de erfenis van John Carpenters Halloween is niet verwonderlijk, want die film was een van de belangrijkste eerste exponenten van een geheel subgenre, had een iconische moordenaar als hoofdpersonage en misschien wel de beste final girl ooit. De film maakt dit deels ook het onderwerp van de film: alle personages zijn zich bewust wie Michael Myers en Laurie Strode zijn. Passend bij het tijdsbeeld van tegenwoordig, waarin slashers in populariteit vervangen zijn voor true crime-documentaires, zijn er zelfs twee personages die een podcast opnemen over de moorden van Myers. Het meest getekend door de gebeurtenissen in de eerste film is echter Laurie Strode: zij is veertig jaar later een kluizenaar met een posttraumatische stressstoornis (PTSS), die haar dagen spendeert op de schietbaan, zich klaarstomend voor de onvermijdelijke terugkeer van the boogeyman. Dat ze daarbij haar familie van zich heeft vervreemd en het trauma in de opvoeding over heeft gebracht op dochter en kleindochter, is een offer dat ze bereid was te brengen. Laurie Strode is een soort Kapitein Ahab geworden, en Michael Myers haar Moby Dick.

Dat alles in het verhaal in het teken staat van die onvermijdelijke confrontatie geeft de film een bepaalde urgentie: we stevenen af op een onontkoombaar einde. Jamie Lee Curtis speelt Laurie’s trauma geweldig, maar de plotopbouw naar deze finale zorgt ervoor dat het thema van trauma en de effecten daarvan op familie minder radicaal en sterk zijn uitgewerkt dan in Rob Zombies Halloween II. Die zwaar onderschatte film wordt door veel criticasters als rommelig gezien, maar werkt het thema rond PTSS uit op een opvallend sterke en dwingende wijze, met een rauw rafelrandje dat hier met node gemist wordt.

Interessant is wel de manier waarop Laurie Strode in veel shots op een vergelijkbare manier met Michael Myers wordt gefilmd, waarbij sommige shots waarin zij te zien is direct geleend zijn van shots uit John Carpenters origineel met Michael Myers in beeld. Daarmee wordt visueel op slimme wijze vertolkt dat dit trauma als een soort virus zich in de levens van Laurie en haar familie heeft genesteld. Dit thema wordt ook lichtjes naar voren gebracht in de dialoog, waarbij Laurie terecht opmerkt dat we in een wereld leven waarin men meer geïnteresseerd is in wat daders drijft, dan wat het heeft gedaan met de slachtoffers en dat zij door deze gebeurtenissen altijd als een paria wordt gezien, terwijl Michael een icoon is. Dat dit nog halfslachtig wordt uitgewerkt in een subplot met een psychiater die geobsedeerd is erachter te komen wat Michael Myers drijft is dan weer jammer en eigenlijk de grootste makke aan de film.

Met een wat cynischer blik zou je al de shots waarin Laurie gefilmd wordt op dezelfde wijze als Michael Myers ook kunnen zien als creatieve armoede: veel sequenties in de film zijn wel erg schatplichtig aan de film van John Carpenter. De beelden die het meest beklijven zijn dan ook die waarin David Gordon Green breekt met de stijl en plot van Carpenters film. Zo zijn er hele stukken film waarin de vreemde kadrering en de onduidelijke focus uiterst sfeerverhogend werkt. De paranoia is goed voelbaar. Hoogtepunt is een sequentie waarin we een killing spree volgen vanaf de rug van Michael Myers zelf, waarbij de camera de killer op de voet volgt in een take. Dit veranderende perspectief zorgt voor een extreem brute scène waarin duidelijk wordt dat Michael Myers een zeer efficiënte moordmachines is, wiens wegen ondoorgrondelijk zijn. Je gelooft Laurie op haar woord: Michael Myers is het ultieme kwaad, er schuilt geen onderliggende reden of trauma achter. Dat is een geheel andere aanpak dan Halloween II (1981), waarin Michael moordt vanwege een familieband; Rob Zombies Halloween-films, waarin Michael verknipt is vanwege een traumatische jeugd; of Halloween: The Curse of Michael Myers, waarbij een sekte achter de moorden blijkt te zitten. Het is terug naar de basis van John Carpenters origineel. Misschien is dat wel wat David Gordon Green bedoelde met een schone lei.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken