Nu aan het lezen:

Hail Ceasar

Hail Ceasar

 

De broers Coen kruipen na drie jaar eindelijk weer in de regie stoel en het eerste wat ik dacht: dat wordt smullen. Een hommage aan 50’s Hollywood, de onverbeterlijke Coen humor en de mooie composities die de heren altijd weten voor te schotelen? Dat kan niet mis gaan zou je denken. Echter valt dat na het zien van Hail Ceasar te betwijfelen.

Hollywood, 1951. Eddie Mannix (Josh Brolin) is een zogenaamde fixer voor de sterren. Dat wil zeggen, hij moet een stelletje verwaande celebs in het gareel houden en voorkomen dat de roddelpers kans krijgt om eventuele schandalen aan het licht te brengen. Hij werkt voor filmstudio Capitol Pictures en hun grootste productie op dat moment is een verfilming van Hail Ceasar. Baird Whitlock (George Clooney) speelt een onnozele acteur die de rol van Ceasar op zich neemt. Als Whitlock tijdens het opnemen van een scene wordt gekidnapt door een groep genaamd The Future is het aan Mannix om uit te zoeken hoe de vork in de steel zit. Ondertussen heeft Mannix het ook nog druk met andere sterren waaronder de zwangere maar niet getrouwde actrice DeeAnna Moran (Scarlet Johansson). In de vijftiger jaren was het natuurlijk not done om zwanger te zijn zonder echtgenoot. Ook Hobie Doyle (Alden Ehrenreich) die als onvervalste John Wayne look-a-like moet invallen bij een voor hem totaal niet passend kostuum drama, geregisseerd door Laurence Laurentz (Ralph Fiennes). Als Mannix dan ook nog de tweeling van de pers Thora en Thessely Thacker (Tilda Swinton) in het gareel moet houden is de chaos kompleet.

hail-caesar-shows-the-coen-brothers-love-of-movies_8Hz4KTX4A

Hail Ceasar kent een goed begin. De humor is dan nog aanwezig, zij het subtiel. De acteurs doen hun best en visueel is het prachtig. Maar al snel krijg je door dat het plot over de ontvoerde acteur vrij dun is. Ook de sub-plotjes worden -net als de karakters van de sterrencast- niet voldoende uitgewerkt. Dat is zonde want alle acteurs zijn goed en vooral Alden Ehrenreich viel voor mij op als de dommige cowboy Hobie Doyle. Ze maken het beste van het magere materiaal. Je krijgt bijvoorbeeld veel te snel te weten wie er achter de ontvoering zit, en alles wat er omheen plaatsvindt lijkt beeldvulling. Dat wil zeggen dat er enkele mooie scene’s in zitten, waaronder een amusant en opzettelijk homo-erotisch matrozen dansje door Channing Tatum, dat als hommage dient maar bar weinig met het verhaal te maken heeft. Daardoor voelt het geheel ontwricht aan. Enkele thema’s zoals het opkomende communisme en religie komen voorbij als diepere laag in de film, maar ook die segmenten blijven onderbelicht. Het had een goede whodunnit kunnen zijn, het had een goede komedie kunnen zijn en de satire had veel scherper gekund. Wat overblijft is een visueel hoogstandje waar de humor ver te zoeken is.

In de bioscoop dacht ik even dat het aan mij lag, maar toen het licht van de zaal na afloop aan ging en ik mijn gezelschap aankeek was ik niet alleen; het grootste gedeelte van de zaal keek ontredderd om zich heen. Dit was voor mij de bevestiging dat we misschien wel te maken hebben met een teleurstellende Coen film. Iets wat ik van te voren nooit had kunnen bedenken. Hail Ceasar draait momenteel in de bioscoop, en alhoewel ik het niet direct zou aanraden zou ik -zeker als Coen fan- toch gaan kijken. Goed of slecht: het blijft wel een Coen-brothers film.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken