Nu aan het lezen:

De H van Halloween II

De H van Halloween II


In Hiding in Plain Sight zoeken we op Netflix naar films die meer aandacht verdienen dan ze krijgen. Voor het gemak gaan we gewoon het alfabet af. Deze keer: de H van Halloween II.

Rob Zombies remake van Halloween was een slappe herhalingsoefening. Zijn vervolg op die remake verrast echter met een intelligente benadering van het slashergenre, en is na het origineel veruit de beste film in de Halloween-franchise.

Bij uitkomst werd de film verguisd, met name door Halloween-fans die vonden dat Zombie hun favoriete horrorserie helemaal verpest had: moordenaar Michael Myers was veel te menselijk en held Dr. Loomis was een belachelijk figuur geworden. Maar Zombie had ook niet de bedoeling een conventionele Halloween-film te maken. Hij deconstrueerde het slashergenre.

Halloween II speelt een jaar nadat Michael Myers (Tyler Mane) de bevolking van het plaatsje Haddonfield uitdunde. Laurie Strode (Scout Taylor-Compton), destijds ontsnapt aan zijn slachtpartij, worstelt met haar trauma. Myers’ voormalig psychiater, Dr. Loomis (Malcolm McDowell), is op tournee ter promotie van het sensatieboek dat hij heeft geschreven over de moorden. Myers zelf, vermist sinds die nacht, zwerft rond en vermoordt iedereen die hij tegenkomt op zoek naar Laurie.

De film toont ons eerst de directe nasleep van de slachting uit het deel één. Ambulances rijden naar het ziekenhuis. We zien close-ups van steekwonden die verzorgd worden: de meest expliciete gruwelijkheden uit de film. Later zullen hoofden afgehakt en platgestampt worden, maar dat gebeurt in het donker, of is maar heel kort in beeld. Het hechten van de wonden, daar laat Zombie ons lang en goed naar kijken. Hij introduceert hiermee een belangrijk thema in zijn film: die gaat vooral over de gevolgen van Myers’ daden. Ging Halloween over geweld, dan gaat Halloween II over wonden. Halloween over moorden, Halloween II over de dood. We zien personages rouwen om wie ze verloren hebben en een manier zoeken om het verleden een plek te geven. Zelfs Myers, die hallucinaties heeft waarin zijn dode moeder hem toespreekt.

Laurie staat nog steeds voortdurend op instorten. We zagen al eerder slashers lippendienst bewijzen aan het idee dat een final girl niet wegkomt zonder mentale kleerscheuren (vooral de Scream-serie). Halloween II confronteert ons genadelozer met dit gegeven dan al z’n voorgangers, door een rauw, gedurfd portret te schilderen van iemand met PTSD. De scènes waarin Laurie centraal staat zijn de meest verontrustende in de film. Ze is hier geen typische slasher-protagoniste: ze is agressief, onredelijk, heeft heftige mood swings. Volgens veel recensenten is ze irritant en belachelijk. Perri Nemeroff schreef op CinemaBlend: ‘The ludicrousness of the movie hits a high when Laurie does a complete 180, going from deep devastation (…) to a raging party girl desperate for a drunken night out.’ Het is een beeld van iemand met een mentale stoornis dat niet strookt met onze verwachtingen. Een realistischer beeld dan we gewend zijn. Of je dat wil zien in een slasher, moet je zelf weten; het is in elk geval geen popcornvermaak, zoals de meeste Halloween-vervolgen. Halloween II is een onprettige, beklemmende film, met genoeg respect voor menselijk leven om geweld en de consequenties ervan lelijk in beeld te brengen.

De director’s cut is overigens nog beter, maar die staat niet op Netflix.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken