Nu aan het lezen:

Good Manners

Good Manners

 

Het Braziliaans-Franse Good Manners (As boas manieras) van het schrijf- en regieduo Juliana Rojas en Marco Dutra gebruikt de mythologie van de weerwolf als diorama om de mores van de hedendaagse Braziliaanse samenleving te ontleden. De zwarte Clara (Isabél Zuaa) en witte Ana (Marjorie Estiano) ontmoeten elkaar in São Paulo. Ana is zwanger en op zoek naar hulp in de huishouding, en als de baby eenmaal is geboren, naar een nanny. De eenzame Clara die aan de andere, verkeerde kant van de Pinheiros rivier woont, trekt diezelfde dag nog bij Ana in. Al snel begeleidt ze haar werkgever naar echo’s, of maakt ze de babykamer op orde terwijl Ana voor de televisie danst.

Rojas en Dutra dramatiseren het verschil tussen kleur en klasse in hedendaags Brazilië met fysiek contrasterende werelden: hoogbouw en laagbouw, dag en nacht. Maar Ana en Clara hebben ook iets gemeen: beiden zijn sociaal geïsoleerde mensen. In het winkelcentrum komt Ana een oude vriendin tegen die haar met een vies gezicht ontwijkt. Clara heeft niet eens iemand die ze zou kunnen roepen en heeft het ook al lang opgegeven. Haar wereld is zo klein dat ze enkel haar onverschillige huurbaas dona Amelia heeft. Dit verklaart wellicht waarom Clara bij de eerste kus als een dankbaar blok voor Ana valt en haar ondanks de vreemde gebeurtenissen stoïcijns blijft beminnen.

Rojas en Dutra hebben ambitie, en pogen in het eerste gedeelte de kluwen van sociaaleconomische klasse, ras, seksualiteit en moederschap niet zozeer te ontwarren als wel aan te lengen met bloedige fantasy- en horrorelementen. Ze bouwen de spanning langzaam op door stukje bij beetje informatie aan te reiken. Ana is zwanger geraakt van een vreemde man en door haar rijke plantagefamilie naar de stad verbannen, waar ze in een comfortabel appartement met schitterend uitzicht op bordkartonnen São Paulo woont. De baby blijkt geen mensenkind, maar iets waar ze buitenissig honger van krijgt. In de nachten rond volle maan gaat ze slaapwandelend op zoek naar rauw vlees. Op een avond treft Clara haar aan, tevergeefs op zoek naar voedsel in een koelkast die op aanraden van de dokter enkel wortels en bladgroente bevat. Tegen de bloeddruk, die wat aan de hoge kant is.

Daar heeft Good Manners geen last van. Ondanks het feit dat het duo poogt een alternatieve weg langs de geijkte sociaal-economische paden te bewandelen is het moeilijk de aandacht erbij te houden. Ik wacht de hele film op een moment dat mij zal verrassen, waar het scenario eindelijk de ketens van zich afschudt, maar dat gebeurt niet. Integendeel. In het tweede gedeelte verliezen Rojas en Dutra volledig hun grip op de film en vindt er wel een heel bruuske scheiding tussen de twee helften plaats, waarbij het tweede deel chronologisch zeven jaar, maar gevoelsmatig mijlenver van het eerste af ligt.

In plaats van een ontwrichting van verwachtingen schotelen ze een vaagjes appetijtelijk verhaal voor over een vegetarisch jongetje, Joël, die bij volle maan in een wolf verandert en om die reden door zijn pleegmoeder Clara in een kamertje aan de muur wordt gekluisterd. De volgende ochtend scheert ze zijn behaarde lichaam en worden de puntige nagels kundig bijgeknipt. Met kringen onder de ogen gaat hij naar school. In deze wereld lijken de sociale spanningen niemand meer te deren, hebben alle ouders werk en heeft iedereen het beste met elkaar voor. De camera volgt dit zonder al te veel geestdrift. Omdat Rojas en Dutra meer ambitie dan discipline hebben (met twee uur en vijftien minuten zou dit weleens de langste weerwolffilm aller tijden kunnen zijn), hebben ze er ook nog een animatiescène in gegooid en zingt men af en toe een liedje.

Het houdt thematisch of cinematografisch weinig verband met de film zelf en het lijkt soms alsof de referenties naar andere (cult)films eerder als knipogen aan de cinefiel in de zaal fungeren dan als relevante toevoegingen. Good Manners is een veel te nette film die in het eerste gedeelte onevenwichtig om de zaken heen blijft draaien om zich vervolgens te verliezen in goedbedoeld entertainment met opgeheven vingertje. Een knipoog alleen is dan te mager. Er vloeit te weinig bloed door de aderen van Good Manners om het kijkmonster in mij te verzadigen. Een stedelijk fabeltje waarin het anders zijn — zwart, vrouw, lesbisch, weerwolf, sociale paria — weinig noemenswaardig wordt opgevoerd, maar vooral een film om te vergeten.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken