Nu aan het lezen:

Gloria Bell

Gloria Bell

Gloria (2013), de Chileense film geschreven en geregisseerd door Sebastián Lelio heb ik nog niet gezien. Maar dat is helemaal niet erg, want Lelio heeft voor de gelegenheid een remake van zijn eigen film gemaakt voor Hollywood met Julianne Moore in de hoofdrol. Gloria Bell dus. Het is een bitterzoete film die het stille, intens normale leven van Gloria dromerig in zachte kleuren verkent, begeleid door discohits uit de jaren zeventig en tachtig.  Gloria is een vrouw van middelbare leeftijd met twee volwassen kinderen en een gelukkig getrouwde ex-man. En dus gaat Gloria op zoek naar de liefde en naar zichzelf in een leven wat soms wat leeg en routineus aan kan voelen, van huis naar werk naar diners met oude vrienden en weer terug.

Gloria heeft zo haar eigen pleziertjes. Dansen, hartstochtelijk in de auto meezingen, lach yoga. Haar identiteit ligt niet alleen in haar doen en laten, maar vooral in de manier waarop ze zichzelf aan de wereld presenteert. Op haar werk als verzekeringsagent in een zijden blouse met bloemenprint, twee knoopjes open. Op een date in een nauwsluitende jurk, maar dan wel inclusief bril, die afgaat op het moment dat ze de dansvloer betreedt. Lelio laat het niet draaien om hoe aantrekkelijk ze eerder moet zijn geweest, maar spendeert juist immer discreet tijd aan haar verschijning zoals die nu is.

Op cruciale momenten laat Lelio geen gras over die intenties groeien en wervelt de camera extatisch om Gloria heen. In de kappersstoel, in een levensgrote schommel. Het leven, háár leven, draait op een onbevangen manier om Gloria. De mensen en gebeurtenissen die haar leven in en uit gaan zijn enkel een excuus om naar haar te kunnen kijken, haar in te kunnen voelen. De visuele poëzie komt bij vlagen los, de kleuren verlaten het zachte register en knallen van het doek af. Subtiel en welwillend peutert Lelio ons aan het verstand dat alleen zijn, single en helemaal niet zo ready to mingle, ook een optie is.

Voor wie niet oplet lijkt Gloria Bell een ‘kleine’ film te zijn, die gaat over een banaal leven ergens in een Amerikaanse stad. Maar de film verkent emotioneel diepe pieken en dalen. De teleurstellingen en successen waar Gloria mee te maken heeft zijn universeel. Na een ontnuchterende vierentwintig uur in Las Vegas haalt haar moeder haar op. Gloria doet een katoenen hoodie over haar zilveren jurk heen. In het vliegtuig slaapt ze in haar stoel, de huid van haar decolleté verkreukeld na een slapeloze nacht, een dunne zilveren strook is zichtbaar. Het is de letterlijke uitbeelding van een silver lining. Ook als alles tegenzit heeft Gloria zichzelf nog. Het is mogelijk om dit soort momenten te beschrijven, omdat er zoveel van zijn in Gloria Bell. De fijngevoeligheid van Lelio is op elk moment waarneembaar, als een zacht zomerbriesje. Moore schittert als altijd met de precisie van haar expressie en spel, de lippen week als het kan, bits als het moet. Lelio neemt de tijd met het opbouwen van haar geconcentreerd vrouwelijke universum, maar als hij dan bij de schitterende finale aankomt, weet Gloria hoe rijk ze eigenlijk is, en hoeveel ze in huis heeft om weg te kunnen geven mocht die gelegenheid zich ooit aandienen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken