Nu aan het lezen:

Game of Thrones – The Long Night (S08E03)

Game of Thrones – The Long Night (S08E03)

Met zeshonderd crewleden, zeventig paarden, 65 stuntmensen, vijfhonderd figuranten en 55 draaidagen beloofde de 82 minuten durende The Long Night de meest epische televisieaflevering ooit te worden. En hoewel er zat op aflevering drie van het laatste seizoen van Game of Thrones is aan te merken, episch was het zeker.  Oh en voor de zekerheid: This post is dark but mild on spoilers…

Gespannen tuurt Winterfell in het duister. Van de hordes Dothraki in de frontlinie, tot Arya en Sansa op de muren van de burcht en van Theon die Bran naar de Weirwood Tree brengt tot Tyrion en Varys in de crypte. Niemand weet wat er komen gaat. Behalve Bran, die dan ook uitermate ontspannen oogt in zijn rolstoel. De verstilde spanning spat van het scherm. Het is eenzelfde soort spanning die menig geen op bank zal voelen. Want net als de strijders in Winterfell weten de kijkers thuis niet wat te verwachten, behalve dat alles van dit gevecht af zal hangen en dat de strijd groots zal worden. Groots in beeld, maar ook groots in slachtoffers.

Die grootsheid blijkt echter wat tegen te vallen. Want niet alleen de nachten in Game of Thrones zijn dark and full of terrors. Ook thuis blijkt er niet altijd voldoende licht in de duisternis om alles goed te kunnen volgen. Zonde, want de verwachtingen voor The Long Night waren zeer hooggespannen. Niet alleen vanwege de exorbitante production value of het cruciale punt in het verhaal waar we zijn aanbeland. Boven alles was de hoop groot gezien de regie van deze aflevering in handen is van de man achter twee eerdere epische tv-gevechten. Regisseur Miguel Sapochnik was verantwoordelijk voor de afleveringen Hardhome en het (letterlijk) adembenemende Battle of the Bastards. The Long Night stijgt qua cinematografische kwaliteit niet helemaal tot dat niveau. Te veel gaat te vaak in de duisternis verloren.

Daar houdt gelukkig de belangrijkste kritiek ook meteen op, want hoewel Sapochniks spel met licht en donker niet helemaal slaagt, weet hij overdaad en verstilling juist krachtig tegenover elkaar te zetten. Moeiteloos worden de bloederige en luidruchtige gevechten tussen dode en levende lichamen afgewisseld met doodstille en bloedstollende scènes verstoppertje als Arya zich in de bibliotheek voor de doden verborgen probeert te houden. Om vervolgens uit te komen in de paniek die inmiddels is losgebarsten in de crypte.

Aan alles in deze aflevering voel je wat er op het spel staat: de toekomst van de mensheid. En de kansen zijn vanaf het begin af aan niet in het voordeel van de levenden. Aan het dodenleger lijkt geen einde te komen en Winterfell dreigt al snel onder een tsunami van dode lijven bedolven te worden. Als de slachtoffers in Winterfell zijn gevallen en met helblauwe ogen weer zijn opgestaan, lijkt eenzelfde lot voor zij die zich tot dan toe staande weten te houden onvermijdelijk. En dat is wanneer Sapochnik opnieuw voor de stilte kiest. In de soundscape dan, want de wanhopige gevechten die verloren lijken, vliegen onverminderd gewelddadig over het scherm. Puntje van de stoel is een understatement. En ‘Komt dit nog wel goed?’ lijkt een vraag die niemand meer durft te stellen.

Uiteindelijk is het een onverwachte plottwist die, als zo vaak in Game of Thrones, voor de verlossing zorgt. Dan wordt eens te meer duidelijk hoe alles dat we de afgelopen seizoenen zagen, en alles wat de personages meemaakten, niets meer was dan het voorspel voor deze lange, koude nacht. Het klopt weer. De cirkel is na deze aflevering ronder dan ooit. En misschien is alleen al daarom deze aflevering met recht episch te noemen. 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken