Nu aan het lezen:

Finding Dory

Finding Dory

 

In 2003 wilden door de enorme populariteit van Finding Nemo hordes kinderen een clownvisje hebben. Vaak werden deze vissen later – net als in de film – weer via het toilet weggespoeld. Het is te hopen dat met het vervolg Finding Dory de doktersvisjes ditzelfde lot bespaard blijft. Al doet Disney/Pixar er alles aan om ook van Dory, een vergeetachtige vis die tijdens verstoppertje spelen haar ouders kwijtraakt,  een even schattig personage te maken. Net als in Finding Nemo – en veel andere Disney-films – gaat het hier om een zoektocht  van het hoofdpersonage, en daarmee de weg naar volwassenheid. De moraal van het coming-of-age verhaal is ook hier sterk aanwezig, al is de toon wat volwassener dan in films als Cars en Monsters, Inc.. Natuurlijk zijn er de traditionele komische side-kicks, zoals de vegetarische haai Bruce en de continu mopperende octopus Hank (met de stem van Ed “Married with Children” O’Neill), maar Finding Dory mikt duidelijk op een breder publiek.

Na een flinke tocht door de oceaan – wederom met hulp van de surfende schildpad – speelt het grootste deel van de film zich af in een gigantisch aquariumcomplex waar Dory haar ouders zou moeten vinden. Met behulp van een theepot, een kinderwagen en een pelikaan hoppen Hank en Dory tussen de diverse watertanks. Een centrale rol speelt de ‘open ocean’, een enorm aquarium waar vissen ironisch genoeg alleen maar rondjes kunnen zwemmen. Het  lijkt een knipoog te zijn naar de ophef rond Seaworld waar dolfijnen onder hoge stress kunstjes moeten opvoeren. Niet toevallig weten in een spectaculaire ontsnappingsscène veel vissen het aquarium te ontsnappen om in de oceaan terecht te komen.

Toch is het scenario de zwakke schakel van Finding Dory. Het springt van scène naar scène zonder een echte eenheid of een sterke rode draad. Dat betekent niet dat Finding Dory een slechte film is. Integendeel, de animatie is weer een tandje mooier dan de voorganger. Maar de film is vooral de one-woman show van Ellen DeGeneres, die jarenlang in haar talkshow om een vervolg rond de vergeetachtige Dory heeft gesmeekt. Met haar stem weet ze van Dory een echt personage te maken, met drama en ontroering maar vooral met heel veel humor.

Finding Dory mist de kwaliteit en complexiteit van Inside Out, maar heeft één ding mee: een sterker voorfilmpje. Met het aandoenlijke en prachtig geanimeerde Piper revancheert Pixar zich volledig na het dramatisch slechte Lava. In de Verenigde Staten heeft de film ook meteen box office records gebroken: het is de eerste animatiefilm die binnen 12 dagen de $300 miljoen grens weet te halen. Met zo’n succesvolle start laat een vervolg op Finding Dory waarschijnlijk geen 13 jaar op zich wachten.

Finding Dory draait nu in Nederland in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken