Nu aan het lezen:

Filmmuziek en haar iconen

Filmmuziek en haar iconen

In het teken van het thema deze maand delen redacteuren Miron en Patrick samen met hoofdredacteur Dandyano een stukje filmmuziek van een componist die hen dierbaar is. Natuurlijk zijn er nog honderden –zo niet duizenden– stukken filmmuziek die memorabel en magisch zijn, maar deze keer zijn het Morricone, John Williams en Angelo Badalamenti die we in het zonnetje zetten.

Ennio Morricone

 


Ennio Morricone trad in februari dit jaar op in een uitverkocht Ziggo Dome en ik was erbij. Mocht de naam Morricone om de een of andere reden geen belletje doen rinkelen dan volgt nu speciaal voor u een kleine greep uit het gigantische oeuvre van deze grootmeester: The Good, The Bad & The Ugly, Once Upon A Time In The America, The Mission, Cinema Paradiso en The Thing. Ennio Morricone’s talrijke composities staan symbool voor melodramatische grootschaligheid getypeerd door een opera-esque gevoel voor strijdlust en hartstocht. Dat laatste kwam opvallend sterk naar voren toen Morricone eerder dit jaar, te zamen met zijn 100-koppige orkest, 100-koppige koor en een fenomenale sopraanzangeres, het wereldberoemde Once Upon A Time In The West opvoerde om zijn uitverkochte concert zo tot een memorabele climax te brengen. En dat is dan ook precies de grootste kwaliteit van deze legendarische filmcomponist: films –ongeacht hun kwaliteit– van onvergetelijke hoogtepunten voorzien.

Ennio Morricone is tevens verantwoordelijk voor de soundtrack van Tarantino’s dit jaar te verschijnen The Hateful Eight en zal daarnaast op 16 februari 2016 wederom in de Ziggo Dome staan voor een concert waar je als liefhebber absoluut bij moet zijn. (Miron)

John Williams

 


Misschien wel de bekendste en beste (sorry Miron) naoorlogse componist van de wereld, met maar liefst 48 Oscar nominaties en 5 verzilverde beeldjes is hij absoluut de succesvolste. Geboren in Queens in een gezin van muzikanten (zijn vader was drummer in het Raymond Scott Quintet) was muziek altijd van grote invloed op zijn leven. Piano, trombone, trompet, klarinet; deze instrumenten beheerste hij vanaf zijn tiende levensjaar en een grote toekomst werd de kleine John toegedicht. Zodra Steven Spielberg zich voor hem meldde om zijn debuutfilm van een soundtrack te voorzien, ontstond zo een van de langste en vruchtbaarste samenwerking in de filmindustrie. Op The Colour Purple na heeft John Williams alle(!) muziek voor alle Spielberg films gedaan. Een ongekende loyaliteit en erkenning in elkaars talent is de bron van deze samenwerking. Na The Sugarland Expres (1974) –Spielbergs debuut– volgde Jaws, en toen George Lucas opzoek was voor een componist voor een leuk sci-fi filmpje genaamd Star Wars kreeg hij Williams van Spielberg getipt.

Wat volgt is misschien wel de meest iconische en belangrijkste symfonie van de 21ste eeuw, en uiteraard mijn keuze in de feature van deze maand. Geniet (op vol volume) van John Williams en zijn arrangement voor Star Wars. (Dandyano)

Angelo Badalamenti

 

Badalamenti, geboren in 1937, en opgegroeid in New York, is misschien wel het meest bekend geworden door zijn soundtrack voor de serie Twin Peaks. De intro die misschien niet iedereen even mooi vindt, maar zo herkenbaar is dat niemand het vergeet. Zijn geluid varieert van vreemde jazz naar synth, industrieel en klassiek werk. Kenmerkend echter is de altijd dromerige en vaak onheilspellende sfeer die hij zijn werk mee geeft. Zelfs de jazzy deuntjes die op het eerste gehoor lekker gezellig klinken worden voorzien van een raar randje. De soundtrack van een droom zou je kunnen zeggen. Zijn muziek geeft het gevoel van mysterie, een onontdekt geheim, het onbekende. Alhoewel hij al eerder soundtracks verzorgde voor films, maakte hij zijn doorbraak met zijn werk voor regisseur David Lynch. Hij werd ingehuurd als zangcoach voor Isabella Rosselini in de film Blue Velvet waar de vriendschap en samenwerking met Lynch ontstond. Op internationaal gebied brak hij echter door met zijn werk voor Twin Peaks, waar hij in 1990 ook een Grammy voor in ontvangst mocht nemen. Hij werkte ook samen met andere muzikanten waaronder Orbital voor Danny Boyle’s film The Beach en de band Anthrax voor hun album ‘Sound of White Noise’. Andere films waar hij zijn werk voor leende zijn onder andere Arlington Road en Dark Water.

Wat mij vooral aanspreekt in zijn muziek is het vreemde gevoel wat je erbij krijgt. Dat gevoel van: dit klopt niet helemaal, soms treurig, soms vrolijk, maar altijd een beetje gek. Het feit dat hij vooral samenwerkt met een van mijn favoriete regisseurs (Lynch) is natuurlijk mooi meegenomen. Die twee complementeren elkaar. De chemie is voelbaar als je de beelden van Lynch ziet met de muziek van Angelo Badalamenti eronder. Mijn inzending is daarom ook ‘The Love Theme’ uit Mulholland Drive. (Patrick)

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken