Nu aan het lezen:

De Favoriete Cannes-winnaars van Cine

De Favoriete Cannes-winnaars van Cine

 

Films worden bijna altijd gemaakt om geld aan te verdienen. Er wordt veel tijd en energie gestoken in de perfecte marketing en release-strategie, zodat de film zo goed mogelijk bezocht wordt. Maar films worden niet naar het filmfestival van Cannes gestuurd om geld te verdienen. Ze gaan naar het prestigieuze filmfestival om klassiekers te worden. Tussen de winnaars van de verschillende prijzen (Palme d’Or, Grand Prix en Prix du Jury) die op het festival verdeeld worden, zijn dan ook vele bekende titels te vinden. Ter afsluiting van onze Cannes-maand kozen wij een paar van onze favorieten uit.

Solyaris (1972)

Elise
Als mensen mij vragen naar mijn favoriete film, noem ik altijd Solyaris. Daarna leg ik uit dat het een trage, bijna drie uur durende, Russische sciencefictionfilm is. Beetje flauw natuurlijk, al is het feitelijk juist. Maar Solyaris is vooral een eindeloos mysterie, diep als de oceanen van de planeet uit de titel. En tegelijk is het eigenlijk een heel simpele film over universele thema’s. Liefde, verlies, sterven, herinneren.

solyaris

Blue Is the Warmest Colour (La Vie d’Adèle) (2013)

Roeland
Het samenspel tussen Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos was zo’n match die maar af en toe voorbij komt in een film. Vandaar dat de film in 2013 ook insloeg als een bom op Cannes (hoewel je die metafoor tegenwoordig niet hardop moet uitspreken tijdens het festival, gezien de hoeveelheid anti-terreur politie), en terecht de Palme d’Or won. De jonge Adèle is zich nog aan het vormen – maar het is al snel duidelijk dat ze in ieder geval niet past bij popular girls op het schoolplein. Ze trekt haar eigen plan, zeker als ze het meisje met de blauwe haren tegenkomt. Een liefdesverhaal over jezelf vinden, seksuele voorkeuren en opgroeien an sich. Prachtig.

La-vie-d-adele

Europa (1991)

Nico
Denk aan Lars von Trier en Cannes en het ‘Hitler-incident’ wordt vaak meteen genoemd. In 2011 werd de Deense regisseur ‘persona-non-grata’ verklaard door de festivaldirectie nadat hij tijdens de persconferentie van Melancholia wat baldadig op een vraag van een journalist reageerde met: “Ik ben een nazi. Ik begrijp Hitler”. Het festival moest later de ban weer intrekken. Het weren van zo’n grote naam was niet vol te houden.

Temeer Von Trier als enige regisseur de drie grootste prijzen heeft gewonnen: in 2000 de Gouden Palm voor Dancer in the Dark, in 1996 de Grand Prix voor Breaking the Waves en in 1991 de Juryprijs voor het meesterlijke Europa. Deze laatste is een zwarte koortsachtige vertelling over het na-oorlogse Duitsland dat compleet in puin ligt en waar we met het hypnotiserende aftellen van Max von Sydow volledig in worden meegezogen.

Het is visueel één van de meest spannende en experimentele films van de Deense meester, met achtergrondprojecties, kleuren in een zwart-witbeeld en verwijzingen naar de Duitse expressionistische cinema en de Amerikaanse film-noir. Europa is letterlijk én figuurlijk ‘a great hell of a ride’.

Europa

Le Salaire de la Peur (1953)

Bouke
De mannen om wie Le Salaire de la Peur draait hebben een avontuurlijk leven achter de rug, maar dat avontuur heeft hun doen belanden op een uitzichtloze plek. Ze zitten vast in een stadje omgeven door een woestijn, dat alleen met de buitenwereld te bereiken is met een vliegtuig. Dan dient een kans om te ontsnappen zich aan: de mannen worden gerekruteerd om vrachtwagens vol instabiel nitroglycerine naar de inferno van een ontplofte oliebron te brengen in ruil voor veel geld. Le Salaire de la Peur is een van de spannendste films die ooit gemaakt is, vol geweldige vondsten. Maar het is ook een sterke metafoor voor de onmacht van sommige mensen om met het gewone leven om te gaan.

le-salaire-de-la-peur

Thirst (2009)

Patrick
Een religieus getinte vampier-film met zwarte komedie, drama en romantiek. De mix van uiteenlopende genres kan je gerust overlaten aan regisseur Park Chan Wook die met Old Boy al eerder de Grand Prix prijs won en in 2009 met Thirst de jury prijs in ontvangst mocht nemen. Als Sang Hyun, een priester werkend in een ziekenhuis na een mislukt medisch experiment verandert in een vampier ontdekt hij de zin van het leven en de lust naar het vlees. Zijn katholieke zonden worden er niet minder op als hij ook nog eens betrokken raakt in een driehoeksverhouding.

De manier waarop Park Chan Wook genres combineert is bewonderenswaardig. Deze film valt niet in een hokje te plaatsen. Suspense, liters bloed maar ook humor en flink wat tragiek is wat de kijker voorgeschoteld krijgt in een visueel prachtige film die ondanks zijn uiteenlopende genres letterlijk het plot niet uit het oog verliest. Arthouse op zijn best.

Apocalypse Now (1979)

Luuk Imhann
Het meesterwerk van Francis Ford Coppola zegevierde in 1979 in Cannes, een bekroning van wellicht de meest helse filmopnames uit de geschiedenis. Ik noem Apocalypse Now vaak een van mijn favoriete films, inclusief de making of, genaamd Hearts of Darkness. De film is een bewerking van Heart of Darkness, van Joseph Conrad, waarin een kleine bemanning op een boot in Congo de rivier afvaart, op zoek naar de gek geworden kolonel Kurtz. Coppola (naar het briljante script van hem en John Milius) maakte er een Vietnamfilm van en creëerde diep in de jungle de ultieme film over waanzin. Geen enkele andere film vertolkt voor mij zo duidelijk de weg die een gezond mens aflegt naar de totale krankzinnigheid. ‘The horror! The horror!’

Apocalypse now

Wild at Heart (1990)

Luuk van Huët
De controversiële winnaar van de Palme D’Or in 1990, toen David Lynch met Twin Peaks Amerika’s huiskamers gijzelde met zijn duistere visie en met een hallucinante bewerking van Barry Giffords roman extreme verdeeldheid veroorzaakte. De film werd tijdens de eerste vertoning met gejuich ontvangen door het publiek, terwijl tijdens de uitreiking van de Gouden Palm het boegeroep het applaus bijna overstemde, met filmcriticus Roger Ebert als één van de meest vocale tegenstanders. Het cartooneske karakter van het geweld in de film, de galgenhumor van Lynch en het bij vlagen hysterische acteerwerk kan echter niet verhullen dat Nicholas Cage als Sailor Ripley en Laura Dern als Lula Fortune één van de meest iconische stelletjes zijn in de filmgeschiedenis en hun liefde voor elkaar is het warme, kloppende hart dat de film draagt.

Pulp Fiction (1994)

Dandyano
Ah Pulp Fiction. Ahh 1994. Ahh het eerste moment dat ik echt voelde dat ik popcultuur begreep. Dan heb ik het niet zozeer over de film, maar meer over 6 jaar later, toen op iedere studentenkamer waar ik kwam de iconische poster met een rokende Uma Thurman hing. Toen alle quotables lustig en veelvuldig werden gedeeld door iedereen, en toen John Travolta opeens de coolste acteur van de wereld was. Als filmmaker groei je, als mens groei je. Maar Tarantino heeft de thrilling ride die Pulp Fiction was nooit meer geëvenaard. Net zoals mijn hart voor film en filmcultuur eigenlijk nooit meer zo heeft geklopt als toen. Waar was JIJ toen Pulp Fiction alles wat je dacht te weten over film omver sloeg?

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken