Nu aan het lezen:

[editorial] The End

[editorial] The End

Kun je je nog de eerste film herinneren waarin je aan het einde de woorden ‘The End’ zag staan? Voor mij was dat Aladdin en er ging een wereld voor me open. Nooit eerder besefte ik dat films zo’n duidelijk einde hadden, zo’n duidelijke grens tot waar het verhaal verteld werd. Als films zo’n meetbaar einde hadden, dan was er ook een begin, maar hoe werd bepaald waar dat lag? Zie, de filmjournalist, toen pas 7 jaar oud, was geboren.

We hebben onderling een flinke discussie gevoerd over het thema van december, meer dan bij andere maanden. Hoe kijken wij terug op filmjaar 2016? Hoe meten we het maatschappelijke jaar aan de hand van de uitgekomen films? Deze maand komt vol met eindejaarslijstjes, dus zochten we naar een thema dat daar connectie mee had. Maar ik zal je meenemen in de discussie.

Een redacteur meldde dat het jaar vol zat met mooie mislukkingen. Dat is te verdedigen, maar wanneer is een film mislukt? Noemen we belangrijke werken die commercieel te weinig opbrengen of geen prijzen winnen mislukt? Schuiven we dan die titel toe aan werken als Blade Runner, Tree of Life, Cloud Atlas, Holy Motors? Dat zou ik niet durven. Alleen het artistieke slagen telt; de kassa’s van de bioscopen zijn voor de cijferfetisjisten. Willen we dan wel schrijven over films die artistiek gezien tekort schieten? Misschien kunnen we die ruimte beter bewaren voor artikelen over fantastische films die we hebben gezien. Dat gaan we dus ook doen.

Er zijn filmjournalisten die beweren dat 2016 een slecht filmjaar was. Dat is met cijfers waarschijnlijk te onderbouwen, maar in wezen oninteressant. Als ik de laatste artikelen van een filmjaar lees, wil ik niet dat iemand doet alsof die objectief is (dat is niemand), of alle films die hij of zij heeft gezien slechts terugbrengt naar cijfers (dat is voor de wetenschappers). Ik wil weten bij welke films je hebt gehuild, van welke films je wakker hebt gelegen en welke films weken later opeens in een gedachte terug je hoofd in sprongen, waarna je er de hele dag aan bleef denken. Ik wil weten welke films je aangezet hebben tot daden die je anders niet had gedaan.

De lijstjes volgen nog, zowel in cijfers als namen, plus een artikel van elke redacteur over dit filmjaar; wat hij of zij vond en heeft ervaren. Ik vind dat we dat je verschuldigd zijn, lezer. Ik vind dat de oprechtheid moet regeren aan het einde van een bewogen jaar en dat we ons nergens achter mogen verstoppen dan de woorden die we zelf hebben uitgekozen.

Er volgt meer dan lijstjes, vanzelfsprekend. We bekijken de nieuwe Star Wars voor je en doen een poging daar anders over te schrijven dan overal al gebeurt. We zullen mooie filmeindes met je delen, een overzicht van geweldige laatste scènes, shots en titelkaarten om de feestdagen mee door te komen. Luuk van Huët schrijft over David Lynch, Patrick van Haaren over Southland Tales (over The End gesproken!) en Elise van Dam ziet tien films die je (nog) niet gezien hebt. Dat en veel meer.

En om dit stuk in oprechtheid af te sluiten en terug te keren op wat ik van je wilde weten: ik heb dit jaar gehuild bij The Daughter, van Simon Stone. Een familiedrama op zijn allerbest. Ik heb wakker gelegen van The Neon Demon van Nicolas Winding Refn (de horror!) en de film die telkens opnieuw terug mijn hoofd in schiet is Arrival, van Denis Villeneuve, vanwege het thema van communiceren, en hoe dit ons kan verbinden. Door The Red Turtle (van ‘onze’ Michael Dudok de Wit) schreef ik oprechte teksten die ik anders niet had geschreven.

Ik sluit af met een van de mooiste combinaties van muziek en beeld, om de laatste doemdenkers onder jullie tevreden te stellen.

Een fantastisch uiteinde gewenst, namens Cine.nl,

Luuk Imhann

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken