De verkiezingsstrijd is in volle gang, het moddergooien houdt niet aan, en de keuze tussen twee kwaden wordt snel werkelijkheid. Over de hele Trump vs. Hillary strijd is genoeg gezegd en geschreven, en er zal nog een hele hoop meer over gezegd en geschreven worden. Ook op Cine. In oktober is het thema namelijk ‘verkiezing’. Dat wil niet zeggen dat wij een kant kiezen of de lezer zullen beïnvloeden met onze politieke opvattingen, maar dat we gaan kijken naar de geschiedenis (en toekomst) van de keuze voor de machtigste man of vrouw in het Westen.

Hoe de Amerikaanse President een era aan (pop)cultuur kan beïnvloeden is goed gedocumenteerd. Reagan (officieel president vanaf 1980) zorgde voor optimisme en een nieuw hervonden trots op de overheid. Die vrolijke ‘everything goes’ houding zie je terug in de films van die tijd, maar dat is niet alles. Voor iedere beweging bestaat een anti-beweging. First Blood (1982) is een échte Reagan film, die hij gebruikte om zijn rechtste agenda kracht bij te zetten. Onderstaande quote komt rechtstreek uit de mond van het politieke meesterbrein:

Boy, after seeing Rambo: First Blood II last night, I know what to do next time this happens.

Aan de andere kant staat Mississippi Burning (1988), een luid en duidelijke anti-Reagan film. Een waargebeurd verhaal over 3 jonge zwarte activisten die valselijk beschuldigd worden van een moord die zij niet hebben gepleegd. Het was een keiharde aanval op Reagans racistische en openlijk segregerende houding. Zijn onwelwillendheid om met de zwarte gemeenschap te werken wordt niet letterlijk genoemd in de film, maar de boodschap is overduidelijk.

Een heleboel kandidaten hebben moeite gehad met het winnen van de ‘gekleurde’ stemmen: dat geldt niet voor Bill Clinton. Toni Morrison noemde Clinton gekscherend (maar ook alweer niet echt gekscherend) “the first Black President”. Zij schreef er een stuk over in The New Yorker in 1998. Het komt erop neer dat Clinton de zwarte gemeenschap serieus nam, hen banen gaf op leidinggevende posities in zijn kabinet, en zich op TV vereenzelvigde met hen. Zijn liefde voor jazz en beheersing van de saxofoon hielp ook mee, evenals zijn promiscuïteit, helaas nog steeds diep verbonden met het idee dat zwarte mannen geen zelfbeheersing hebben als het aankomt op seks.

Het binnenhalen van de minority vote kan grote gevolgen hebben en zo zal Hillary ook gedacht hebben. Vrouwen, de zwarte gemeenschap én de Mexicaanse gemeenschap behoren tot de groep stemmers waar Hillary zich op richt, al dan niet die richting in geduwd door Trump zelf. Gezien de hoeveelheid stemmers dat betreft zou je denken dat het een gelopen race is. Maar Trump heeft een gigantische brigade aan blanke mannen achter zich. En hoe vervelend ook, een groep blanke mannen heeft nog steeds meer macht en invloed dan veel grotere groepen vrouwen, Mexicanen en Afro-Amerikanen. Het kan dus alle kanten op. Op 8 november 2016 weten we wie voor ten minste 4 jaar (als het zo ver komt) de baas zal zijn van de westerse wereld. Een vrouwenhatende racist, of een liegende democraat met het minst democratische programma sinds Lyndon B. Johnson. Take your pick.

Wij zullen er in ieder geval wat geschiedenis bijhalen deze maand, waarin we dieper ingaan op de gemaakte films over dit onderwerp. Daarnaast gaan we natuurlijk ook naar flink wat premières in oktober en maken we traditiegetrouw met Halloween een mooie lijst met horrorfilms. Luuk & Luuk gaan hard tegen hard in hun immer aanhoudende strijd, en verwacht van George een heerlijke lijst met klassiekers binnen het thema.

Niet lang daarna moeten we bij onszelf te rade gaan wie wij kiezen als bestuurders van Nederland. Een keuze die op dit moment niet veel onder doet voor de keuze aan de andere kant van de oceaan. Laten we alleen afspreken dat we hier wél ons koppie erbij houden, zover dat nog mogelijk is.

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren