Nu aan het lezen:

Destroyer

Destroyer

Het loopje van Nicole Kidman als de oud-rechercheur Erin Bell vertelt je alles wat je over haar moet weten. Los Angeles is in Destroyer de stad van de gevallen engelen, grimmig en in hevig verval. Erin vormt daarop geen uitzondering. Zeventien jaar na de mislukte bankoverval van een bende waarin zij samen met een collega undercover opereerde ligt ze het gros van de dag met een kater en bloeddoorlopen ogen in haar auto tegen het felle zonlicht in te knipperen.

Permanent gehuld in een zwart leren jasje leidt ze het bestaan van een mens in het ongewisse: klaar met het leven maar nog niet helemaal toegerust op de dood. In de tussentijd slaapt ze weinig, drinkt ze veel en luistert ze de politieradio af. Het is even wennen aan de excessieve make-up en het vlassige vodje op het hoofd van Kidman, maar eigenlijk staan de diepe doorgroefde wallen haar karakter net zo goed als het frisse, jeugdige hoofd met sproeten en bijbehorend kapsel van een twintig jaar jongere Erin.

Regisseur Karyn Kusama biedt weinig respijt in de helse afdaling richting criminele onderbuik. Erin is niet bijzonder spraakzaam laat staan grappig, heeft met niemand een goede verstandhouding en is al helemaal niet op zoek naar sympathie. Ze is wel op zoek naar wraak en als een lichaam met een bankbiljet door de politie wordt onderzocht veert ze op en hijst ze zich met de vastberadenheid van een laatste missie uit haar stoel. Kusama snijdt met verve tussen heden en verleden en weet voor het merendeel al teveel sentimentaliteit of simplificatie te vermijden. Een sluwe Erin gaat volledig op in het criminele milieu waar de weidsheid van afgelegen velden bevolkt met blaffende pitbulls aan een ketting contrasteert met de claustrofobische en ijzingwekkende sfeer die de sadistische bendeleider Silas (Toby Kebbell) binnen weet te creëren.

Voor het idee verliezen Erin en haar collega Chris (Sebastian Stan) hun hart aan elkaar en weet Erin op een gegeven moment de meest Amerikaanse waarde van allemaal, hebzucht, niet meer van de missie te onderscheiden. Fair enough. Bepaalde onderdelen van de plot lopen echter niet helemaal soepel en de overvloedige aandacht voor haar gefaalde moederschap is wat diffuus. Toch vormt de dromerig in beeld gebrachte jeugdherinnering van haar dochter, waarin Erin met haar op de rug door een besneeuwd bos loopt, een blauwdruk voor de manier waarop de gedesoriënteerde Erin haar ballast enkel met zich voort weet te slepen, zonder ooit op plek van bestemming aan te kunnen komen. Kusama’s visie is overtuigend. Ze weigert zich te verontschuldigen voor de uitgeholde rol die Kidman zo heerlijk dof belichaamt.

Onder- noch bovenwereld zit op Erin te wachten, toch zet ze haar zoektocht voort. Halsstarrig werkt ze zich een weg van beneden naar boven, richting Silas die uit het niets weer opduikt en een tweede bankoverval opzet. De verschroeide aarde tactiek die zij hierbij hanteert spaart niemand, inclusief haarzelf en zoals het genre dicteert deelt Erin wat klappen uit, maar neemt ze er minstens zoveel in ontvangst. Het is wat onwennig om het lichaam van Kidman zo hardhandig toegetakeld te zien worden, vooral omdat het contrast met haar jonge jaren in de bende zo groot is.

Treffend voor de manier waarop drugs, drank en criminaliteit hun tol eisen is de scène waarin Erin een onherkenbare Tatiana Maslany als bendelid bruut in de kraag vat. De manier waarop Maslany’s lichaam en gezicht gehavend zijn en haar persoonlijkheid gereduceerd tot een bundeling van overlevingsinstincten vertoont overeenkomsten met het bestaan en uiterlijk van Erin. Onbarmhartig toont Kusama hoe fluïde de scheiding tussen goed en kwaad kan zijn. Wie op de rand van de vulkaan danst tuimelt vroeg of laat in de krater.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken