Nu aan het lezen:

Deep Impact

Deep Impact

 

Geen zorgen, ik ga niet beweren dat Deep Impact een onbegrepen meesterwerk is. Ik kan niet eens zeggen dat het een goede film is. Maar toch heb ik hem al vijf keer gezien. En ik vraag me af waarom. 

Er zijn van die films die ik schijnbaar eindeloos vaak kan kijken. Ik voel zelfs een kleine “yes” als ik ze aangekondigd zie in de gids (ja, ik heb nog een tv-gids). Deep Impact is er zo-eentje, alsook de Harry Potter-films. Het zijn films die ik inmiddels zo goed ken dat ik prima halverwege kan invallen, of voor het einde afhaken. Ze nemen me moeiteloos mee in wereld die me vertrouwd is geworden – in het geval van Harry Potter al sinds ik op mijn tiende het eerste boek las – waarvan ik de wetten en logica begrijp zonder erover te hoeven nadenken. Het is escapisme. Natuurlijk. Escapisme, in mijn geval, van een ratelend brein dat soms even tot stilstand moet worden gebracht. Iets wat zelfs de slaap niet altijd lukt, omdat mijn dromen veel in aantal en uitbundig in vorm zijn.

[AdSense-A]

Dat we filmkijken als iets ontspannends ervaren, komt omdat het voor een groot deel het beantwoorden van verwachtingen is. Aan conventies die we in meer en minder bewuste vorm kennen, die ingebakken zitten. Dat geldt bijvoorbeeld voor genreconventies (de verliefden komen samen in een romantische komedie, helikopters ontploffen altijd in een actiefilm), maar het geldt ook voor conventies in bijvoorbeeld cinematografie; dat we altijd eerst een zogeheten establishing shot krijgen zodat we begrijpen wat zich waar bevindt in de ruimte, dat dialogen vrijwel altijd in het stramien van shot-tegenshot worden gefilmd. Het zijn conventies die de meeste filmkijkers uiteraard niet opvallen, behalve wanneer ze onbeantwoord blijven. Dan voel je je verrast, verward, soms zelfs gefrustreerd.

deep-impact2

Om ons toch het gevoel te geven dat we naar iets nieuws kijken en om ons een beetje bij de les te houden, is er altijd een marge van afwijking. Echt groot is die meestal niet en bij een film als Deep Impact is die zelfs te verwaarlozen. Vrijwel alles beantwoordt netjes de conventies, voldoet aan onze verwachtingen. De ontvouwing van de plot, de ontwikkeling van de relaties tussen de personages, de sentimentaliteit en het patriottisme (dat eindshot!) die harder over het scherm gutsen dan de vloedgolf die New York overspoelt. En als je de film al kent, is er uiteraard überhaupt geen verrassing meer. De hele film is een twee uur lange inlossing van verwachtingen.

En juist daarom kijk ik. Zoals ik ook voor de twintigste keer dezelfde aflevering van South Park kijk. Voelend hoe de activiteit in mijn hersenen afneemt, hoe de soep van mijn brein stopt met borrelen en de hersencellen zich behaaglijk uitrekken. Om na afloop te constateren dat er ruimte is ontstaan. Leegte en zelfs een zekere mate van verveling zijn in mijn beleving essentieel voor de instigatie van ideeën. En dus zeg ik: bedankt, Mimi Leder, voor het maken van Deep Impact.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken