Nu aan het lezen:

Death Wish

Death Wish


Met z’n trots politiek incorrecte films als Hostel en The Green Inferno lijkt Eli Roth de ideale regisseur voor een remake van Death Wish. Het origineel uit 1974 keurde het zonder meer goed criminelen op straat te executeren – en de vier vervolgen waren nog fascistischer. Regisseur Michael Winner zou waarschijnlijk niet eens tegen die kwalificatie protesteren. In 2009 zei hij tegen de The Telegraph dat, mocht hij Engeland leiden, hij ‘to the right of Hitler’ zou zijn.

Het is in elk geval eerlijk. Dat waren de oude Death Wish-films ook, en dat maakte ze een paar jaar terug nog best genietbaar. Vooral de openlijke propaganda van deel 3 herinner ik me als eerder belachelijk dan verwerpelijk. Maar die film zag ik voor het laatst in 2013. Voordat de president van Amerika opriep demonstranten te behandelen zoals in the good old days, en als oplossing voor het wapenprobleem ‘meer wapens‘ aandroeg. Voordat de nazi’s hun grote terugkeer hadden. Ik vermoed dat ik nu toch een naardere smaak over zou houden aan zo’n oude Death Wish.

Mijn hoop was dan ook dat Roth met zijn remake een bewust ongemakkelijke kijkervaring zou leveren, eentje die prikkelt en schuurt. Hij heeft bewezen dat hij het kan: zijn beste film, Hostel: Part II, is antikapitalistische punk en perverse exploitatie. Bovendien is het oorspronkelijke bronmateriaal ervoor. In Brian Garfields roman uit 1972 draait de hoofdpersoon uiteindelijk zo door, dat het onmogelijk wordt nog aan zijn kant te staan. Garfield keurde het eigen rechter spelen dan ook af. Misschien zou Roth een trouwere verfilming maken?

Nee hoor. Hij volgt de stijl en de politiek van Winners versie. Roths film is alleen wat tammer.

Paul Kersey (Bruce Willis) is een vredelievende chirurg, tot het moment dat inbrekers zijn huis binnendringen, zijn vrouw vermoorden en zijn dochter in coma schieten. Dan wordt Kersey een vigilante die zonder pardon autodieven neerknalt. En natuurlijk wraak zoekt op de moordenaars. Om de indruk te geven dat de film relevant is, zijn er cameo-optredens van beroemde radiopersoonlijkheden Sway en Mancow als zichzelf (een irritant cliché), die commentaar leveren op de plotselinge golf aan moorden onder criminelen. Je kent het wel: ‘This vigilante, is he right or wrong? Everybody’s talking about it.’ Alsof een paar moorden op dealers in de achterbuurten van Chicago zo veel media-aandacht zouden genereren.

In het origineel werd nog geopperd dat de eigenrechter racistisch was, daar hij vooral zwarte slachtoffers maakte. Iets dergelijks durft Eli Roth niet aan. ‘It’s not about race,’ zei hij zelfs naar aanleiding van vroege controverse over de trailer. Tja. Waarom eigenlijk niet? Roth kan niet ontkennen dat hij politieke thema’s aansnijdt, en gezien het klimaat — en Roths eigen liefde voor button pushing — ligt racisme dan voor de hand. Misschien durfde hij niet, nu hij op een groter publiek mikt. Of hield de studio hem in. Hoe dan ook is zijn Death Wish een laffe film.

Niet dat controverse uit zal blijven: Paul Kersey is de good guy with a gun waar je de NRA altijd over hoort, en dat zal zeker na de recente Florida school shooting voor harde kritiek zorgen. Roth komt weliswaar met milde satire over hoe makkelijk het in Amerika is om aan een wapen te komen, maar uiteindelijk is dat wel de reden dat Kersey in de finale zijn huis weet te beschermen.

In die finale vloeit meer bloed dan in het origineel, maar toch doet deze remake ook qua geweld een stapje achteruit. Hier geen brute verkrachtingsscène. Daar klaag ik niet over. Maar het wijst er wel op dat deze Death Wish de ultraconservatieve ideologie wil verkopen op een manier die toegankelijk is voor 2018-publiek, dat sneller wegkijkt van seksueel geweld dan van bloed. Een andere reden tot bestaan lijkt de film niet te hebben; de plot is een inkleuroefening, de actiescènes ontberen creativiteit en Bruce Willis staat weer eens op de automatische piloot. Zelfs als hij te horen krijgt dat zijn dochter is ontwaakt uit haar coma toont hij geen emotie. Hij is ook helemaal niet geschikt voor zo’n rol. Willis is alleen een goede actieheld als hij ironisch mag zijn. Ironie had Death Wish misschien kunnen redden, maar helaas, Roth is bloedserieus. Als zijn film niet zo saai was, zou ik me daar meer over opwinden.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken