Een van de favoriete van-tv-opgenomen-films van mijn zus en ik vroeger, was het vreemde Death Becomes Her (1992). De 90’s maand op Cine is een uitstekende gelegenheid om dit klassieke Robert Zemeckis verhaal nog eens te bekijken. 

Meryl Streep, Goldie Hawn en Bruce Willis spelen de hoofdrollen in de gitzwarte fantasy-comedy, die wegkijkt als een toneelstuk. Death Becomes Her is (wellicht onbedoeld) een blik op Hollywood, en dan specifiek het Hollywood van de jaren 80 en 90. De huizen zijn kil, strak en groot en lijken volledig uit marmer te bestaan. De vrouwen zijn hysterisch en de mannen zijn helden. Death was destijds geen onverdeelde hit: de film trok aardige aantallen naar de bioscoop, maar de recensies waren flink verdeeld. Nadat de film op VHS in de videotheek kwam -en daarna op TV- kreeg Death het succes dat het verdiende. 

Streep speelt een washed-up Hollywood actrice, die zich vooral bezig houdt met haar wegebbende schoonheid. Hawn is een ‘tight-wound’ schrijfster die zich alleen maar zorgen maakt om Streep die haar man(nen) probeert te stelen. Als dan een wonderlijk elixer de dames onder de neus wordt gehouden dat hen eeuwige jeugd belooft zijn ze om. Wat volgt is een staaltje heerlijke 90’s special effects en in feite zombies die alles proberen om hun ‘onverwoestbare’ lichamen in de perfecte staat te houden die hen is beloofd. 

Willis is de man in kwestie waar het om gaat, en door de aanwezigheid van Streep en Hawn (toch twee fantastische actrices) is hij net niet het stralende middelpunt van de film. Want door de brawny rollen waar Willis bekend om staat zou je bijna vergeten dat hij (destijds) fantastisch kon acteren als hij dat wilde. Zijn whimpy loser rol is hilarisch, en wordt alleen maar beter naarmate de film vordert. Dan is er nog de bizarre Isabella Rossellini, als de verknipte verkoper van het elixer. Haar crazy eyes stelen iedere scène waar ze in speelt. Wat destijds als ‘normaal’ werd gezien is nu pure camp, en dat proeft en smaakt heerlijk. 

Er zijn wel wat plotholes die moeilijk te verklaren zijn. Zoals het feit dat Rossellini zelf geen onderhoud nodig heeft aan haar 71 jaar oude lichaam. Waar de dames iedere aanraking moeten bekopen met afbladerende huidschilfers, is de staat van Rossellini perfect. Vreemd, maar te vergeven. 

De film is duidelijk opgedeeld in drie aktes die elkaar in crescendo opvolgen. Het onvermijdelijke slotstuk waarbij beide dames ruim 80 jaar moeten zijn maar eruit zien als door zoutzuur bewerkte dertigers is waar de film de titel “zwarte comedy” vandaan haalt. De boodschap dat echte schoonheid van binnen komt en zij die eeuwige jeugd ambiëren nooit het eeuwige geluk zullen vinden weerklinkt ook nu nog. Death Becomes Her blijft een kleine 25 jaar later het perfecte voorbeeld waarom sommige films uit de jaren 90 zo goed werkten. Het acteerwerk, het verhaal, de setting en het idee dat wat je op het beeld ziet zich net zo makkelijk in het theater had kunnen afspelen. 

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren