Nu aan het lezen:

Deadpool 2

Deadpool 2

 

De marketing van Deadpool 2 is een masterclass in het verkopen van je product met humor en creativiteit. Er filmpjes met Céline Dion en David Beckham, parodieën op het songfestival en Bob Ross, kleurboeken over eenhoorns, een Twitter-account gestart voor het bijpersonage Peter, enzovoort. Het heeft, op Céline Dion en Peter na, weinig met de film van doen, maar de ‘alles-op-een-hoop’-toon van de marketing is ook alomtegenwoordig in de film zelf.

Deadpool 2 is namelijk, meer nog dan een traditionele film, een meme-machine, waarbij de nauwelijks aanwezige plot constant ondermijnd wordt door een spervuur aan grappen. Het probleem is dat een film minder kan inhaken op de actuele trends dan een marketingteam. Desondanks heeft Deadpool 2 nog steeds de vinger op de pols van de Zeitgeist, en niet alleen omdat Bill Skarsgård een personage genaamd Zeitgeist speelt. Dat de film ongetwijfeld binnen een paar jaar gedateerd voelt is niet erg, want Deadpool 2 is op het moment zelf een zeer vermakelijke film, die in alles een uitvergroting is van zijn voorganger.

Meer nog dan in de originele Deadpool ligt de focus op metatekstuele humor en flauwe grappen, en de nogal dunne plot wordt overboord gegooid als dat de humor ten goede komt. Dat is een verbetering ten opzichte van het eerste deel, waar de humor gepaard ging met een grimmig achtergrondverhaal over medische experimenten en terminale kanker.

Ook in Deadpool 2 is het verhaal enigszins dramatisch onderbouwd: Deadpool ontfermt zich over een jonge tiener genaamd Russell (Jullian Denisson, die met verve dezelfde rol speelt als zijn Ricky Baker in Hunt for the Wilderpeople), die achtervolgt wordt door de Terminator-achtige tijdreiziger Cable (een solide Josh Brolin), die wil voorkomen dat Russell zich ontpopt tot een superschurk. Het is het aloude dilemma of je terug in de tijd zou reizen om Hitler te vermoorden als baby. Deadpool, die probeert zijn leven te beteren om niet nader te beschrijven redenen (in verband met spoilers), probeert Russell koste wat kost te beschermen, maar dat blijkt lastiger gezegd dan gedaan. Hij krijgt hulp van een groep van superhelden, met als hoogtepunt Zazie Beetz als Domino, die een grotere rol verdient in de onvermijdelijke sequel. Dat de vaderlijke rol van Deadpool voornamelijk bestaat uit politiek incorrecte grappen en het ontwijken van verantwoordelijkheid is geheel in stijl van de film, die dramatische scènes afkapt voor een scala aan grappen over lichaamssappen en waar onverwacht veel personages bruut lichamelijk leed ondergaan voor komisch effect.

Want ook het gore-quotient is flink opgeschroefd: al in de openingsscène scheidt Deadpool op de klanken van Dolly Parton tientallen misdadigers van hun ledematen. De actiechoreografie is ook superieur ten opzichte van het eerste deel, te danken aan stuntchoreograaf en regisseur David Leitch, bekend van Atomic Blonde en John Wick. De film zelf introduceert, passend genoeg, dit bloedbachannaal in de voice-over als een familiefilm, en dat is niet zo ver bezijden de waarheid.

Want wat Deadpool 2 uiteindelijk meer maakt dan enkel een reeks holle memes zonder plot en flitsende actiescènes zonder doel, is de oprechte passie die scriptschrijvers Rhett Rheese, Paul Wernick en Ryan Reynolds (ja, de Deadpool-vertolker schreef mee) hebben voor de dingen die ze belachelijk maken en de personages zelf. Dat de film constant grappen maakt over superhelden-tropes, waaronder enorm veel snedige grappen ten opzichte van Fox-concurrenten DC en Marvel en Deadpool-bedenker Rob Leifeld (let op de grappen over voeten en fannypacks), komt voort uit liefde voor het genre, getuige de vele nerdy easter eggs. Dat muzikale guilty pleasures als dubstep, A-artiesten als A-Ha, Annie, Air Suply en diva’s als Cher, Dolly Parton, Pat Benatar en Céline Dion de soundtrack vullen is niet alleen ironisch, want het beoogde emotionele effect is naast de humor zeker aanwezig.

Het zijn plaagstootjes uit liefde, want Deadpool, en de makers, hebben in wezen een grote mond maar een klein hartje. De gehele thematische crux van de film draait immers om het hebben van empathie voor een toekomstige superschurk, en ook antagonist Cable en antiheld Deadpool worden met een opvallende warmte en grijstinten geschetst. Deadpool 2 is wat dat betreft de perfecte belichaming van de internetcultuur die ook aanwezig was in de marketing: een balanceeract tussen ironie en oprechtheid, waarbij de twee niet altijd even goed van elkaar te onderscheiden zijn. En het is juist dié kant van meme-cultuur die er voor zal zorgen dat Deadpool 2 een hit wordt, niet eens onterecht — hoewel er genoeg op de film af te dingen valt en de film naar klassieke kwaliteitsnormen discutabel is. Een beetje zoals de muziek van Cher, Céline Dion en A-Ha, en de schilderijen van Bob Ross.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken