Nu aan het lezen:

De Oscar voor Meest Opvallende Cinematografie

De Oscar voor Meest Opvallende Cinematografie

De Oscar voor Beste Cinematografie is zo’n technische categorie die meestal niet in het middelpunt van de aandacht van het grote publiek komt. Het niet zo’n obscure categorie als kostuums of geluid, want de meeste mensen herkennen echt opvallende cinematografie en kunnen een mooi plaatje in een film wel waarderen. En als een director of photography (DP) zich de laatste jaren bekwaamd heeft in het opwaarderen van films met opvallende cinematografie is het wel Roger Deakins.

Hij is dan ook al dertien keer genomineerd voor de Oscar voor Beste Cinematografie. In 1994 was de eerste keer voor zijn werk in The Shawshank Redemption en twee jaar geleden voor het laatst voor Sicario van regisseur Denis Villeneuve. Toch won de Britse DP nooit. Dit jaar is hij weer een kanshebber door de nominatie van zijn derde samenwerking met Villeneuve, Blade Runner 2049. Maar verdient hij die Oscar wel?

Naast opvallend kan de cinematografie van Deakins als overheersend bestempeld worden. Een film is een kunstwerk waarin heel veel disciplines samen moeten komen om een goed resultaat te leveren. De laatste jaren heeft Deakins zich meermalen gecommitteerd aan projecten als Unbroken en In Time die volgens de algemene consensus geen geweldig resultaat hebben opgeleverd. Bovendien drukt hij zijn eigen stempel op het werk van auteurs als de gebroeders Coen, Sam Mendes en eerdergenoemde Villeneuve.

Deakins geldt als een perfectionist die bepalend is voor de uiteindelijke sfeer van een film en zelfs het verloop van de productie. Zo heeft hij bijvoorbeeld een eigen team voor de belichting. Zij maken het mogelijk om een enorm rek met lampen te monteren zodat de shots van Deakins gelijkmatig en precies belicht kunnen worden.

In Blade Runner 2049 drukt Deakins zijn stempel meer dan ooit. Bijna iedere scène heeft een opvallend visueel element. Of je nu de okergele zandstorm in Las Vegas neemt, het enorme violette hologram of al die andere shots in waanzinnige ruimtes daartussen, je zou speciaal naar deze film kunnen gaan voor de plaatjes. En dat heb ik mensen die erover twijfelden ook aangeraden. Het is in ieder geval een enorm verschil met het tamelijk naturelle werk voor zijn eerste nominatie, The Shawshank Redemption.

Toch spreekt uit alles een goede samenwerking tussen Deakins en Villeneuve. Niet alleen omdat ze voor de derde keer samen werkten, maar ook omdat ze die samenwerking naar een hoger niveau hebben getild. Voor de film hebben ze alle scènes samen uitgetekend en tijdens het filmen heeft Villeneuve zijn DP de vrije hand gegeven om te experimenten. De opvallende, onnatuurlijke kleurstellingen passen niet alleen uitstekend bij het SciFi-genre, maar zijn een uiting van het centrale thema van de film.

Beide Blade Runner-films en het gros van de boeken van Philip K. Dick, op wiens Do Androids Dream of Electric Sheep? ze gebaseerd zijn, handelen over de vraag wat de menselijke natuur is. De androïden als onnatuurlijke variant van de mens, in een wereld waarin vrijwel alle natuur verdwenen is, zijn bij uitstek geschikt om dit te onderzoeken. Deakins slaagt erin om de visuele basis te leggen die hierbij past. Met de belichting benadrukt hij in visuele termen de kunstmatigheid van de wereld waarin niemand, androïde of niet, ontkomt aan de worsteling met zijn of haar menselijkheid. Juist door de opvallende stijl die Deakins hier hanteert sluit zijn werk heel goed aan bij het verhaal van de film.

Bovendien creëert hij als het ware een kunstwerk binnen het kunstwerk. Aangezien film in de eerste plaats een visueel medium is, vind ik het altijd van grote meerwaarde als er bovengemiddelde aandacht aan dat deel wordt besteed. Dat Roger Deakins daarin de laatste jaren een stap verder is gegaan dan de meeste van zijn collega’s lijkt me duidelijk. Blade Runner 2049 is misschien wel de kroon op zijn carrière en dat mag wel eens beloond worden met een Oscar.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken